👆۱۴- پرهیز، تسلیم، عاقبت‌اندیشی، حزم و دوراندیشی مرکز ما را صاف می‌کند، نه عبادت ظاهری. ۱۵- با ناله…

👆۱۴- پرهیز، تسلیم، عاقبت‌اندیشی، حزم و دوراندیشی مرکز ما را صاف می‌کند، نه عبادت ظاهری. ۱۵- با ناله و شکایت و بزرگ کردن من‌ذهنی و اتلاف انرژی و پرونده باز کردن گوشمال زندگی بیشتر می‌شود و کارها جور در‌نمی‌آیند.چون تو وردی ترک کردی در روشبر تو قبضی آید از رنج و تَبِش(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۳۴۹)وِرد: دعا، خواندنِ چیزی به دفعاتوردی: دعا بودن، درست مثل این‌که ما دعا هستیم. ما اگر فضاگشا باشیم، دعا هستیم، مثل این‌که دائماّ یک کسی ما را دعا می‌کند؛ دعا شده‌ایم. نظیرِ «شمعی» در «دعویِ شمعی مکن»روش: سلوکتَبِش: گرمی، حرارت➖➖➖➖➖➖➖➖➖ ۱۶- وقتی ما در نماز «اللهُ اکبر» می‌گوییم، یعنی می‌گوییم خداوند بزرگ است، پس تمام آن‌چه ذهن نشان می‌دهد، در نظرمان ناچیز و بی‌مقدار می‌شوند. گفتن بسم‌الله هم یعنی ما داریم من‌ذهنی خود را از شهوات و آز در پیشگاه خداوند قربان می‌کنیم.معنیِ تکبیر این‌ است ای امامکای خدا پیشِ تو ما قربان شدیم(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۲۱۴۳)گشت کُشته تن ز شهوت‌ها و آزشد بِه بسم الله، بِسْمِل در نماز(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۲۱۴۶)آز: حرص و طمعبِسْمِل: ذبح کردن حیوان➖➖➖➖➖➖➖➖➖۱۷- هر مدح و ستایشی که از صورتی می‌کنیم، مستحق ذات خداوند است و بر اشخاص یا آن هنر و صورت عاریتی است و آن‌ها مانند دیوار فقط یک رابط برای انعکاس نور حق هستند.دان که هر مدحی به نورِ حق روَدبر صُوَر وَاشخاص عاریّت بُوَد(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۲۱۲۵)‌صُوَر: صورت‌هاعاریت: قرضیهم‌چو نوری تافته بر حایِطیحایِط آن انوار را چون رابطی(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۲۱۲۷)‌حایِط: دیوار➖➖➖➖➖➖➖➖➖‌۱۸- وقتی این لحظه که باید از جنس زندگی باشیم و خرد او فکر و عمل ما را تعیین کند، به‌صورت من‌ذهنی بلند می‌شویم، خروس بی‌هنگام هستیم، بنابراین باید به این مرغ بگوییم «هین خمش کن تا بگوید شاهِ قُل».مرغِ بی‌هنگامی ای بدبخت، روترکِ ما گو، خونِ ما اندر مَشو(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۲۱۶۸)هین خَمُش کن تا بگوید شاهِ قُلبلبلی مفْروش با این جنسِ گُل(مولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۱۸۱۵)قُل: بگوشاهِ قُل: خداوند➖➖➖➖➖➖➖➖➖۱۹- آدم عاقل عاقبتِ کار را از ابتدا می‌بیند، ولی آدم جاهل و مُصرّ در پایانِ کار عاقبت را می‌بیند.کانچه جاهل دید خواهد عاقبتعاقلان بینند ز اوّل‌مرتبت(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۲۱۹۷)کارها ز آغاز اگر غیب است و سِرّعاقل اول دید و، آخِر آن مُصِرّ(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۲۱۹۸)مُصِّر: در این‌جا منظور اصرارکنندۀ بر گناه و لغزش است.➖➖➖➖➖➖➖➖➖با کمال تشکرمهردخت از چالوسt.me/GanjeHozourMessages