وقتی در این لحظه نیستیم. در زمان گذشته و آینده توهمی سرگرم همانیدگی‌ها هستیم. وقتی این همه آیات را…

وقتی در این لحظه نیستیم. در زمان گذشته و آینده توهمی سرگرم همانیدگی‌ها هستیم. وقتی  این همه آیات را نمی‌بینیم، ناز می‌کنیم، این گلهای زیبا، پرنده‌های زیبا را نمی‌بینیم، این بدن بسیار هوشیار و اعمالی که هم‌انون بدون دخالت ما در حال انجام است، مثل قلب، مغز، معده، روده، ریه‌ها، خدائیت خود و خدائیت دیگران را ، بچه‌ها را نمی‌بینیم، صدای خنده بچه‌ها را نمی‌شنویم،  به الست بی‌وفا هستیم. به همانیدگی‌ها سجده  می‌کنیم. وقتی از توانایی فضاگشایی استفاده نمی‌کنیم. قانون جبران را رعایت نمی‌کنیم. به جای شکر در این لحظه غم می‌خوریم.اینهمه ناز و ناسپاسی می کنیم، بعد در توهم فکرها  می‌گوییم "به من ظلم شده" یا به فلانی ظلم شده.اگر من فضاگشایی، صبر و سکوت و نمی‌دانم را چراغ  و راهنمای خودم بکنم، طبق فرمایش آقای شهبازی هیچ ظلمی را به خود راه نمی‌دهم.فقط رحمت و برکتش به من سرازیر می‌شود. همین الان هم سرازیر است.کُلُّ اَصْباحٍ لَنٰا شَأْنٌ جَدیدکُلُّ شَیءٍ عَنْ مُرادی لایَحید(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۱۶۴۰)«در هر بامداد کاری تازه داریم، و هیچ کاری از حیطهٔ مشیَّت من خارج نمی‌شود.»پس چرا اعتماد به این شأن جدید خداوند که پیوسته جاری است نمی‌کنم؟اشکال کجاست؟و در پایان،دم او جان دهدت ، رو ز نفخت بپذیرکار او کن فیکون است نه موقوف عللمولوی، دیوان شمس، غزل ۱۳۴۴از خدا غیر خدا را خواستنظن افزونیست و کلی کاستنمولوی، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۷۷۳اشرف از آلمانt.me/GanjeHozourMessages👇