🔸حکمرانیِ خُرد و توقفِ توسعه‌ی کلان؛ ساری در انتظار نگاهی فراتر از «آسفالت»🔻استان مازندران سال‌هاست…

🔸حکمرانیِ خُرد و توقفِ توسعه‌ی کلان؛ ساری در انتظار نگاهی فراتر از «آسفالت»🔻استان مازندران سال‌هاست که از یک پارادوکس بزرگ رنج می‌برد؛ ساری، به‌عنوان مرکز این استان، با وجود ظرفیت‌های بی‌بدیل تاریخی، طبیعی و سیاسی، درگیر چرخه‌ی بسته‌ای از مدیریتِ «روزمره» شده است.🔻این روزها وقتی اخبارِ مسئولانِ ساری را دنبال می‌کنیم، شاهدِ رقابتی عجیب برای حلِ مشکلاتی هستیم که اساساً وظیفه‌ی ذاتیِ نهادهای اجراییِ سطح پایین‌تر است. پیگیریِ آسفالتِ فلان روستا یا تعویضِ ترانسِ برقِ فلان منطقه، اگرچه برای اهالی آن محله ارزشمند است، اما «مسئله‌ی ساری» نیست. وقتی نماینده‌ی مجلس یا فرماندار، بخش عمده‌ای از انرژی و توان چانه‌زنی خود را صرفِ کارهای اجراییِ جزئی می‌کند، یعنی ما از «ریل‌گذاری برای توسعه» به «پیمانکاریِ امور جاری» سقوط کرده‌ایم.پرسش اصلی اینجاست: جایگاه ساری در آمایش سرزمینی کجاست؟🔻ساری تنها مرکز استانی است که از داشتنِ «دانشگاه جامع» و یک «موزه‌ی استاندارد و درخور» محروم مانده است. شهری که خود ریشه در تاریخ دارد، چگونه می‌تواند بدون ویترینی از هویتِ خود (موزه) و بدون قطبی برای تولید علم و فناوری (دانشگاه جامع)، به جایگاه واقعی‌اش در شمال کشور برسد؟ این‌ها زیرساخت‌های نرمی هستند که تمدن‌سازند و ساری را از یک شهرِ «عبوری»، به یک شهر «مقصد» و «مرکزِ قدرت» تبدیل می‌کنند.🔻در کنار این خلاءهای فرهنگی و آموزشی، قفلِ پروژه‌های عمرانیِ استراتژیک نیز همچنان بسته است:۱. ترافیکِ کلافه‌کننده: ساری نه تنها درگیر ترافیکِ درون‌شهری است، بلکه در کریدورهای اصلیِ خود نیز به گلوگاهی برای مسافران و بومیان تبدیل شده است.۲. محور کیاسر: جاده‌ای که قرار بود شریانِ حیاتِ جنوبِ ساری باشد، سال‌هاست در وعده‌ی «دوبانده شدن» خاک می‌خورد.۳. سد زارم‌رود و چهاردانگه: پروژه‌هایی که نه تنها برای تامین آب، بلکه برای توسعه‌ی کشاورزی و صنعتیِ مناطق محروم اطرافِ ساری حیاتی هستند، در پیچ‌وخمِ بودجه‌های قطره‌چکانی، عملاً به فراموشی سپرده شده‌اند.سخن پایانی:ساری نیاز به «تغییرِ دیدگاه» دارد. وظیفه‌ی نماینده، پیگیریِ کلان‌بودجه‌ها برای سدها و زیرساخت‌های ترافیکی است؛ وظیفه‌ی مسئولِ اجرایی، طراحیِ زیست‌بومِ آموزشی و فرهنگی است. وقت آن رسیده است که از «مدیریتِ کوچه و خیابان» عبور کنیم و بپرسیم: «ساریِ ۱۴۱۰ چه سیمایی خواهد داشت؟»اگر مدیرانِ ما همچنان درگیرِ «چاله و آسفالت» باقی بمانند، ساری همواره شهری خواهد بود که مرکز استان است، اما از جایگاهِ یک «مرکزیتِ واقعی» محروم خواهد ماند. مطالبه‌گریِ مردم باید از پروژه‌های خُرد به سمتِ «سندهای پیشران» تغییر مسیر دهد؛ چرا که توسعه، اتفاقی نیست، بلکه انتخابی است که باید از همین امروز در اولویتِ تصمیم‌گیران قرار گیرد.✍حامد خلیلی ازنی🌐پایگاه خبری چهاردانگه نیوز 🆔 @dangehnews🌐 4dangehnews.ir