یکی از زیباییهای فرهنگ غربی، دستکم در بخشهایی از آن، این است که آدمها یاد گرفتهاند گاهی به خود…
انتشار: 2026/08/14 07:15 UTCدریافت: 2026/08/16 20:35 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/16 20:35 UTC
یکی از زیباییهای فرهنگ غربی، دستکم در بخشهایی از آن، این است که آدمها یاد گرفتهاند گاهی به خودشان بخندند؛ از گذشته، شکستها، اشتباهها، ضعفها و حتی چیزهایی که روزی باعث خجالتشان بوده، حرف بزنند. بارها دیدهایم که آدمهای سرشناس و موفق، در برابر میلیونها بیننده، از خودشان، اشتباهاتشان و ضعفهایشان گفتهاند و حتی به خودشان خندیدهاند. این رفتار، نشانهی اعتمادبهنفس است؛ یعنی آنقدر با خودت آشتی هستی که برای خنداندن دیگران، نیازی نداری کسی را کوچک کنی.اما در بخشی از فرهنگ ما، گاهی تمام هنرِ شوخی کردن میشود پیدا کردنِ نقطهضعف دیگری؛ ظاهرش، سنش، لهجهاش، اشتباهاتش یا هر چیزی که بتوان از آن سوژه ساخت. انگار برای احساس برتری، باید دیگری را کوچک کنیم.شاید وقت آن رسیده که به جای مایه گذاشتن از دیگری، کمی از خودمان مایه بگذاریم؛ از ضعفها، اشتباهها و تجربههای خودمان. آدمِ بالغ برای خنداندن دیگران، کسی را تحقیر نمیکند؛ خودش را وارد ماجرا میکندخودشناسی و آگاهی☘


