*قصه ما از خلوت*- ١ دربارهٔ تنهایی فکر میکردم. پس از سالها مواجهه با این موضوع، دیگر از آن با عنو…
انتشار: 2026/07/13 18:45 UTCدریافت: 2026/08/08 00:09 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/08 00:09 UTC
*قصه ما از خلوت*- ١ دربارهٔ تنهایی فکر میکردم. پس از سالها مواجهه با این موضوع، دیگر از آن با عنوان «تنهایی» یاد نمیکنم؛ روزگاری حتی آن را «طردشدگی» مینامیدم، اما امروز از واژهٔ «خلوت» استفاده میکنم که ریشهای عمیق در ادبیات عرفانی ما دارد (مانند ترکیب…*قصه ما از خلوت* - ۲هر یک از مراحل روبرو شدن با خلوت، جهانی است با ویژگیهای خود:محکومیت؛ آغاز راهی است که کسی آن را برنگزیده. خلوت تحمیل میشود، از بیرون یا از درون، و فرد در نخستین برخورد، خود را محبوس میبیند.انکار؛ پناهگاهی موقتی. ذهن میگوید این اتفاق نیفتاده، یا چندان جدی نیست.مواجهه؛ لحظهای که دیگر نمیتوان چشم پوشید. فرد خلوت را به رسمیت میشناسد، هرچند هنوز نمیداند با آن چه کند.ترس؛ ترس از نبود کسی، از بیمعنایی، از فروپاشیِ خود. ترسی که گاه فلجکننده است و گاه محرک.فرار یا تلاش برای رهایی؛ دو راهیِ نخستین واکنشِ فعال. یکی گریز به هر بهانهای، دیگری جنگ با وضعیت برای تغییرش. هر دو، التماسِ بازگشت به پیش از خلوت اند.تسلیم؛ پایانِ جنگِ بیحاصل. اما تسلیم دو چهره دارد: چهرهای منفعلانه که رخوت و درماندگی است، و چهرهای فعالانه که پذیرشِ آگاهانه و رهاکردنِ نبرد است.احساس خوشایند؛ آرامشِ پس از پذیرش. خلوت دیگر دیوار نیست، اتاقی میشود با پنجرهای رو به خود. نخستین جرعههای لذت از بودنِ خویش.تلفیق هویتی؛ که در آن خلوت، عضوی از پیکرِ وجود میشود. نه حبس، نه گریز، نه حتی پذیرشِ صرف، که پیوندی از جنسِ ذات. فرد خلوت را زیست میکند، نه تحمل.---نکته اما اینجاست که این مراحل، نردبانی صاف نیستند. آدمی میانشان در رفت و برگشت است، گاه پس از احساس خوشایند، باز به ترس میافتد، و گاه از تلفیق تا انکارِ دوباره راهی نیست. آنچه مسیر را هموار میکند، راستی با خویشتن است و گاه، دستی از بیرون که یادآوری کند خلوت، پایان راه نیست، راهی است به خود.
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 0 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — فرنود فغفور مغربی
تازه بعد از محرم و صفر است که آدم میفهمه، روضه و اشک برای امام حسین (ع) چه مزهای داشته...
موسم عزا به سر آمد و سیاهپوشی را کنار نهادیم، اما برای شیعه، هر روز عاشوراست و هر سرزمینی کربلا. شیعیان اصیل را در ماههای پس از محرم و صفر، از عبادتشان، پاکیِ نگاهشان و خوشخلقیشان میتوان بازشناخت.
فاطمه بدرالدجی امشب سه جا دارد عزا...سه جا فقط؟ نه! صدها جا دارد عزا. مگر حسین (ع) درس آزادگی را فراتر از هر دین و مذهبی به انسانهای جهان نیاموخت؟#آخر_صفر
خوراکی با خوردن پایان مییابد و سنگ با شکستن. صدا اما؟ در هیچ حبسی نمیگنجد. نشنیدنش ممکن است، آری؛ اما طنینش در نسلها ریشه میدواند و باز در گوشها ترانه میشود. من، پس از نزدیک به چهل سال، هنوز گاهبهگاه صدای تو را از زیر خروارهای خاک، در مغاکی ناشناخته، میشنوم...بُردِ یمانی و ساعت و مسواکِ تو را برادرانت از ما پنهان کردند؛ میدانستند شوریدگیِ تو در نسلهای بعد زبانه خواهد کشید. ما اما سالهاست در بینشانیِ تو به سوگ نشستهایم. از خاک تو نشانهای نیست؛ تسلی ما، تنها این است که گورگاه قاتلت پیداست. اینجا، در حریم امام هشتم، ما و همهٔ زائران، زیر لب و گاه بیپروا، بر او لعنت میفرستیم؛ پیش از هر صلواتی که بر مدفونِ ارض طوس فرستاده میشود...#مرثیه#خاوران
چندیاست خبر انتصاب آقای فلانی به فلان منصب خطیر در فضای مجازی دستبهدست میشود، همراه با انبوه پیامهای تبریک از سوی مسئولان عالیرتبه کشوری و لشکری. اگر مسئولیت را نه یک امتیاز، که انجام وظیفهای سنگین و میدانی برای محاسبه دقیق بدانیم، این جایگاه را مبارک نمییابیم؛ بلکه آن را سبب رنج دنیوی و اخروی میشماریم. چه رسد به اینکه کوتاهی یا خطایی سر بزند که دیگر پایانی بر آلام آن متصور نیست. بهنظرم، فرهنگ انقلابی و اسلامی با آفرینگویی به فردی صرفاً بهدلیل انتصاب (و حتی نه رأی و گزینش مردمی) ناسازگار است و این مراسم تبریک، بیشتر یادآور آیینهای جهان سرمایهداری است؛ و چه پوچ است که با همان ابزار فرهنگی دشمن، به جنگ فرهنگ و سازمان نظامی او برویم.
علیه امر سیاسی در هر شکل! اگر به مجموعهٔ مسائل سیاسی در یک سال اخیر – چه در حوزهٔ داخلی ایران و چه در واقعیتهای بینالمللی دربارهٔ ایران – با نگاهی کلنگر بنگری، به این نتیجه میرسی که سیاست، خانهتکانی کرده و بخش قابلتوجهی از (مگوها و مکنهای) خود را بیرون ریخته و بیمهاباتر از همیشه به سوی بیاخلاقی و تنگتر کردن معیشت و فهم انسانها، اعم از موافق، مخالف و بینظر، میتازد. بارها گفتهام که مخالف امر سیاست در همهٔ شئون آن هستم. دقت کنید که من مخالف یک شخص یا یک نظام خاص نیستم؛ بلکه مخالف هر سیاستی در هر شکلی و در هر جایی هستم و اصولاً این حوزه را حوزهای ضدِّانسانی میدانستهام و میدانم.نکتهٔ مهم آنکه حتی با نیت اصلاح هر وضعیت سیاسی، به وضعیتی غیرانسانی دچار میشویم؛ و از سوی دیگر، باقیماندن، سکوت، مماشات و پیگیری نکردن مسائل اجتماعی نیز عملاً رفتاری غیرانسانی است! ما در باتلاقی زیست میکنیم که سیاست آن را لزجتر ساخته است.