فیض خدا، آنچه را که مخفی می‌کنید عیان می‌سازد نه برای اینکه شما را شرمسار کند بلکه شما را آزاد کرده…

فیض خدا، آنچه را که مخفی می‌کنید عیان می‌سازد نه برای اینکه شما را شرمسار کند بلکه شما را آزاد کرده و ببخشد.زمانی‌که به او گوش می‌دادم و خاطراتش را می‌شنیدم پیش خودم فکر کردم، «چه روش غم‌انگیزی را برای زیستن انتخاب کرده ‌است.» او همکار من بود، روزی ۸ ساعت دست‌هایمان مشغول بسته‌بندی کردن می‌بود، اما دهانمان آزاد بود تا هر چقدر که می‌خواهیم با هم ‌صحبت کنیم. او از این که به همسرش خیانت می‌کند تعریف می‌کرد. از این صحبت می‌کرد که چطور دوست‌دخترش را به یک رستوران در همان حوالی محل زندگی‌شان برده‌است؛ اما با دیدن ماشین همسرش مجبور به ترک آن محل شدند و به محله‌ای دیگر رفتند که بتوانند در آرامش با هم شب را بگذرانند. او گمان می‌کرد که خیلی باهوش است، فکر می‌کرد که آزاد است. اما چنین نبود. من به او گفتم: «تو فکر می‌کنی آزاد هستی، اما چنین نیست. تو مجبور هستی مخفی شوی. مجبور هستی به همراه دوست‌دخترت در تاریکی پنهان شوید تا مبادا کسی شما را ببیند.» سپس ادامه دادم: «و ممکن است فکر کنی من کسی هستم که در بند است؛ اما چنین نیست، در واقع من آزاد هستم. هر زمان که بخواهم با همسرم بیرون می‌روم بدون آنکه نگران باشم مبادا کسی ما را ببیند، من نیازی ندارم در تاریکی مخفی شوم و دل‌نگران باشم.» گناه، ما را به موجودات شبگرد تبدیل می‌کند. سپس، از در معرض نور بودن امتناع می‌کنیم. پنهان می‌شویم، همه ‌چیز را انکار می‌کنیم، گناهان و اشتباهات خود را انکار می‌کنیم، دروغ می‌گوییم و بهانه می‌گیریم، تقصیر را گردن دیگران می‌اندازیم و سعی می‌کنیم توجیهات منطقی ارائه دهیم. از خود دفاع می‌کنیم و بهانه تراشی می‌کنیم. این‌ها اعمالی است که توسط افرادی که در تاریکی زندگی می‌کنند و از نور بیزارند؛ انجام می‌شود.اما فیض چه می‌کند؟ نور را بر اعمال تاریکی تابان می‌کند: «و محکومیت در این است که نور به جهان آمد، امّا مردمان تاریکی را بیش از نور دوست داشتند، چرا که اعمالشان بد است. زیرا هر آن که بدی را به جا می‌آورَد از نور نفرت دارد و نزد نور نمی‌آید، مبادا کارهایش آشکار شده، رسوا گردد.» (یوحنا ۱۹:۳-۲۰). فیض، نور خود را بر تاریکی ما تابان می‌سازد. فیض با نور عجیب خود قلب‌های ما را آشکار می‌کند. فیض آن گوشه‌های تاریک و آن گودال‌های تیره و تار وجود ما را از نور خود روشن می‌گرداند، نه به‌عنوان این ‌که از ما انتقام بگیرد بلکه ما را ببخشد، متحول کند، و فیض و نجاتی تازه به ما عطا کند. او تاریکی‌های ما را روشن می‌گرداند زیرا فیض به ‌خوبی آگاه است اگر نتوانیم چیزی را ببینیم بابتش اندوهگین نمی‌شویم، و اگر بابت چیزی اندوهگین و پشیمان نشویم اعترافش نمی‌کنیم، و اگر از چیزی که اشتباه است، اعتراف نکنیم هرگز به سوی خدا باز نخواهیم گشت. نور تابان شده ‌است؛ پس به سمت نور بشتابید، نیازی به ترسیدن نیست. اگرچه نور همه ‌چیز را آشکار می‌کند، ولی آنچه که آشکار می‌شود قبلاً به‌واسطۀ خون یگانه پسر خدا پوشیده شده‌است. تعمق بیشتر یوحنا ۱:۱-۱۸ را بخوانید.(ویرایش TBS)در ابتدا کلمه بود و کلمه نزد خدا بود و کلمه خدا بود.همان در ابتدا نزد خدا بود.همه چیز بواسطهٔ او بوجود آمد، و بدون او چیزی بوجود نیامد که آفریده شده است.در او حیات بود و حیات نور انسان بود.و نور در تاریکی می‌درخشد و تاریکی آن را درنیافت.شخصی از جانب خدا فرستاده شد که اسمش یحییٰ بود؛او برای شهادت آمد تا بر نور شهادت دهد، تا همه بوسیلهٔ او ایمان آورند.او آن نور نبود، بلکه آمد تا بر نور شهادت دهد.آن نورِ حقیقی بود که بر هر انسان که در جهان می‌آید روشنایی می‌افکَنَد.او در جهان بود و جهان بواسطهٔ او آفریده شد و جهان او را نشناخت.@farzandanekhoda1