مادر🥲🤍قشنگ گفت.....@BehtarinMadareDonya

💕💕لطفا توی بشقاب من بی اجازه غذا نریزبشقاب غذای من مرز من است. نه می‌خواهم کسی بی‌اجازه چیزی از آن بردارد و نه کسی از روی مهر و بی‌اجازه چیزی به آن اضافه کند. نمی‌خواهم کسی برایم غذای بیشتری بریزد. نمی‌خواهم کسی بگوید که نمی‌فهمم چقدر باید بخورم، چرا از فلان چیز کم خوردم یا چرا فلان چیز را می‌خورم. بشقاب غذای من از اولین مرزهای من است. بشقاب غذا از اولین جاهایی است که در خانه یاد می‌گیرم دیگری حق دارد یا ندارد که بی‌اجازه و حتی از روی محبت از مرزهای من عبور کند. بشقاب غذا جایی است که بسیاری از ما با آن بی‌مرز بودن، بدیِ مرز داشتن و ناتوانی در نه گفتن را آموخته‌ایم. این مفاهیمِ عجیبِ لطف و تعارف، این نه‌های شنیده نشده و به‌رسمیت شناخته‌نشده، این محبّت‌های مرزشکنِ ظاهراً بی‌هزینه، این من دوستت دارم پس حق دارم هرکجای زندگی‌ات که خواستم حضور داشته باشم‌ها، این من خیرت را می‌خواهم و بهتر از تو می‌دانم‌ها، این پدر و مادر را به بهای رنجیدنِ مدام خود نرنجاندن‌ها، این ناراحت نشو که فلانی نرنجدها، این لبخندهای زورکی برای خوش‌آمدن دیگری از نوزادی تا بررگسالی، این به احساس و عواطف و عقل خود شک کردن‌ها، این نه گفتن را گناه و مرز داشتن را بی‌حترامی دانستن‌ها، این حتی مالک بدن خود نبودن‌ها‌، این همه مرز نیاموختن‌های پرهزینه، همه این‌ها از خانه، از سفره غذا، از لباس و از بدن در کودکی آغاز می‌شوند و به همه جا، به بدن و ذهن در بزرگسالی، به وقت و عمر، به کار و روابط و پول و هر مرز و حریم دیگری کشیده می‌شوند. عاقبتش هم خیلی وقت‌ها می‌شود اضطراب و خشم و شرم. چه کسی فکرش را می‌کند که بخش زیادی از اضطراب در بزرگسالی از همان سفره و بشقابِ غذا آغاز شده باشد. باید به پشت مرزها برگشت. باید پاسِ ظرف غذا و تن و لبخندهای خود را داشت. باید آزادی و مرز داشتن (که واقعاً با خودخواهی و ندیدن دیگری فرق دارد) را از کوچکترین چیزها آغاز کنیم. باید بتوانیم نه بگوییم، اول به لقمه‌های غذا و بعد به لقمه‌های اجبار در همه جا. پس زنده باد بشقاب غذای من وقتی که تنها خودم برای آن تصمیم می‌گیرم. @BehtarinMadareDonya

💕💕🌱 والدین عزیزاگر زخم های عاطفی خودتان را درمان نکنیدممکن است ناخواسته آنها را وارد رابطه با فرزندتان کنید 🥀گاهی خشم، ترس، بی اعتمادی یا احساس طردشدگی گذشته در واکنش های ما به کودک خودش را نشان میدهدنه چون کودک مقصر‌ست‼️بلکه چون زخمی درون ما هنوز التیام پیدا نکرده است 💔🥺🧸 فرزند شما مسئول تاوان گذشته شما نیستاو نباید قربانی دردهایی شودکه هیچ نقشی در به وجود آمدنشان نداشته است🩹 خودتان را درمان کنیدنه برای کامل بودنبلکه برای اینکه دردهای حل نشده شمابه نسل بعد منتقل نشود 🤍گاهی #درمان یک والدفقط نجات خودش نیستمیتواند پایان یک زخم چند نسلی باشد 🌿@BehtarinMadareDonya

