بدنِ زن، بهای استخدام نیست در ایران فردا، تنها تغییر حکومت کافی نیست. اگر فساد بماند، اگر رابطه و پ…
انتشار: 2026/08/27 00:33 UTCدریافت: 2026/08/27 01:25 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/27 01:25 UTC
بدنِ زن، بهای استخدام نیست در ایران فردا، تنها تغییر حکومت کافی نیست. اگر فساد بماند، اگر رابطه و پول از قانون قویتر باشد، اگر صاحب قدرت بتواند قانون را بخرد، و اگر مردم به عدالت اعتماد نداشته باشند، بهترین قوانین جهان هم چیزی جز چند صفحه کاغذ نخواهند بود.…چه قوانینی نیاز داریم؟🔹 حداقل دستمزد و حقوق پایهای که هیچ کارفرمایی نتواند با سوءاستفاده از فقر و بیکاری آن را زیر پا بگذارد.🔹 جرمانگاری جدی دزدی از حقوق، عدم پرداخت دستمزد و سوءاستفاده اقتصادی از کارگران.🔹 ممنوعیت صریح آزار و اخاذی جنسی در استخدام و محیط کار.🔹 مجازات سنگین برای مدیری که از قدرت شغلی خود برای گرفتن رابطه یا امتیاز جنسی استفاده میکند.🔹 حمایت کامل از زن یا مردی که شکایت میکند؛ کارفرما نباید بتواند به دلیل شکایت، او را اخراج، تهدید، تحقیر، تنزل رتبه یا از بازار کار حذف کند.🔹 ایجاد سامانههای محرمانه و مستقل گزارش تخلف تا قربانی مجبور نباشد از همان مدیری شکایت کند که خودش متهم به آزار است.🔹 بازرسی مستقل کار، دادگاههای تخصصی و سریع، اتحادیههای مستقل و حمایت واقعی از افشاگران فساد.🔹 مسئولیت مدیران و شرکتها؛ یک شرکت نباید بتواند سالها آزار جنسی یا دزدی از حقوق کارگران را پنهان کند و بعد بگوید: «کار یک مدیر متخلف بود.»اما یک حقیقت مهمتر وجود دارد:قانون بدون حاکمیت قانون، بیارزش است.اگر بازرس را بتوان خرید،اگر قاضی تلفن یک مقام را جواب دهد و پرونده را ببندد،اگر فرزند یک مسئول با فرزند یک کارگر در برابر قانون برابر نباشد،اگر ثروتمند بتواند عدالت را بخرد،و اگر قربانی از شکایت کردن بیشتر از متجاوز بترسد،هیچ قانونی از مردم محافظت نخواهد کرد.بنابراین ایران فردا بیش از هر چیز به مبارزهی واقعی با فساد و برابری مطلق همه در برابر قانون نیاز دارد.وزیر، قاضی، فرمانده، سرمایهدار، کارفرما و شهروند عادی باید بدانند:هیچکس بالاتر از قانون نیست.اما حتی این هم کافی نیست.ما به یک تحول فرهنگی و آموزشی عمیق نیاز داریم.آموزش واقعی فقط تولید پزشک و مهندس و مدرک دانشگاهی نیست.کودکان ما باید از مدرسه یاد بگیرند:کرامت انسان چیست.رضایت چیست.مرز شخصی چیست.حقوق زن چیست.حقوق کارگر چیست.فساد و رشوه چرا ویرانگر است.قدرت یعنی مسئولیت، نه مجوز سوءاستفاده.و سکوت در برابر ظلم به دیگری، جامعه را برای ظلم بعدی آماده میکند.باید فرهنگی را تغییر دهیم که گاهی به انسان میآموزد:«اگر میتوانی و گیر نمیافتی، انجام بده.»و جای آن فرهنگی بسازیم که بگوید:«حتی اگر بتوانم، حق ندارم.»کارفرما نباید فقط به دلیل ترس از زندان به یک زن تعرض نکند؛ باید بفهمد که نیاز مالی آن زن هیچ حقی بر بدن او ایجاد نمیکند.مدیر نباید فقط از ترس بازرس حقوق کارگر را بدزدد؛ باید بداند آن پول متعلق به کارگر است.مسئول دولتی نباید فقط از ترس دادگاه رشوه نگیرد؛ باید بداند قدرتی که در اختیار اوست امانت مردم است.و جامعه نباید وقتی زنی مورد آزار و سوءاستفاده قرار میگیرد، از او بپرسد:«خودت چه کار کردی؟ چرا رفتی؟ چرا سکوت کردی؟ چرا زودتر نگفتی؟»اولین سؤال باید این باشد:«چه کسی از قدرتش برای سوءاستفاده از او استفاده کرده است؟»شرم باید متوجه آزارگر باشد، نه قربانی.قانون باید از قربانی حمایت کند، جامعه باید در کنار او بایستد و دستگاه عدالت باید بدون توجه به نام، ثروت، جنسیت و ارتباطات متهم، حقیقت را بررسی کند.قانون جلوی متخلف را میگیرد؛آموزش تعداد متخلفان را کم میکند؛فرهنگ سالم سوءاستفاده را تحمل نمیکند؛و عدالت مستقل اجازه نمیدهد قدرت، مجازات را بخرد.ایران آزاد فقط با رفتن یک حکومت ساخته نمیشود.ایران آزاد زمانی ساخته میشود که رابطهی ما با قدرت، قانون، زن، کارگر، پول و یکدیگر تغییر کند.تغییر حکومت آغاز راه است؛تغییر انسان و جامعه، تضمین ماندگاری آزادی است.کارگر نیروی کارش را میفروشد، نه کرامتش را.زن برای استخدام آمده است، نه برای فروختن بدنش.و هیچ انسانی، هرقدر ثروتمند و قدرتمند، صاحب انسان دیگری نیست.ایران فردا باید سرزمینی باشد که در آن «حق» از «قدرت» قویتر باشد.⚡️@bardegi57

