احمد پژمانزاده ۱۸ تیر ۱۳۱۴ لارموسیقیدان و آهنگسازاو تئوری موسيقی را نزد حسين ناصحی و نواختن ويلون ر…
انتشار: 2026/07/08 21:13 UTC
احمد پژمانزاده ۱۸ تیر ۱۳۱۴ لارموسیقیدان و آهنگسازاو تئوری موسيقی را نزد حسين ناصحی و نواختن ويلون را نزد حشمت سنجری آموخت و در اركستر سمفونيك تهران نوازنده شد.وی پيش از تحصيل موسيقی، رشته زبان و ادبيات انگليسی را در دانشسرای عالی گذراند و درسال ۱۳۴۳ پس از پایان تحصيلات دانشگاهی در ايران با گرفتن بورسيه، راهی اتريش و آكادمی موسيقی وين شد تا در آنجا در رشته آهنگسازی به تحصيل بپردازد.استادان او در اين دوران، توماس كريستين داويد، آلفرد اوهل و هانس يلينك بودند. برخی از آثارش در اين دوره چنان مورد توجه قرارگرفت كه توسط اركستر سمفونيك راديوتلويزيون دولتی وين اجرا شد. او پس از پايان تحصيلات به ايران بازگشت و بهعنوان آهنگساز تالار رودكی و استاد موسیقی دانشگاه تهران مشغول بهکار شد. در آن روزها اپرای جشن دهقان، اپرای دلاور سهند "بر اساس زندگی بابك خرمدين" و اپرای سمندر را ساخت كه هرسه آنها پیش از انقلاب در تالار وحدت اجرا شدند. وی در سال ۱۹۷۶ برای ادامه تحصيلات راهی دانشگاه كلمبيا "نيويورك" شد.استادانش تا پايان دوره دكترای آهنگسازی ولاديمير اوساچوسكی، بولانت آرل و جك بيزن بودند.آثارش در اين دوران كنسرتو برای نهساز ۱۹۶۵، راپسودی برای اركستر۱۹۶۶، اپرای جشن دهقان ۱۹۶۷ و اپرای دلاور سهند ۱۹۶۸ بود. اين آهنگساز در زمینه موسیقی فیلم هم سابقهای طولانی دارد که از معروفترين آنها موسيقی سريال دليران تنگستان، سمك عيار، شازده احتجاب، سايههای بلند باد، بوی كافور عطر ياس، خانهای روی آب، يك بوس كوچولو، هنرپيشه، باران و بيد مجنون است. او برای موسيقی فيلمهای بيد مجنون، خانهای رویآب ، باران، بوی كافور عطر ياس، برنده سيمرغ بلورين جشنواره فيلم فجر شد.وی از سال ۱۳۷۰ تا امروز بهطور پراكنده بهتدريس هارمونی، كنترپوآن و آهنگسازی در دانشگاه هنر تهران سرگرم است.خانه موسیقی ایران در جشن سالیانه در سال ۱۳۸۹ به پاس یک عمر خدمات هنریاش، از او تجلیل کرد.


