خیلی دوست داشتم این روزا رو واست تعریف کنم ولی ما خیلی وقته باهم حرف نمیزنیم.

مشکلت اینه که همش می‌خوای درستش کنی، اما باید رهاش کنی.

اولین و آخرین نفری بودی که نهایت دیوونگی‌مو به پاش ریختم.

من بمیرمم دیگه بهت تکست نمیدم. ولی یادت باشه چقدر دوستت داشتم و تو چقدر اذیتم کردی.

فهمیدم دارم خودمو واسه کسی که هیچ ترسی برای از دست دادنم نداره از دست میدم.

انگار دیگه هیچ اومدنی، هیچ رفتنی و هیچ اتفاقی نمیتونه روم تاثیر بذاره، دیگه خیلی راحت همه چیز رو قبول میکنم و ازش میگذرم و میگم زندگی همینه دیگه.

آدم دلش براى كسايى تنگ ميشه كه خيلى بى‌رحمانه تركش كردن و اين غم‌انگيزه.