🔻مأموریت ایران📝 علیرضا نصراصفهانی، پژوهشگر حکمرانی در یادداشتی برای فرهیختگان نوشت: 🔻 در سپهر اندیش…

🔻مأموریت ایران📝 علیرضا نصراصفهانی، پژوهشگر حکمرانی در یادداشتی برای فرهیختگان نوشت: 🔻 در سپهر اندیشه انتقادی، مفهوم «نا اندیشیدنی» به معنای محال منطقی نیست؛ بلکه قلمرویی از امکان‌هاست که در دستگاه محاسباتی هژمونیک، مجالی برای به‌رسمیت‌شناخته‌شدن نمی‌یابد. تنها یک «رخداد» می‌تواند این سقف شیشه‌ای را بشکافد و مختصات «امر ممکن» را دگرگون سازد. آنچه امروز از آن با عنوان «جنگ رمضان» یاد می‌کنیم، دقیقاً واجد ویژگی‌های چنین رخدادی بود؛ نقطه‌ای که ظرفیت تاب‌آوری و خلق یک انسجام نوین از دل نبردی سهمگین را که جهانیان «نا اندیشیدنی» می‌پنداشتند، به حقیقتی بدیهی بدل کرد. به‌منظور درک ماهیت این رخداد، ارجاع به ایده‌ کارل اشمیت در رساله‌ «مفهوم امر سیاسی» روشنگر است. اشمیت نشان می‌دهد جنگ، نزاعی سطحی یا خون‌ریزی کور نیست؛ بلکه پدیداری کلان و تمدنی است که مرز‌های «دوست و دشمن وجودی» را ترسیم کرده، نظمی نوین می‌آفریند و امکانات تاریخی تازه‌ای خلق می‌کند. 🔻 جنگ رمضان با چنین منطقی، «جنگ استقامت» بود که نشان داد پیروز میدان، نیروی متکی بر انباشت تسلیحاتی نیست، بلکه اراده‌ای است که در ایستادگی و «ماندن»، بیشترین تراکم «معنا» را می‌آفریند. در این آوردگاه، سوژه‌ ایرانی در برابر تهدیدی وجودی به بلوغ رسید و گسست‌های موهوم اجتماعی، جای خود را به هم‌گرایی ملی دادند؛ اما چالش اصلی در فردای پساجنگ، «وفاداری به رخداد» است. وفاداری به مقاومت، دیگر به معنای تقلیل دستاورد‌ها به اصلاحات خرد نیست؛ بلکه صیانت از آن «اتحاد» شگرفی است که در کوران خطر خلق شد. 🔻 بااین‌حال، این اتحاد برآمده از مقاومت، همچون جامی شیشه‌ای و شکننده است که حفظ آن نیازمند بلوغ در «آداب حکمرانی» و «ادب گفت‌وگو» است. سوژه‌ای که از دل شکاف‌ها به یک «ما»ی یکپارچه بدل شده، بزرگ‌ترین سرمایه‌ دوران ایران پساجنگ است؛ اما این سرمایه تنها زمانی در ساحت سیاست داخلی تداوم می‌یابد که نیرو‌های سیاسی بیاموزند خود را در جایگاه «دیگری» و در مختصات محدودیت‌ها و محذورات اجرایی او قرار دهند. 🔻 همان‌گونه که آموزه‌های حکمی ما را به پرهیز از توهین به مقدسات دیگران فرامی‌خوانند تا چرخه‌ واکنش‌های مخرب شکل نگیرد، در سپهر حکمرانی نیز کشیدن بی‌محابای تیغ انتقاد و نادیده‌گرفتن اقتضائات اداره‌ کشور، نتیجه‌ای جز گسست دوباره نخواهد داشت. ایران پساجنگ، نیازمند نظمی است که در آن انسجام ملی با «مدارای راهبردی» پیوند خورده باشد و بر این مبنا پایان جنگ، آغاز رسالت ما برای پاسداری نهادی و رفتاری از اتحادی است که از دل آتش جنگ شکفته است.🌐 FarhikhteganOnline.ir🔻 @FarhikhteganOnline