*|رهایی در جدایی!|زن آمده بود؛ چهرهاش پر از چینوچروک. گویی هر خط، سکهای بود که روزگار در ازای رن…
انتشار: 2026/08/06 06:19 UTCدریافت: 2026/08/07 12:45 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/07 12:45 UTC
*|رهایی در جدایی!|زن آمده بود؛ چهرهاش پر از چینوچروک. گویی هر خط، سکهای بود که روزگار در ازای رنج از او گرفته و بر صورتش نشانده بود.مرد نیز همانگونه بود؛ موهای سپید و ریخته، قامتی خمیده، عصایی در دست، چشمانی کمسو و صورتی که سالها اندوه، بر آن نقش بسته بود.هر دو پیر بودند؛ نه فقط از گذر عمر، که از سنگینیِ زندگی.ساکت کنار هم نشسته بودند. نه نگاهی و نه حرفی.چشمهایشان به گوشهای از اتاق دوخته شده بود؛ انگار پردهای نامرئی پیش رویشان آویخته بودند و فیلمِ ۵۰ سال زندگیشان را، بیصدا، مرور میکردند.آنسوتر، دختر و پسرشان با وکیل حرف میزدند."خواهش میکنیم... حکم طلاقشان را پیگیری کنید.دیگر بس است...تمام عمر گفتند به خاطر شما از هم جدا نمیشویم.اما ما دیگر این فداکاری را نمیخواهیم.ما از کودکی، هر روز اختلاف دیدیم؛ هر روز اشک مادر را، هر روز آه پدر را.روزگار کودکیمان میان قهرها و آشتیهای کوتاه، میان تهدید به رفتن و ماندن، سپری شد.سال هاست که میگویند جدا میشویم اما هیچ گاه جدا نشدند؛ فقط رنجشان را میان ما تقسیم کردند.ما دیگر توان تحمل نداریم.اگر قرار است آرامشی باقی مانده باشد، شاید پس از این جدایی به دست آید؛ آرامشی که سالها پیش، قربانیِ ماندنی شد که هیچکس را خوشبخت نکرد."پدر و مادر همچنان خاموش بودند.شاید دیگر حرفی نمانده بود.گاهی جدایی، پایان یک زندگی نیست؛ پایانِ رنجی ست که سالها پیش آغاز شده و همه اعضای یک خانواده را، بیآن که خود بخواهند، با خود پیر کرده است. سیده نصرت شجاعی*از واگویه های یک وکیل.@cafee_art..
پستهای تلگرام — Art Cafe
.دیشب تا پیک اول خوردم برق رفت، اداره برق خدا ازت نگذره، فکر کردم کور شدم
.گمشدهشروع کرد به کنار زدن خاک. بالاخره جسد پدیدار شد. با دیدن چهرهاش آهی کشید: «اینم نیست.» این چهلمین گوری بود که میکند. هنوز خودش را پیدا نکرده بود.میترا جاجرمی.@cafee_art..
.گاهی آدم نه از رفتنِ کسی میشکند،نه از تنهایی؛از جایی میشکند که میفهمدتمامِ آنچه با عشق ساخته بود،برای کسی که دوستش داشت،هیچوقت به اندازهی کافی ارزشمند نبوده است.اما زندگی همینجا تمام نمیشود.یک روز میرسد که دیگر ، برای ماندنِ هیچکس التماس نمیکنی،برای دیدهشدن ، خودت را کوچک ،و برای دوست داشته شدن،از خودت نمیگذری.روزی میرسد که از رفتنِ آدمها نمیشکنی؛ چون فهمیدهای هیچکس آنقدر مهم نیست که،برای ماندنش، خودت را از دست بدهی..آخرِ قصه، کسی که باید میماند،خودت ِ تو بودی، نه دیگری.غزل_کرمانی.@cafee_art..
شنیدم کسی میگفت: گناه مرده نشویید دستش از دنیا کوتاه است، به خیالم آمد آنهایی هم که در زمین نفس میکشند دستانی دارند دورافتاده از زمین و آسمان که به هیچ در و پیکری بند نیست. و این بشر، موجود دوپایی است که فقط یک مثقال زبان دارد و یک جهان اندیشهی ناپختهی درهم که هیچ وقت به قطعیت واضحی نمیرسد. یک روز این شیوه خوش میدارد دیگر روز شیوهای دیگر. و خدا نکند که قاعدهای را به اندیشهی ناقصش کامل ببیند، زمین و زمان به هم میدوزد که آنچه من میگویم وحی منزل است و جز این حرفی نیست...مردگان دستشان از دنیا کوتاه نیست، گوشهای ما صدایی جز «من» نمیشنود. آناهیتا.@cafee_art..
تنهاییتنهایی نیک استتا زمانی که خودت انتخابش کرده باشی؛نه اینکهتنهایی تو را انتخاب کرده باشد.فرناز بهادری.@cafee_art..
نمیخواهم در این غم غرق بشوم. نمیخواهم تمام روز به این فکر کنم که ممکن است بابا همه چیز را فراموش کند. سعی میکنم رشتههای آخر نودلم را با چاپاستیک بگیرم. بغض دارم. نودل را میگذارم توی دهان و قورت میدهم. بغض میتواند حتی طعمِ تیزِ سویاسس را هم کمجان کند. با خودم قرار گذاشتهام که نیمساعتی در روز میتوانیم گریهی مفصلی بکنیم. اگر دلمان خواست هی بگوییم چرا من؟ چرا حالا؟ و چراهای دیگر. بههرحال آدم لازم دارد گاهی دلش برای خودش بسوزد. بعدش اما میرویم به خانه و زندگیمان میرسیم. پلیلیست دوران طلایی موسیقی ایران را میشنویم. کار میکنیم و برای پروژههای تازه برنامه میریزیم. از چت جیپیتی میپرسیم اگر رنگ بودم، چی بودم؟ اگر آهنگ بودم، چی؟ و درحالیکه زیر و بم زندگیمان را بهش گفتهایم، از نزدیکی حدسهایش شگفتزده میشویم. با ح ترانههای فتانه و مهستی را تحلیل میکنیم و زندگی شخصیشان را شخم میزنیم و به پاپارتزیبازیمان میخندیم. لیست خرید مینویسیم. برای آخر هفته برنامه میریزیم. همه، قدری سنگینتر از چیزی که باید؛ اما اشکالی ندارد. چون ما قرار نیست غرق بشویم.سارا آناهید.@cafee_art..