یه چیزی دربارهی آدمها دیر فهمیدم؛اینکه هر چقدر هم خوب باشی، قرار نیست همه خوبیت رو بفهمن.یه نفر مهربونیت رو ضعف میبینه، یکی سکوتت رو بیتفاوتی، یکی فاصله گرفتنت رو غرور، و یکی رفتنت رو بیاحساسی.سالها میتونی خودت رو برای برداشت اشتباه دیگران توضیح بدی، اما آخرش میفهمی آدمها تو رو از زاویهی خودشون میبینن، نه از چیزی که واقعا هستی.پس دیگه خودم رو برای فهمیده شدن خسته نمیکنم.کسی که واقعا بخواد تو رو بشناسه، از رفتارت حقیقت رو میفهمه؛ نه از توضیحاتی که مجبور شدی هزار بار تکرار کنی.