ما معمولا عشق رو چیزی مربوط به زمان حال می‌بینیم؛دو آدم بزرگسال که همدیگه رو پیدا و انتخاب می‌کننو…

ما معمولا عشق رو چیزی مربوط به زمان حال می‌بینیم؛دو آدم بزرگسال که همدیگه رو پیدا و انتخاب می‌کننو خب، عشق تا حدی همین هم هست.اما یه بخش مهمش خیلی قدیمی‌تر از این حرف‌هاست؛بخشی که ریشه‌هاش به سال‌ها قبل برمی‌گرده.ما ناخودآگاه جذب آدم‌هایی می‌شیم که چیزی رو به ما می‌دن که کودک درونمون همیشه آرزوی داشتنش رو داشت.کسی که هیچ‌وقت واقعا شنیده نشده، به آدمی علاقه‌مند می‌شه که حرف‌هاش رو با دقت گوش می‌ده و یادش می‌مونه.کسی که وسط بی‌ثباتی و ناامنی بزرگ شده، کنار آدمی که قابل پیش‌بینی و باثباته احساس آرامش می‌کنه.کسی که همیشه حس کرده زیادیه یا سرباره، کنار آدمی که حضورش رو ارزشمند می‌بینه، برای اولین بار نفس راحتی می‌کشه.این‌ها انتخاب‌های آگاهانه نیستن. کودک درون ما نمیاد توضیح بده که چرا از یه نفر خوشمون اومده.اما همیشه اونجا هست و همیشه دنبال چیزی می‌گرده که توی کودکی پیداش نکرده.@Bist_Magما معمولا عشق رو چیزی مربوط به زمان حال می‌بینیم؛دو آدم بزرگسال که همدیگه رو پیدا و انتخاب می‌کننو خب، عشق تا حدی همین هم هست.اما یه بخش مهمش خیلی قدیمی‌تر از این حرف‌هاست؛بخشی که ریشه‌هاش به سال‌ها قبل برمی‌گرده.ما ناخودآگاه جذب آدم‌هایی می‌شیم که چیزی رو به ما می‌دن که کودک درونمون همیشه آرزوی داشتنش رو داشت.کسی که هیچ‌وقت واقعا شنیده نشده، به آدمی علاقه‌مند می‌شه که حرف‌هاش رو با دقت گوش می‌ده و یادش می‌مونه.کسی که وسط بی‌ثباتی و ناامنی بزرگ شده، کنار آدمی که قابل پیش‌بینی و باثباته احساس آرامش می‌کنه.کسی که همیشه حس کرده زیادیه یا سرباره، کنار آدمی که حضورش رو ارزشمند می‌بینه، برای اولین بار نفس راحتی می‌کشه.این‌ها انتخاب‌های آگاهانه نیستن. کودک درون ما نمیاد توضیح بده که چرا از یه نفر خوشمون اومده.اما همیشه اونجا هست و همیشه دنبال چیزی می‌گرده که توی کودکی پیداش نکرده.@Bist_Mag