●هنر؛ چیزی فراتر از یک سرگرمی🖋 #کیهان_کیانی┄┅┅┅❀┅┅┅┄◇هنر، هرچه باشد و در هر قالبی که ظهور کند، یکی…

●هنر؛ چیزی فراتر از یک سرگرمی🖋 #کیهان_کیانی┄┅┅┅❀┅┅┅┄◇هنر، هرچه باشد و در هر قالبی که ظهور کند، یکی از راه‌هایی است که انسان به کمک آن درد و رنج زندگی را قابل‌تحمل‌تر می‌کند. هنر نه پدیده‌ای تجملی و نه سرگرمی‌ای صرفاً برای اوقات فراغت است؛ بلکه از دیرباز بخشی جدایی‌ناپذیر از زندگی انسان بوده است.◇با این حال، در نظام آموزشی ایران، هنر سال‌هاست جایگاه شایسته و متناسبی با اهمیت خود پیدا نکرده است. حذف یا کم‌رنگ شدن آموزش هنر در نظام آموزشی، در شرایطی رخ داده که انسان امروز بیش از هر زمان دیگری به خلاقیت، تخیل، بیان عاطفی و تجربه زیبایی‌شناختی نیاز دارد. آموزش هنر نباید امری حاشیه‌ای تلقی شود که تنها در صورت باقی ماندن وقت و بودجه به آن پرداخته شود.از سوی دیگر، مسئله هنر فقط به آموزش آن محدود نمی‌شود؛ اقتصاد هنر و معیشت هنرمند نیز به یکی از چالش‌های جدی تبدیل شده است. شرایط اقتصادی امروز و افزایش هزینه‌های زندگی، طبیعی است که خانواده‌ها را در انتخاب هزینه‌های آموزشی محتاط‌تر کند. اما این پرسش همچنان باقی است که چرا در میان بسیاری از هزینه‌های آموزشی، هنر نخستین گزینه‌ای است که باید رایگان باشد؟┄┅┅┅❀┅┅┅┄◇بسیاری از والدین حاضرند برای آموزش زبان، ورزش، استخر و کلاس‌های مختلف هزینه کنند و این هزینه‌ها را بخشی از سرمایه‌گذاری برای آینده فرزند خود بدانند؛ اما هنگامی که نوبت به کلاس نقاشی، خوشنویسی، موسیقی یا سایر هنرها می‌رسد، گاهی انتظار آموزش رایگان یا کم‌هزینه شکل می‌گیرد. این تناقض، بیش از آنکه مسئله‌ای مربوط به توان اقتصادی باشد، به نوع نگاه ما به هنر بازمی‌گردد.┈┈┈┈┈┈┈◇باید پذیرفت که هنرمند نیز مانند هر متخصص دیگری برای دانش، تجربه، زمان و مهارتی که در اختیار دیگران قرار می‌دهد، حق دریافت دستمزد دارد. پشت یک کلاس خوشنویسی، نقاشی یا موسیقی، سال‌ها تمرین، مطالعه، تجربه و هزینه ایستاده است. هنرمند با آموزش هنر یا فروش اثر، بخشی از اقتصاد زندگی خود را تأمین می‌کند. بنابراین، مطالبه آموزش باکیفیت و در عین حال انتظار ارائه رایگان آن، در بلندمدت نه تنها به هنرمند، بلکه به خود هنر آسیب می‌زند.◇مسئله فقط این نیست که هنرمند درآمد بیشتری داشته باشد؛ مسئله، به رسمیت شناختن ارزش اقتصادی هنر و شأن حرفه‌ای هنرمند است. جامعه‌ای که برای هنر ارزش فرهنگی قائل است، باید ارزش اقتصادی آن را نیز به رسمیت بشناسد. نمی‌توان از هنرمند انتظار داشت که تولید باکیفیت داشته باشد، آموزش تخصصی ارائه دهد، سال‌ها تمرین کند و در عین حال هنر را کالایی رایگان تلقی کرد.┈┈••••••┈┈◇البته حمایت از هنر و هنرمند تنها وظیفه خانواده‌ها و علاقه‌مندان نیست. سیاست‌گذاران، نظام آموزشی، نهادهای فرهنگی و مجموعه‌های اقتصادی نیز باید سهم خود را در ایجاد بازار سالم برای هنر ایفا کنند. آموزش هنر، خرید و فروش آثار، برگزاری نمایشگاه‌ها، جشنواره‌ها و حمایت از فعالیت‌های هنری، همگی بخشی از زنجیره‌ای هستند که می‌تواند به شکل‌گیری اقتصاد پایدار هنر کمک کند.┈┈••••••┈┈◇هنر را نمی‌توان از زندگی حذف کرد؛ همان‌گونه که نمی‌توان نیاز انسان به زیبایی، خلاقیت، تخیل و بیان را حذف کرد. حتی اگر زندگی دشوارتر و هزینه‌ها سنگین‌تر شوند، انسان همچنان به موسیقی نیاز دارد، به تصویر، به شعر، به خط، به نمایش و به لحظه‌ای که بتواند برای چند دقیقه از فشار زندگی فاصله بگیرد.┄┅┅┅❀┅┅┅┄◇شاید لازم باشد نگاه‌مان را به هنر تغییر دهیم: هنر هزینه اضافی زندگی نیست؛ بخشی از کیفیت زندگی است. و هنرمند نیز کسی نیست که صرفاً از سر علاقه کاری را انجام می‌دهد؛ او صاحب یک حرفه، دانش، تجربه و مهارت است و باید بتواند از مسیر هنر زندگی کند.◇اگر قرار است هنر در جامعه زنده بماند، باید هم برای آموزش آن هزینه کرد و هم برای تولید و عرضه آن بازار ساخت. حمایت واقعی از هنر، فقط تشویق هنرمند نیست؛ گاهی ساده‌ترین شکل حمایت این است که برای آموزش او، اثر او و زمانی که برای خلق هنر صرف کرده است، ارزش واقعی قائل شویم.┈┈••••••┈┈✺ @eivankalhor ✺━━▬▬▬▬▬━━