#فودوشین535 دلم میخواست بہ سمتش برگردم و با صدایے ڪہ حجمش چندین برابر حجم صداے خودش بود فریاد بزنم…

شهادت امام حسن عسگری تسلیت باد 🖤🥀

#فودوشین534 چند دست لباس داخلش گذاشتم. براے اینڪہ چشمانم خیس نشود تا جایے ڪہ میتوانستم بین پلڪهایم فاصلہ انداختہ بودم. واضح نمیدیدم، لوازم آرایشیام را از روے میز و لوازم بهداشتیام را از داخل حمام جمع ڪردم و توے ڪولہ ے دانشگاهم ریختم. ڪتابهایم را هم باید بعداً میبردم الان فقط مهم این بود ڪہ خودم را بردارم و ببرم. نمیدانم داخل ڪیف و ڪولهام را با چہ پر ڪردم فقط میدانم ڪہ پر و سنگین شدہ بودند. لباسهایم را با یڪ مانتو و شال سیاہ تعویض ڪردم، هر دو تا بند ڪولهام را روے شانههایم انداختم و چمدانم را دنبال خودم ڪشیدم. حین پایین آمدن از پلہ ها چرخ هاے چمدان بہ پلہ هاے سرامیڪے میخورد و صدا میداد انگار ڪہ خانهاش هم از رفتن من خوشحال بود و داشت رقص و پایڪوبے میڪرد. دیدمش درست همان جایے ڪہ رهایش ڪردم. سیگار دیگرے روشن ڪردہ بود و با دیدنم متعجب شد و سمتم آمد. _این الان یعنے چے؟ میخواے برے؟ بغض توے گلویم خلید. _من بمونم عروست قبولم میڪنہ؟ دستش را روے سینہ و گردنش ڪشید. از این بہ بعد باید بدون او زندگے میڪردم، زندگے نہ بلڪہ فقط نفس میڪشیدم. مثل یڪ گیاہ. _ڪجا میخواے برے؟ اصرارش همین قدر بود؟ لعنتے من عاشقت بودم _خونهے سحر... اگہ مثل سابق مخالف بودنم توے خونهے اونا هستے میرم هتل... بخدا چند روز بیشتر نمیمونم بلاخرہ یہ فڪرے میڪنم... فقط واسہ آخرین بار ازت خواهش میڪنم سر قولت بمون و بہ ڪسے نگو ڪه... شانهام را گرفت و مرا با یڪ تڪان بہ خودش نزدیڪ ڪرد. صورتش برافروختہ بود و لحنش تند و عصبے. _مگہ نگفتے عاشقمے، دروغ بود آرہ؟ زنے ڪہ عاشق یہ مرد باشہ اینطورے راحت ولش میڪنہ؟ حاال ڪہ دارم از عزیزترین آدم زندگیام جدا میشوم یڪ سوال مهم توے ذهنم مطرح شد. از دست دادن مهمتر است یا هرگز بہ دست نیاوردن؟! _نہ هیچ زنے راحت از عشقش دست نمیڪشہ. ولے از مردے ڪہ اونو بہ یڪے دیگہ ترجیح بدہ خیلے زود دست میڪشہ. از مسیر احساسے ڪہ بہ بن بست خوردہ برمیگردہ عقب. چشمانم ڪہ بہ استقامتشان افتخار میڪردم بلاخرہ خیس شدند و سرافڪندهام ڪردند. _من خیلے دوِست داشتم. تا جایے ڪہ جون داشتم واسہ حفظ تو و این زندگے تلاش ڪردم، روح و جسمم رو عذاب دادم، هرچہ ڪہ توے دلم بود رو بیرون ریختم، اما نشد. چون حفظ زندگے مشترڪ و این علاقہ یہ قسمتیش دست من بود و قسمت دیگهش دست تو... و تو هم نمیخوایش. حق هم دارے ڪہ نخواے. نہ گلہ اے دارم نہ شڪایتی... منو با اون گذشتهے سیاهم نمیخواے زور ڪہ نیست! نگاهش توے قطرات اشڪم غرق شدہ بود. داشتے بہ چہ فڪر میڪردے مرد من؟ حواسم نبود مرد لیلا _نمیخوامت. مشتهایم را زیر چشمانم ڪشیدم. _فداے سرت ڪہ نمیخوای... بہ این حال و اشڪهاے منم توجہ نڪن. طبیعیہ! هر چند عمر ازدواجمون و این زندگے خیلے ڪوتاہ بود و هیچ خاطر هے خوبے ازم ندارے، اما پایان براے هیچڪس خوشایند نیست. رو برگرداندم تا بیشتر از این در نگاهش خوار نشوم. _میشہ واسهم یہ ماشین بگیرے؟ صدایش بلند بود، اما همچنان سرد. _الان میخواے برے بگے چے؟ نمیگن چے شدہ؟ نمیپرسن چرا قهر ڪردے؟ حالا ڪہ طلاق میخواے حداقل بمون یہ فڪرے بڪنیم و ببینیم چے باید بہ بقیہ بگیم بعد برو#ادامہ_دارد 📚@fazayeadaby

