رفدی و هشدی منه گیج و پریشان په چرا خواسدی أء غصه ی تو یی وارکی جانوم درا په کوجا رفدی گله از نظروم…

رفدی و هشدی منه گیج و پریشان په چرا خواسدی أء غصه ی تو یی وارکی جانوم درا په کوجا رفدی گله از نظروم دور شدی مه می تولکم همه جا از تو بجورم خورافت و بالای تونه قربان ایی چه جور رفدنیه دوتا گلاره ی منه هشدی درانه ی ایی دراتو‌که رفدی رندگیم قفل شده أء هر طرفچقیدم میان گل أء توک پا تا کمرادیه پر شد ایی دلوم أء حرست و رنج غمت سینه ر میدم جلو وا کله میفدم خطرا به مه چه هفده میره ماه میره سال میا مه الان ماندم همونجا که تو رفدی سفراایی اجل خله میره تا که بسانه جان مه باغبان کلرشه کرده زده اسم تبرادز بیا أء در میا تا بوره هسدی تو د بشان در گل مه قلف و حصار و‌مجراناله نورفین نیمی چرخه رو روان مه گلهتو ایشا الله بشی أء حادثه بر حذرا ئو که رفده دیه رفد ه دادا رحمت شی میگی فرک یاردیه باشامه میگم مختصرا. شاهرخ فخیمی دادارحمت همدانی