▫️عبور از گذشته ...در درون بسیاری از ما، گرایشی وجود دارد که همواره از دردها سخن بگوییم و خاطرات تل…
انتشار: 2026/07/22 21:43 UTCدریافت: 2026/08/04 18:27 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/04 18:27 UTC
▫️عبور از گذشته ...در درون بسیاری از ما، گرایشی وجود دارد که همواره از دردها سخن بگوییم و خاطرات تلخ را بارها مرور کنیم. گویی هرگاه قطار خاطرات از راه میرسد، نخستین واگنهایی که مقابل چشممان صف میکشند، واگنهای اندوهاند و افق گذشته را میپوشانند.آنچنان که انگار تمام تاریخ زندگی ما چیزی جز رنج، محرومیت و تلخی نبوده است.شاید ـ و خدا داناتر است ـ این کار را از آن رو انجام میدهیم که در روایتِ غمها، خود را قهرمان ببینیم؛ گویی به شنوندگان میگوییم: «ما از این زندگیِ آکنده از رنج، با فداکاری، صبر و اتکای به خود عبور کردهایم و با وجود همهی بداقبالیها، توانستهایم همچنان استوار بمانیم؛ همانگونه که اکنون ما را میبینید.»از سوی دیگر، بازگو کردن رنجها، همدلی و دلسوزیِ عزیزانمان را نیز برمیانگیزد و تا اندازهای نیاز ما به محبت و تسلی را برطرف میکند.اما همهی اینها، از فریبهای شیطان است؛ شیطانی که ذهن ما را از جریان پیوستهی نعمتهای الهی ـ که حتی در سختترین لحظات نیز قطع نمیشود ـ منحرف میکند و تنها خاطرهای ناسپاس از گذشته برایمان باقی میگذارد.از همین رو، حسن بصری در تفسیر سخن خداوند متعال:﴿إِنَّ الْإِنسَانَ لِرَبِّهِ لَكَنُودٌ﴾فرمود: «کنود، یعنی بسیار ناسپاس؛ کسی که پیوسته مصیبتهایش را برمیشمارد، اما نعمتهای پروردگارش را از یاد میبرد.»@dawatilaallah | تماشاگه راز

