اوّلت بهترین کسی که از او درخواست شود و بدو امید رود. از خدا توفیق آن خواهیم که سپاس (بودن در این راه را) به ما ارزانی کناد، زیرا سپاس همچون زنجیری است که نعمت موجود را نگه دارد و نعمت فزونتر زیاد کند و هیچ نشود جز آنچه خدا خواهد. (برگرفته از مقدمه دفتر چهارم مثنوی مولوی)