#فودوشین533 لبخندے زد. لبخندے ڪہ من خیلے خوب طعمش را توے دهانم احساس ڪردم، مثل زهر هلاهل بود. _چقدر بچهاے! من از این اوضاع و زندگے خستہ شدم و دیگہ میخوام یہ زندگے عادے داشتہ باشم دوست دارم بچہ داشتہ باشم و پدر بشم. دلم میخواد... دستانم را روے گوشهایم گذاشتم و جیغ ڪشیدم. _دیگہ ادامہ نده... نمیخوام بشنوم... نمیخوام برنامہ ریزے ڪہ براے آیندهت ڪردے رو برام تعریف ڪنی... از دیوار فاصلہ گرفت و چند قدم سمتم برداشت. ابروهاے مشڪیاش را در هم پیچیدہ و پیشانیاش پر از چروڪ شدہ بود. _آروم باش آرامشدر ڪامل تعجب با همین یڪ جملهاش آرام گرفتم. چشمانم را بستم و بہ این دردهایے ڪہ مدام توے قلبم مینشست و هرگز نمیرفت فڪر ڪردم. _آرامش؟ پلڪهایم را آهستہ باز ڪردم. پلڪهاے عزیزم را ڪہ لطفشان بہ غرورم، همچنان ادامہ داشت و خیس نشدہ بودند. _جانم عزیزدلم؟ توقع این جواب را با لحن غلیظ و تند نداشت. ڪابوس بود؟ چرا اینقدر لفتش میدادم و زیر بار این حقیقتے ڪہ چند روز بود دور ذهنم میپلڪید نمیرفتم؟ تا دہ شمردم و این حقیقت را بہ قلبم راہ دادم. _اینطورے رفتار نڪن. منم آدممدستم را روے سینهام گذاشتم. مرگ یڪبار شیون هم یڪبار. _طلاقم بده... هرچے زودتر باید طلاقم بدی... یڪ گام بلند سمتش برداشتم و فریاد ڪشیدم. _طلاقم بدہ بعدش برو با لیلا با عشقت ازدواج ڪن و باباے بچهش شو. بچهشم پسر، پسر دوست دارے آرہ؟ فیلتر سوختهے سیگارش را انداخت زیرپایش و توے چشامنم زل زد. _نہ اتفاقا دختر دوست دارم. مشت ڪوبیدم وسط سینهاش_نامرد... بے معرفت... میخواے بعدش بہ همہ بگے چرا طلاقم دادے آرہ؟ میخواے منو رسوا ڪنے؟ مچ دستم را گرفت و از میان درز دندانهایش غرید. _باز دیوونہ شدے؟ من بہ هیچڪس هیچے نمیگم. من فقط میخوام یہ زندگے با آرامش داشتہ باشم. دستم را از توے دستش بیرون ڪشیدم و عقب رفتم. شاید حق داشت. زندگے با آرامش میخواست. زندگیاے ڪہ نہ تنها در ڪنار من تجربهاش نڪردہ بود بلڪہ هر لحظہ هم از آن دورتر شدہ بود. پشت ڪردم بہ او و سمت پلهها رفتم. آهستہ قدم برمیداشتم براے رسیدن بہ طبقهے بالا و عملے ڪردن تصمیمم.بہ حرفهایش فڪر میڪنم و میبینم ڪہ حتے نباید آن جیغها را هم میڪشیدم. نمیشد ڪہ با قیل و قال یا خواهش و یادآورے نقشے ڪہ توے زندگے ڪسے داشتے جایگاهت را حفظ ڪنے. تلاشها و حرفهاے من بے نتیجہ مے ماند چون او، مرا توے زندگیاش در همان جایگاهے ڪہ مدنظرش بود قرار میداد نہ جایگاهے ڪہ من براے خودم درنظر گرفتہ بودم. پس این خواستہ حق او بود، چون او پاڪ بود و من آغشتہ بہ گناہ دیگرے. چون او دست نخوردہ بود و من سالها زیر دست یڪ متجاوز. چون او دلش میخواست پدر شود و من تا همین اواخر از جنس دخترانهام متنفر بود و فرسخها از مادر شدن دور. چون او دلش میخواست در ڪنار زنش از هر رابطهاے لذت بربد و در ڪنار من زلہ میشد. درِ اتاق خواب مشترڪامن را باز ڪردم. بدون اینڪہ اجازهے اظهار نظر بہ احساسم بدهم سمت ڪمد دیوارے رفتم و چمدانم را بیرون آوردم. #ادامہ_دارد 📚@fazayeadaby