✅ ایران امروز و ضرورت شنیدن صدای منتقدان مصلحبه بهانه تداوم حبس سیدمصطفی تاجزادهآذر منصوریبخش دوم🔹پ…
انتشار: 2026/07/10 13:49 UTCویرایش: 2026/08/01 00:00 UTCدریافت: 2026/08/08 00:01 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/08 00:01 UTC
✅ ایران امروز و ضرورت شنیدن صدای منتقدان مصلحبه بهانه تداوم حبس سیدمصطفی تاجزادهآذر منصوریبخش دوم🔹پرسش اصلی اینجاست: حذف یا به حاشیه راندن کسانی که همچنان مردم را به اصلاحات، گفتوگو، و پرهیز از خشونت دعوت میکنند، چه دستاوردی برای کشور خواهد داشت؟آیا شکافهای اجتماعی را ترمیم میکند؟آیا سرمایه اجتماعی را بازمیگرداند؟آیا اعتماد عمومی را افزایش میدهد؟🔹یا برعکس، این پیام را به جامعه منتقل میکند که حتی اصلاحطلبانهترین و قانونگراترین صداها نیز امکان حضور در عرصه عمومی را ندارند؟تجربه تاریخی، در ایران و جهان، پاسخ نسبتاً روشنی به این پرسش داده است. حذف نیروهای میانهرو و اصلاحخواه، معمولاً به تقویت ثبات منجر نشده است. زیرا میانهروها، پیش از آنکه رقیب حکومت باشند، رقیب افراطگراییاند. آنان اعتراض را به گفتوگو، خشم را به مشارکت و ناامیدی را به امید اصلاح ترجمه میکنند. حذف این واسطهها، جامعه را آرامتر نمیکند؛ بلکه یکی از مهمترین پلهای ارتباطی میان دولت و ملت را از میان برمیدارد.از این منظر فجایع ۱۸ و ۱۹ دیماه ۴۰۴ نیاز به آسیب شناسی دقیق دارد.🔹از همین منظر، آزادی مصطفی تاجزاده و دیگر زندانیان سیاسی که بر روشهای مدنی، اصلاحات مسالمتآمیز و نفی خشونت پای میفشارند، تنها یک اقدام انسانی یا حقوقی نیست؛ بلکه میتواند تصمیمی هوشمندانه در راستای منافع ملی باشد.🔹چنین تصمیمی، به معنای پذیرش همه دیدگاههای آنان نیست. هیچ نظام سیاسی موظف نیست با همه منتقدان خود همنظر باشد. اما یک نظام سیاسی قدرتمند، میان منتقد دلسوز و دشمن کشور تمایز قائل میشود.اقتدار واقعی، در اعتماد به نفس برای شنیدن نقد، تحمل اختلافنظر و استفاده از ظرفیت همه نیروهای وفادار به کشور است.🔹ایران امروز، بیش از هر زمان دیگری، به بازسازی اعتماد عمومی نیاز دارد. این بازسازی، تنها با سیاستهای اقتصادی یا تصمیمهای اجرایی ممکن نیست؛ بلکه نیازمند پیامهای سیاسی روشنی است که به جامعه نشان دهد راه اصلاح، گفتوگو و مشارکت همچنان گشوده است.🔹آزادی منتقدان مدنی و خشونتپرهیز، میتواند یکی از مهمترین این پیامها باشد. این اقدام، نه تنها نشانه ضعف نیست، بلکه نشانه بلوغ، اعتماد به نفس و دوراندیشی است؛ پیامی که میگوید نظام سیاسی، به جای حذف سرمایههای منتقد خود، آماده شنیدن آنان و بهرهگیری از ظرفیت آنها برای کاهش شکافهای اجتماعی و تقویت همبستگی ملی است.امروز، مسئله فقط آزادی یک فرد یا چند زندانی سیاسی نیست. مسئله آن است که ایران آینده را با کدام منطق میخواهیم بسازیم؛ منطق حذف یا منطق اصلاح؟🔹تجربه تاریخ، پاسخی روشن پیش روی ما نهاده است. کشورها بیش از آنکه از صدای منتقدان آسیب ببینند، از سکوت منتقدان آسیب دیدهاند. زیرا سکوت، همیشه نشانه حل مسئله نیست؛ گاه نشانه آن است که امید به شنیده شدن از میان رفته است. و جامعهای که امید به اصلاح را از دست بدهد، در معرض انتخابهایی قرار میگیرد که هزینه آنها برای همه، از هر گرایش و سلیقهای، سنگین خواهد بود.🔹شاید امروز، بیش از آزادی چند زندانی سیاسی، سخن از آزاد کردن «امکان اصلاح» در ایران باشد. اگر این امکان زنده بماند، امید نیز زنده خواهد ماند؛ و اگر امید بماند، ایران همچنان خواهد توانست از دشوارترین پیچهای تاریخ خود عبور کند.آزادی مصطفی تاجزاده و دیگر منتقدان مدنی و خشونتپرهیز، در نهایت نه امتیازی به یک فرد یا یک جریان سیاسی بلکه سرمایه گذاری برای آینده ایران است.🔻کانال تلگرام حزب:@ETEHADMELLATIRAN