🍃🍃بازنشستگان، از فقر و درمان تا تبعیض و اعتراض🖌۴۰درصد بازنشستگان مستأجرند و بخش بزرگی از آنان حداقل…
انتشار: 2026/08/20 07:34 UTCدریافت: 2026/08/21 13:52 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/21 13:52 UTC
🍃🍃بازنشستگان، از فقر و درمان تا تبعیض و اعتراض🖌۴۰درصد بازنشستگان مستأجرند و بخش بزرگی از آنان حداقلبگیر. اجارهخانه برایشان یک هزینه نیست؛ کابوسی دائمیست. وقتی بازنشستگان در تجمعات فریاد میزنند "حقوق واسهی یه هفتهست"، عمق فقر و تنگنای معیشتشان آشکار میشود.اجارهبها هر سال با شتابی هولناک افزایش مییابد و مالکان برای تمدید قراردادها ودیعهی سنگین میخواهند؛ اما در این میان، نظارتی بر این بازار آشفته وجود ندارد. سازمان برای حق مسکن بازنشستگان تنها ۲۷۰هزار تومان پرداخت میکند؛ مبلغی که در برابر هزینه واقعی مسکن، بیشتر به یک شوخی تلخ شبیه است.اما بخش دیگری از همین حقوق ناچیز باید صرف دارو و درمان شود؛ هزینههایی که هر روز سنگینتر میشوند و بازنشسته ناچار است بخش قابلتوجهی را از جیب خود بپردازد. برای برخی خدمات، داروها و اقلام پزشکی از بیمهشدگان وجه دریافت میشود و حتی داروهای ساده و پرمصرف، ازجمله داروهای سرماخوردگی، نیز برای بیمهشدگان پولی شدهاند. این وضعیت در بیمارستان میلاد، مرکزی که قرار بوده خدمات آن برای بیمهشدگان رایگان باشد، معنای تلختری پیدا میکند. بیمار بازنشستهای که تمام عمر حق بیمه پرداخت کرده، امروز برای دریافت ابتداییترین خدمات درمانی باید با کمبود، صفِ انتظار و پرداخت از جیب دستوپنجه نرم کند.ماجرا به بیمه تکمیلی میرسد. بازنشستگانی که برای استفاده از بیمه تکمیلی به مراکز درمانی دیگری مراجعه میکنند، گاه ماهها و حتی تا یک سال برای دریافت هزینههای خود انتظار میکشند. بدهی شرکتهای بیمه به بازنشستگان پرداخت نمیشود و فرد ناچار میشود هزینه درمان را نیز از جیب بپردازد و سپس ماهها چشمانتظار بازگشت پول خود بماند.در چنین شرایطی است که شعار "بیمههای تکمیلی دزد سر گردنه" و یا "درمان رایگان، حق مسلم ماست"، تنها یک شعار اعتراضی نیست؛ انعکاس تجربه روزمره کسانی است که سالها حق بیمه پرداخت کردهاند، اما هنگام نیاز، برای دسترسی به درمان با هزینهها و بیپاسخی مواجه میشوند. و وقتی قیمت کالاها و داروها همزمان افزایش مییابد، شعار: "نان گران، دارو گران، دولت شده دشمن جان"، بیان خشم و استیصال آنان میشود.از سوی دیگر، افزایش حقوق و مستمری بازنشستگان هیچ تناسبی با رشد هزینههای زندگی و تورم ندارد و قدرت خرید مستمریبگیران بهطور مداوم کاهش مییابد. از همین واقعیت است که شعار: "حقوق ما ریالیه، هزینهها دلاریه" سر برمیآورد؛ شعاری که در یک جمله، شکاف عمیق میان درآمد مردم و هزینههای زندگی را عیان میکند.وقتی بازنشسته برای تأمین نان، مسکن و دارو با هزار مشکل روبهروست، طبیعی است که فریاد بزند: "زیر بار تورم، شکسته پشت مردم" و "فریاد فریاد، از این همه بیداد".اما آنچه باوجود سنوسال، در گرما و سرما آنان را به خیابان میآورد پاسخش روشن است: "ظلم و ستم ِ فراوان، ما را کشاند خیابان" و وقتی فشار زندگی و بیپاسخ ماندن مطالبات ادامه پیدا میکند، شعار میدهند: نه سرما نه گرما، نیستند جلودار ما".اعتراض بازنشستگان به وجود شکاف عمیق میان زندگی اکثریت مردم و ثروت اقلیتی است که از درآمدهای نجومی برخوردارند. از همینجاست که فریاد میزنند: "بازنشسته بیدار است، از تبعیض بیزار است" و در اعتراض به فساد و غارت، شعار "حسین حسین شعارشون، دزدی و غارت کارشون".بازنشستگان فقط درپی مطالبات صنفی خود نیستند؛ آنان در تجمعاتشان صدای کارگران، معلمان و بازنشستگان زندانی نیز هستند. و هنگامی که ثروتاندوزی و بیعدالتی را در گوشهوکنار کشور میبینند در واکنش به آن فریاد میزنند: "از خوزستان تا تهران، غارت خاک ایران".در ماههای اخیر نیز، جنگ و پیامدهای سنگین آن زندگی مردم را تحت تأثیر قرار داده و بازنشستگان به روشنی بیان کردهاند: "ما دیگه جنگنمیخوایم، فقر و گرونی نمیخوایم". و زمانی که درمیانه این بحران، جوانان را در برابر حکم اعدام میبینند، صدای "نه به اعدام" را نیز به مطالبات خود اضافه کردهاند.دور نیست که بازنشستگان بار دیگر در گروههای انبوه گرد هم آیند و مطالبات خود را در خیابان فریاد بزنند. از همین روست که اعتقاد دارند شعار "فقط کف خیابون، بهدست میآد حقمون" تنهاراه به دست آوردن حقشان است.بازنشستگان انتظار برخورداری از یک زندگی شایسته را دارند.اتحاد بازنشستگان@etehad_bazn
