✔️گزیده‌ای از بخش چهارم برنامه شمارهٔ ١٠۵٩ گنج‌حضور. ♦️می‌خواهیم مُراد مردم بشویم!♦️✅ ما با زرنگی‌ه…

✔️گزیده‌ای از بخش چهارم برنامه شمارهٔ ١٠۵٩ گنج‌حضور. ♦️می‌خواهیم مُراد مردم بشویم!♦️✅ ما با زرنگی‌های من‌ذهنی میخواهیم مراد مردم بشویم.طالبِ حیرانیِ خلقان شدیمدستِ طَمْع اندر الوهیّت زدیم تا به افسون، مالکِ دل‌ها شویماین نمی‌بینیم ما، کاندر گَویم(مولوی، مثنوی، دفتر سوم، ابیات ۲۲۳۳ و ۲۲۳۴) الوهیَّت: صفت خدایی/گَو: گودال✅جناب شهبازی👇🌷ما طالب این هستیم که دیگران انگشت به دهن بمانند، حیران بمانند، مردم عادی. 🌷و دست طمع در خداییت زدیم، یعنی می‌گوییم ما می‌خواهیم خدا باشیم، ما را بپرستند. 🌷ما می‌خواهیم مراد بشویم، در سطح خداوند. 🌷«تا به افسون» یعنی از طریق ذهن، از طریق ژاژ، از طریق زرنگی‌های ذهنی، نه به صنع و نه واقعاً زنده شدن به خداوند، دل‌ها را تصرف کنیم.یعنی مردم دلبستهٔ ما بشوند، ما را تأیید کنند، توجه بدهند، عاشق ما بشوند، ما را دوست داشته باشند. دلبری کنیم. با زرنگی‌های من‌ذهنی می‌شود دلبری کرد؟ دل مردم را بُرد؟ نه نمی‌شود! «تا به افسون، مالکِ دل‌ها شویم»، ولی این را نمی‌بینیم که ما در گودال درد‌ها و همانیدگی‌ها هستیم. یک گنداب هست. ✅می‌بینید چقدر از زرنگی من‌ذهنی بد می‌گوید این مولانا.