🔵 فـــوتبال و ســیاست؛ دو روی یک ســکه🖌 حامد سرلکی#خوانش🔹 نوشتن از حذف ایران از جامجهانی، این قصه…
انتشار: 2026/06/29 05:24 UTC
🔵 فـــوتبال و ســیاست؛ دو روی یک ســکه🖌 حامد سرلکی#خوانش🔹 نوشتن از حذف ایران از جامجهانی، این قصهی تکراریِ «نزدیک بودیم اما نشد»، برایم همیشه تلخ بوده. اما اینبار، وقتی به جدول نگاه میکنم، یک نکتهی راهبردی خودش را تحمیل میکند: ما آنقدر غرقِ تماشای حرکاتِ رقیبان بودیم که فراموش کردیم توپ، پیش از آنکه به پایِ حریف برسد، مالِ زمینِ خودِ ماست. این همه خوشبینیِ محتاطانه به لغزشِ این و آن، یادآورِ همان نگاهِ دیرینهی ما در سیاست خارجی است که میگوییم «اگر آمریکا کم کند»، «اگر اروپا بشود» و «اگر چین وساطت کند»؛ غافل از اینکه رقبا هرگز بهخاطرِ ما میدان را خالی نمیکنند، مگر آنکه خودْ چنان قدرتی نشان دهی که ناچار به عقبنشینیِ تاکتیکی شوند.🔹 اینجا فلسفهی بازی، با فلسفهی زیستِ سیاسیِ ما گره میخورد: ما عادت کردهایم «واکنشپذیر» باشیم نه «پیشدست». در زمینِ فوتبال، تیمی برنده است که ریتم را بداند، نه تیمی که منتظرِ اشتباهِ داور یا مصدومیتِ ستارهی حریف باشد. در سیاست نیز، اتاقِ عملِ دیپلماسی، جای «امّا و اگر» نیست. اشتباهِ راهبردیِ ما این بوده که منفعتِ ملی را تابعی از «گشایشِ از سویِ دیگران» تعریف کردهایم؛ درحالیکه قدرتِ حقیقی، در تعریفِ مستقل از میدانِ رقیب شکل میگیرد. همانطور که یک مربیِ هوشمند، ترکیب تیمش را نه براساسِ نقاطِ ضعفِ حریفِ فردا، که براساسِ حداکثرِ توانِ خودی میچیند، یک حاکمیت کارآمد نیز باید سیاست خارجی را چون خطِ حملهای طراحی کند که منتظرِ پاسِ حریف نمیماند.🔹 پس شاید حذفِ اینباره، بیش از آنکه یک شکستِ ورزشی باشد، یک هشدارِ فلسفی است: تا وقتی که چشممان به دستِ رقیب باشد، دست خودمان خالی میماند. رندیِ سیاستورزیِ موفق، نه در خوشبینی به عملکردِ دیگران، که در پیشدستیِ بیرحمانه در بازتعریفِ منافعِ ملی و اعمالِ قدرتِ بیپرواست. بیایید از این پس، جدولِ رقابتهای جهانی را نه بهعنوانِ تقویمِ انتظار، که بهسانِ نقشهای برای فتحِ مستقلِ قلهها بخوانیم. آنگاه شاید، هم در ورزش و هم در سیاست، طعم پیروزی را نه از سر تصادف، که از سر تدبیر بچشیم.🇮🇷 توسعه ایران|حامد سرلکی ✈️ @hamed_sarlaki



