‍ غزل 325 حضرت سعدیدکلمه : سیمااسعدیکس ندیدست به شیرینی و لطف و نازش ...@delsoroudeh@delsproudeh2

چشمان سرخ ِ ملتهبش سوی آفتاببر خاک ِ کوچه راه ِقدم هاش، می زد آبشب می گریخت از نگه ِ آسمان، که کردفرمانروایی اش، زَبَر و زیر، با شتابشیرین به کام ِ شبزدگان شد چنان عسلصبحی که گشت بر سر ِ کابوس ِ شب خراب ...#سیما_اسعدی

صحبت از بغض و درد و اندوه ِمردمانی نجیب و نستوه استپشت ِ ظالم شکسته خواهد شدخشم ِ ملت ، ببین که انبوه است حسرت و غربت و پریشانی قوت ِ غالب ، در این بیابان استشد پلشتیّ و زور ، حاکم مان آنچه از یاد رفته انسان استچه بر این مُلک ِ لاله گون رفته ست ؟از لهیب ِ زبانه ی بیداد ؟آه از این نکبت و نگونساریاز غم ِ تلخ ِ بیکسی فریاد ...به کدامین گناه ، مانده شدیمدر حضیض ِکمند این اِدبار؟دست ِ خود را ، بلای ناگاهاناز گلوی دیار ِ ما بردارمویه کن ، سرزمین ِ محبوبماز غم ِ بی کَسی بنال ، وطن عاقبت می رهی ز چنگال ِدشمن ِ دون ِ بدسگال ، وطنزخم شد جان ِ دفترم از بسواژه هایم تمام ، از درد استدرد ِ نامردمی ، ببین به سَر ِخاک ِ این سرزمین چه آوردست ؟!ظلمت از خانه‌، رَخت می‌بنددمی زند سَر ، دوباره بر شب ، ماهاندکی خاک ِ من تحمل کنمی رسد صبح ِ راستین از راهبر بلندای روشنیّ ِ فَلقمی رسد بانگ ِ ناله بی تردیدوطنم ، اندکی دوام آورمی رسد پشت ِ این شبان ، خورشید...#سیما_اسعدی  #بنال وطن@delsoroudeh

خمیازه ی هر پنجره، فریاد ِ خاموشی ستاز انتظاری خسته در، شب های طولانیبر چشم ِ شب بگذار پا، تأخیر جایز نیست ای آنکه بر تاریکی ِ این دیده پایانیتعجیل کن ، تا بشکفد صد آیه ی تکثیر غمگین مکن آئینه را، ای صبح ِ نورانی...#سیما_اسعدی #بداهه

کلامم طعم ِ دلتنگی سکوتم ، رنگ ِ غم داردبه هر در می زنم اما تو را این قصه کم دارد ....#سیما_اسعدی @delsoroudeh

عشق ، در باور ِ من منظره ی زیبایی ستکه به آن ، هر چه که نزدیک شدم رفت از دست !یا به زیبایی گویی ، که از او کودک ِ جانتا که سرمست شود ، از کَفَش افتاد و شکست ...#سیما_اسعدی @delsoroudeh

آینده تر از نور ، که در بطن ِ سپیده ست صبح است و بر این قافله چاووش ، کشیده ستسر می زند از شاخه ی شب ، نو گُل ِ خورشیدزین هیمنه برق از سر ِ خفاش ، پریده ست ...#سیما_اسعدی