#فودوشین455 _پس تا تو آمادہ بشے منم میرم دم خونهے همسایہ. ظهرے توے حجرہ بودم زنگ زد گفت ڪارم دارہ.…

#فودوشین455 _پس تا تو آمادہ بشے منم میرم دم خونهے همسایہ. ظهرے توے حجرہ بودم زنگ زد گفت ڪارم دارہ. مردہ سرهنگہ و از اونا ڪہ خرش خیلے میرہ. دلم خواست دلخوریاش را هم بہ دل نمیگرفتم، ولے غمگینم میڪرد. _باشہ برو و رفت! دلم بعد از رفتنش تقلا ڪرد تا ڪمے آرام شود، ولے محال بود. _آرامش اومدم آمادہ شدہ باشے. صداے بستہ شدن در خبر از رفتنش داد. فنجان خالے چاییاش چشمم را گرفت. از نبودش استفادہ ڪردم و چایے خودم را توے فنجان او ریختم و فنجان خودم را هم جاے آن گذاشتم تا وقتے آمد، بویے نبرد. لبم را چسباندم بہ همان قسمتے از لبهے فنجان ڪہ لبهاے او حین نوشیدن با آن در تماس بودو براے اولین بار یڪ چایے نوشیدم با طعم لبهاے او... چایے ڪہ تہ ڪشید، تپشے هراسان قبلم را فرا گرفت. با ڪف دستانم محڪم صورتم را مالیدم و توے موهایم چنگ انداختم. دیر یا زود مقابل هر چیزے ڪہ مربوط بہ او بود خودم را میباختم. سلیقہ و انتخابم بہ سمت علایق او تغییر مسیر میداد. احساسے ڪہ بہ او داشتم اثراتش را داشت بہ مرور زمان و مثل الان در موقعیتهاے مختلف نشانم میداد و توے رفتارم بروز میڪرد. علاقهام بہ او، باعث ایجادیڪ من متفاوت ازقبلم شدہ بود. انگشت اشارهام را روے طرح ڪفشدوزڪ هاے ڪوچڪ نقش بستہ بر پارچهے پیراهنم ڪشیدم و باز بہ جنگ با فڪرهاے وحشتناڪ توے ذهنم پرداختم. باردارے سحر، وجودلیلاے قدر، نبوداحساس مشترڪے بین مادوتا... شرایط داشت براے از دست دادن طوفان مهیا میشد و من در این بین چقدر بیچارہ بودم. سر انگشتم بخاطر فشردہ شدن زیاد دستمال روے سطح اجسام درد میڪرد و حال با لمس پارچهے نرم پیراهنم حس قلقڪ خفیفے بہ زیر پوستم منتقل میڪرد. _همهشون رو شڪار ڪردے دیگہ بس ڪن. آنقدر غوطہ ور در ترس ممڪن الوقوع ام بودم ڪہ نفهمیدم ِڪے رفت و ِڪے برگشت! _چیفو با چشم و ابرویش بہ انگشتم روے پیراهنم اشارہ ڪرد تا منظورش از حرفے ڪہ زدہ بود را واضح ڪند. ڪفشدوزڪها را گفتہ بود! -خیلے خب الان میرم بعد از من توے این میهمانیها ڪے همراهش میشد؟ لیلا؟ یا شاید هم یڪ دخترے ڪہ برخلاف من خوش شانس بود. _برو دیگہ! گوشے ام را ڪہ از شب گذشتہ تا حالا مثل دستبند بہ دستم وصل ڪردہ بودم را باز چڪ ڪردم. خبرے از سحر نشدہ بود. لابد از خوشحالے جواب آزمایش فراموشش شدہ بود ڪہ من اینجا منتظر خبرے هستم. مقاومتم براے نپذیرفنت واقعیت چقدر مسخرہ و مضحڪ بود! ڪنارم نشست، بعد از این چند روز دورے ڪردنش چقدر بہ این حد نزدیڪ بودنش نیاز مبرم داشتم. انگشت اشارهاش را از ڪنار شقیقهام تا نزدیڪے لبم ڪشید و بعد سہ بار روے نوڪ بینے ام ڪوبید. _اونقدر دنبال اون فڪرهایے ڪہ میڪنے میرم تا بلاخرہ بهشون برسم و بفهمم ڪہ چے هستن. بوے عطرش غلیظ بود، معلوم بود ڪہ تازہ زدہ بود. با لحنے طعنہ آمیز گفتم: _این همہ سرد شدن، بے تفاوت بودن و بیست و چهارساعتہ اخم ڪردن واسہ همینہ؟ ڪہ بفهمے بہ چے فڪر میڪنم#ادامہ_دارد 📚@fazayeadaby