✍بعضی آدمها با مرکز قاب نسبت چندانی ندارند، دلشان همیشه سمت گوشههاست....صندلی گوشهی سینما، میز ک…
انتشار: 2026/07/10 11:20 UTC
✍بعضی آدمها با مرکز قاب نسبت چندانی ندارند، دلشان همیشه سمت گوشههاست....صندلی گوشهی سینما، میز کنار دیوارِ رستوران، گوشه اتاق محل کار، نیمکتی که کمی از رفتوآمد فاصله دارد....گوشهنشینی لزوما گوشهگیری نیست.....کنشی است از سرِ میل به تماشا، نه عزلت و انزوا....انگار گوشهها فرصت بیشتری برای دیدن میدهند، جایی که میتوان زندگی را بیواسطهتر و آدمها را واقعیتر تماشا کرد...مرکز، معمولاً سهمِ دیده شدن است، اما گوشه، سهمِ دیدن....از آنجا خندهها طبیعیترند، سکوتها معنای بیشتری دارند و جزئیاتی به چشم میآیند که در شلوغی متن گم میشوند....شاید به همین دلیل است که بسیاری از لحظههای ماندگار، نه در کانون هیاهو، که در همان گوشههای آرام شکل میگیرند.کافه متن/ رضا صائمی