💕💕خندیدن بچه ها بعد از کار اشتباه ❤️تا حالا شده وقتی دارید با بچه‌تون درباره‌ی کار اشتباهش صحبت می‌کنید، یهو شروع کنه به خندیدن؟ممکنه این خنده به نظرتون بی‌احترامی بیاد، اما همیشه به این معنی نیست که شرایط براش خنده‌داره.بچه‌ها وقتی مضطرب، خجالت‌زده یا تحت فشارن، ممکنه رفتارشون با احساسی که واقعاً دارن هماهنگ نباشه. گاهی خندیدن، واکنش ناخودآگاه بدن برای کم کردن تنش و کنار اومدن با احساسات شدیده.چون توانایی تنظیم هیجانات در بچه‌ها هنوز کامل رشد نکرده، شاید نتونن بگن:«ترسیدم.»«خجالت کشیدم.»یا «الان نمی‌دونم باید چی کار کنم.»البته گاهی هم ممکنه خنده برای بازیگوشی یا فرار از مسئولیت باشه؛ پس فقط به خنده نگاه نکنید و کل موقعیت رو در نظر بگیرید.به‌جای اینکه بگید:«چرا می‌خندی؟ مگه خنده‌داره؟!»بگید:«می‌بینم داری می‌خندی. بعضی وقت‌ها آدم وقتی مضطربه، خنده‌ش می‌گیره. بیا یه نفس عمیق بکشیم، بعد درباره‌ی اتفاقی که افتاد حرف می‌زنیم.»آروم بمونید، اما حد و مرزتون رو حفظ کنید. درک کردن دلیل خنده به معنی نادیده گرفتن رفتار کودک نیست؛ یعنی کمکش کنیم اول آروم بشه تا بعد بتونه از اتفاقی که افتاده چیزی یاد بگیره.@BehtarinMadareDonya

⚠️به جای ترس ‌‌اضطراب و‌ سیاست‌های وحشتناک پدرو‌مادری روی بچه‌هاتون، لازمه بچه رو‌ آگاه پرورش بدین و در مقابل خطراتی که سلامتشو تهدید می‌کنه باهاش صحبت کنیدفکر هم نکنید این چیزا فقط برای بقیه‌س... مجبور شدن رحم دختر ۱۶ ساله رو در بیارن به خاطر آلودگی به HPVآگاهی بدین به بچه هاتون چقدر بگیم دیگه.... @BehtarinMadareDonya⚠️به جای ترس ‌‌اضطراب و‌ سیاست‌های وحشتناک پدرو‌مادری روی بچه‌هاتون، لازمه بچه رو‌ آگاه پرورش بدین و در مقابل خطراتی که سلامتشو تهدید می‌کنه باهاش صحبت کنیدفکر هم نکنید این چیزا فقط برای بقیه‌س... مجبور شدن رحم دختر ۱۶ ساله رو در بیارن به خاطر آلودگی به HPVآگاهی بدین به بچه هاتون چقدر بگیم دیگه.... @BehtarinMadareDonya

💕💕برای کنکوری‌هاامشب دیگه وقتِ بیشتر دونستن نیست، وقتِ آروم شدنه.کتاب رو ببند.گوشی رو یه گوشه بذار.دنبال این نباش ببینی بقیه چقدر خوندن، چند درصد می‌زنن یا چقدر از تو آماده‌ترن.تو هیچ مسابقه‌ای با زندگی بقیه نداری.فردا ممکنه یه لحظه ذهنت قفل کنه،ممکنه چند تا سؤال پشت سر هم بلد نباشی،ممکنه حس کنی همه‌چی داره خراب میشه؛همون‌جا فقط یادت بیاد که یک سؤال، یک درس و حتی یک آزمون قدرت تعریف کردن تو رو نداره.آروم برو سراغ سؤال بعدی.قرار نیست فردا معجزه کنی.قرار نیست بی‌نقص باشی.فقط کافیه با همون چیزی که امروز داری، بهترین تصمیم ممکن رو بگیری.و مهم‌تر از همه:صبح که از خونه بیرون میری،یه آدم باارزش و دوست‌داشتنی هستی؛وقتی هم که از جلسه بیرون میای،فارغ از اینکه روی اون برگه چی گذشته،همون آدمی.پس امشب به جای ساختن صد تا سناریوی ترسناک توی سرت،یه نفس راحت بکش و به خودت بگو:«من سهم خودمو انجام می‌دم؛بقیه‌ش هرچی شد، راهشو پیدا می‌کنم.»زندگی عجیب‌تر، بزرگ‌تر و پرپیچ‌وخم‌تر از اینه که فردای تو رو بشه با چند ساعت آزمون پیش‌بینی کرد.فردا فقط یکی از روزهای زندگیته؛نه روزی که درباره‌ی تمام زندگی‌ت حکم صادر می‌شه. 🤍بعضی‌ها رتبه‌ای که می‌خواستن نیاوردن و بعداً فوق‌العاده موفق شدن.بعضی‌ها بهترین دانشگاه‌ها قبول شدن و فهمیدن اصلاً دلشون اونجا نیست.بعضی‌ها هم هیچ‌وقت توی رشته‌ای که خوندن کار نکردنکنکور فقط یکی از درهای زندگیه؛اگه این در باز نشه، زندگی هنوز پر از درهاییه که حتی نمی‌دونین وجود دارن. و چند سال دیگه احتمالاً به امشب فکر می‌کنین و با خودتون می‌گین:«چقدر فکر می‌کردم همه‌چیز به فردا بستگی داره...»تجربه شما از کنکور چیه؟؟@BehtarinMadareDonya

💕💕کسی هست مدتها پیشش باشی و باهاش حرف بزنی و حوصله ات سر نره؟ 😊بفرست براش😊@BehtarinMadareDonya