دعا، رها کردن تکیه‌ام بر خود است و شتابان شدن به سمت آرامشی است که تنها در خدا پیدا می‌شود.دعا کردن…

دعا، رها کردن تکیه‌ام بر خود است و شتابان شدن به سمت آرامشی است که تنها در خدا پیدا می‌شود.دعا کردن، خودمحوری را به کنار می‌گذارد. دعا کردن به معنای این است که شما چیزی را طلب کنید که به تنهایی قادر به داشتنش نیستید. دعا کردن، نشانه وابستگی است. دعا کردن، اقرار کردن به ضعف است. دعا کردن یعنی از ارزیابی کردن توانایی‌ها دست بکشید. دعا کردن، به معنای پذیرفتن واقعیت شکست است. دعا شما را دعوت می‌کند که نقشه‌های خود را، به خاطر نقشه‌های دیگری رها کنید. دعا کردن، نشان‌دهندۀ یک احساس عمیق از نیاز شخصی است که به سوی فیض وافر خدا شما را می‌کشاند.  از آنجایی که معنای دعا برای ما نرمال نیست، دعا کردن هم برای ما عادی نیست. برای ما طبیعی نیست که به گناه، ضعف‌ها و شکست‌هایمان اقرار کنیم. برای ما طبیعی نیست که به رحمت دیگری تکیه داشته باشیم و احساس آرامش بکنیم. برای ما طبیعی نیست که امیدها و رویاهایمان را به نگرش دیگری بسپاریم. برای ما طبیعی نیست که عقل و تسلط خود را به کسی بسپاریم که از ما بزرگتر است. از سوی دیگر، برای ما نرمال است که فکر کنیم عادل، عاقل، قوی و سخت کوش هستیم. به همین علت است که دعاهای ما غالباً، بیانیه‌های مذهبی از افراد خود عادل پندار، فهرست‌های بلند بالا از آرزوهای صاحب رای و یا خواسته‌های بی‌پایانیست که با تعجب از اراده خدا در این جهان آمیخته شده است. در نتیجه؛ اغلب دعاهای ما، اصلا دعا محسوب نمی‌شود (به انجیل لوقا ۹:۱۸-۱۴ مراجعه کنید). به همین دلیل است که من و شما نیاز داریم در زندگی‌مان توسط فیض خدا ملاقات شویم. تنها به‌واسطۀ فیض است که ما خودمحوری خودمان را به کناری می‌گذاریم و برای مرحمت الهی دعا می‌کنیم.   تنها به‌واسطۀ فیض است که ما نیاز خود را به خدا اعلام می‌کنیم و او را به خاطر رحمتی که بر ما روا داشته است، پرستش می‌نماییم. از آنجایی که دعا اساساً امری غیر شهودی است؛ ما به فیض محتاجیم تا ما را از حالت خود - عادل‌پنداری و مذهبی خارج نموده و دلی متواضع به ما عطا کند، تا خدا را به عنوان پادشاه و نجات‌دهنده خود بشناسیم و خود را تحت محبت و مراقبت او قرار دهیم. دعای حقیقی، همیشه خواسته‌های شخصی را کنار می‌گذارد و خواهان ملکوت خداست؛ به همین دلیل است که همه ما به بخشش، نجات و فیضی که ما را متحول کند محتاجیم. تنها فیض خداست که می‌تواند ما را به نحوه درست دعا کردن هدایت کند.برای تعمق بیشتر لوقا ۱:۱۱-۱۳ را بخوانید.(ویرایش TBS)و هنگامی که او در مکانی دعا می‌کرد، چون فارغ شد، یکی از شاگردانش به وی گفت: «خداوندا، دعا کردن را به ما تعلیم نما، چنانکه یحییٰ شاگردان خود را بیاموخت.»بدیشان گفت: «هرگاه دعا کنید، بگویید، ای پدر ما که در آسمانی، نام تو مقدّس باد. ملکوت تو بیاید. ارادهٔ تو چنانکه در آسمان است، در زمین نیز کرده شود.نان کفاف ما را روز به روز به ما بده.و گناهان ما را ببخش زیرا که ما نیز هر قرضدار خود را می‌بخشیم. و ما را در آزمایش میاور، بلکه ما را از شریر رهایی ده.»و بدیشان گفت: «کیست از شما که دوستی داشته باشد و نصف شب نزد وی آمده، بگوید: ای دوست سه قُرص نان به من قرض ده،چونکه یکی از دوستان من از سفر بر من وارد شده و چیزی ندارم که پیش او گذارم.پس او از اندرون در جواب گوید: مرا زحمت مده، زیرا که الآن در بسته است و بچه‌های من در رختخواب با من خوابیده‌اند، نمی‌توانم برخیزم تا به تو دهم.به شما می‌گویم هر چند به علّت دوستی برنخیزد تا بدو دهد، امّا بجهت سماجتِ او خواهد برخاست و هر آنچه نیاز دارد، بدو خواهد داد.و من به شما می‌گویم، بخواهید که به شما داده خواهد شد. بجویید که خواهید یافت. بکوبید که برای شما باز کرده خواهد شد.زیرا هر که بخواهد، دریافت خواهد کرد و هر که بجوید خواهد یافت و هرکه کوبد، برای او باز کرده خواهد شد.@farzandanekhoda1