🔗 @raminfallahh استراتژیست‌های کلاسیک رژیم بر اساس تاریخ جنگ‌ها به این جمع‌بندی رسیده‌اند که؛ وقتی…

🔗 @raminfallahh استراتژیست‌های کلاسیک رژیم بر اساس تاریخ جنگ‌ها به این جمع‌بندی رسیده‌اند که؛ وقتی دشمنت یک محاصره فیزیکی، همه‌جانبه و در حد مرگ بر تو اعمال میکند، یعنی خود محاصره هدف نیست، بلکه هدف آن ضربه نهایی است که این محاصره بستر‌ساز آن است. آن‌ها…#فکتاختصاصی ـ وعده‌های سرِ خرمن در اتاقِ احتضار؛ چرا این جایزه ۳۰ هزار دلارینشانه عریانِ فروپاشی است؟اظهارات اخیر امیر حاتمی (فرمانده ارتش) مبنی بر تعیین جایزه ۳۰ هزار دلاری برای کشتن یا دستگیری هر نیروی آمریکایی، پیش از آنکه یک تهدید نظامی باشد، یک سند رفتارشناختی از حکومتی است که خط پایان را با چشمان خود دیده است.کالبدشکافی این رفتار، دو حقیقت استراتژیک را افشا می‌کند:۱/ اعتراف ضمنی به حتمیتِ ضربه نهایی و ورود زمینیاستراتژیست‌های کلاسیک رژیم بر اساس تاریخ جنگ‌ها به این جمع‌بندی رسیده‌اند که؛وقتی دشمنت یک محاصره فیزیکی، همه‌جانبه و در حد مرگ بر تو اعمال میکند، یعنی خود محاصره هدف نیست، بلکه هدف آن ضربه نهایی است که این محاصره بستر‌ساز آن است.آن‌ها کاملاً یقین دارند که محاصره ۱۲۰ روزه دریایی و انزوا، پیش‌زمینه یک ضربه ترکیبی هوایی و ورود زمینی است ( قبلا گفتیم ورود زمینی محدود به نقاط استراتژیک مانند جزایر و پایانه خارک) است. واکنش حاتمی اثبات می‌کند که اتاق عملیات رژیم حالت تدافعی محض گرفته و خروج از محاصره را غیرممکن می‌بیند.۲/ به کارگیری تکنیک جنگ‌های کلاسیکتعیین پاداش مالی در ازای کشتن سرباز دشمن، یک تکنیک قدیمی در جنگ‌های کلاسیک است.منطق این تکنیک روی کاغذ این است:"وعده پول کلان بده؛ اگر جنگ را بردیم که پرداخت نمی‌کنیم، اگر باختیم هم که دیگر کسی زنده نیست تا طلب کند!"اما چرا این تکنیک به یک مضحکه و سیگنالِ ضعف تبدیل شده است؟شکست سیستم پاداش:تعیین جایزه مالی ۳۰ هزار دلاری زمانی جامعه یا بدنه نظامی را تحریک به حرکت می‌کند که حکومت اعتبار مالی داشته باشد.حکومتی که ۱۲۰ روز است گرانی و کمبود در جامعه‌ای بیداد میکند و حتی توان پرداخت همان حقوق ماهانه نیروهایش را هم ندارد وعده ۳۰ هزار دلاری‌اش از سوی جامعه و بدنه فقط وعده سرِ خرمن تلقی می‌شود.ضمنا خنده‌دار تر این است که پرداخت این وعده را هم محول کرده است به خود مردم ۳/ قانونِ تاریخ: وعده‌های بزرگ در لحظات آخرتاریخ سقوط حکومت‌ها (از روزهای پایانی رژیم بعث تا آلمان ۱۹۴۵) نشان می‌دهد که تعیین پاداش‌های عجیب، وعده سلاح‌های معجزه‌گر یا انگیزه تراشی‌های مالی کلان در لحظه آخر، آخرین رمق‌های یک سیستم رو به مرگ است.وقتی یک حکومت نتواند نیروهایش را با ایدئولوژی (که تبخیر شده) یا پاداش‌هاس مستمر (که خزانه‌اش خالی است) پای کار نگه دارد، به انتحارِ کلامی و وعده‌های خیالی روی می‌آورد.پایان بندی ـ این خطای محاسباتی نشان می‌دهد فرماندهان رژیم حتی توان تحلیل روان‌شناسیِ توده و بدنه خود را هم از دست داده‌اند. تعیین جایزه ۳۰ هزار دلاری نه تنها هیچ بسیج عمومی یا انگیزه‌ای در بدنه ایجاد نمی‌کند، بلکه این پیام روشن را به همه می‌دهد: رژیم به قدری دست‌خالی و بی‌رمق شده که برای بقای خود به تکنیک‌های درمانده‌کارانه متوسل شده است. این آخرین فازِ رفتاریِ حکومت پیش از ضربه نهایی است.#جاویدشاه