بر امیدِ راهِ بالا کن قیام همچو شمعی پیشِ محراب، ای غلام (مولوی، مثنوی، دفتر پنجم، بیت ۱۷۲۸) به امید رفتن به طرف زندگی فضا را باز کن، بلند شو و روی پای زندگی بایست. ای بنده، ای رهی، باید فضا را باز کنی و مانند شمعی باشی که دائماً جلوی خداوند روشن است.خلاصه شرح بیت از کانال مثنوی گنج حضورناشناس