امپراتوری گلبازهای مجازی 🟢آنچه واضح است؛ «بیداد»، نهفقط از سیستم بلکه از جامعه خود نفرت دارد. د…
انتشار: 2026/08/15 14:21 UTCدریافت: 2026/08/15 15:26 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/15 15:26 UTC
امپراتوری گلبازهای مجازی 🟢آنچه واضح است؛ «بیداد»، نهفقط از سیستم بلکه از جامعه خود نفرت دارد. در لحظهای که گمان میکنیم قرار است قهرمان و جامعه با هم همپیمان شوند و علیه سیستم قرار بگیرند، بیرقی دوباره لگدی به جامعه میاندازد و آن را مملو از موجوداتی…وقتی «دغدغه زنان» ابزار شهرت است! 🟢در «بیداد» چهره و بدن یک زن جوان در تصویر و صدای زن دیگری در بخش موسیقایی فیلم، در کنار هم قرار گرفتهاند تا یک سوژه بهاصطلاح اعتراضی کامل ساخته شود؛ اگرچه که این سوژه و سوژههای قبلی بیرقی مسئله و اولویت چندم زنان جامعه ایران هم نیست لکن این انتخاب الزاماً بهخودیخود اشکال اخلاقی یا هنری ندارد؛ اما وقتی قرار است فیلم مدعی دفاع از عاملیت و صدای زن باشد، پرسش درباره عاملیت واقعی همان زن که توسط کارگردان سانسور و تعویض میشود، کاملاً مشروع است. آیا سروین قرار است «صدای خودش» باشد یا قرار است تصویری از یک زن ساخته شود که از پیش برای فیلمساز جذابتر و قابلفروشتر است و صدای او که بهانه کل فیلم برای ساختهشدن است؛ سانسور شود؟ 🟢دفاع از زن فقط این نیست که دوربین را روبهروی او بگذاری و او را در حال مبارزه با یک مرد، یک قانون یا یک ساختار نشان بدهی. گاهی دفاع از زن؛ یعنی مراقب باشی او را هم به ماده خام پروژه شخصی، شهرت و کارنامه خودت تبدیل نکنی. اگر این موضوع را درباره «عرق سرد» مطرح کنیم، درباره «عامهپسند» ادامه دهیم و در «بیداد» به سروین ضابطیان و صدای پرستو احمدی برسیم، آنوقت شاید مسئله اصلی دیگر کیفیت یک فیلم منفرد نباشد. 🟢مسئله این است که آیا سهیل بیرقی واقعاً دغدغه زن دارد یا در سینمای او، «مسئله زن» تبدیل به یک مدل کسب شهرت شده است؟ و البته پاسخ این سؤال را نه با مصاحبههای فیلمساز، بلکه با بررسی نسبت میان زنانی که سوژه فیلمهای او شدهاند و سرنوشتی که پس از فیلم پیدا کردهاند، باید پیدا کرد؛ یعنی همین اتفاقی که امروز درباره سروین ضابطیان افتاده است.📌 متن کامل یادداشت مرتضی محمودی، روزنامهنگار را در سایت بخوانید.@charsoofarhang
