با عرض سلام خدمت همراهان گنج حضورپیر کشیش عارفی از پیر کشیش که مانند صوفی در من­‌ذهنی به­‌سر می­‌بر…

با عرض سلام خدمت همراهان گنج حضورپیر کشیش عارفی از پیر کشیش که مانند صوفی در من­‌ذهنی به­‌سر می­‌برد می­‌پرسد: عمر تو بیشتر است یا عمر ریشت؟ می­‌گوید من ۲۰ سال از ریشم بزرگترم چون تا ۲۰ سالگی هیچ مویی در صورتم نرُسته بود. عارف می­‌گوید ریش تو اول سیاه بود، بعد سفید یعنی پخته شد ولی تو هنوز در فکر آرزوهای نفسانی خود هستی و در خویِ زشتِ تو [در من­‌ذهنی،] هیچ تغییر و تحوّلی صورت نگرفته­‌است، آیا نباید تغییر وضعیت می­‌دادی و از گردش روزگار عبرت می­‌گرفتی و تجربه به­‌دست می­‌آوردی؟ گفت ریشت شد سپید، از حال گشتخویِ زشتِ تو نگردیده­‌ست وَشتاو پس از تو زاد و، از تو بگْذَریدتو چنین خشکی ز سودایِ ثَریدتو بر آن رنگی که اوّل زاده­‌ای یک قدم زآن پیشتر ننهاده­‌ایمولوی، مثنوی، دفتر ششم، ابیات ۱۷۸۲ و ۱۷۸۳وَشت: خوب، زیبا.ثَرید: نانی که به­‌صورت تکه­‌تکه در آبِ آبگوشت می­‌ریزند، در این­‌جا منظور امور نفسانی است.نفسِ خام تو هیچ تغییر نکرده­، تو مانند دوغ ترشی که هیچ تکان و تغییر نداشتی تا روغن یعنی هشیاری خالص تو از دوغ ذهنت گرفته شود. همچنان دوغی تُرُش در معدنیخود نکردی زو مُخَلِّص روغنیمولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۱۷۸۵خمیر هنگام پختن، بر اثر گرمای داخل تنور، اول به سنگ چسبیده، بعد بالا می­‌آید و پخته می­‌شود ولی تو درحالی­‌که در خمرۀ ذهن به­‌صورت خمیر مانده­‌ای و درد می­‌کشی، نمی­‌دانی که دردِ تو، برای شناسایی همانیدگی­‌ها و رهاکردن خودت از آن­‌ها و بیداری‌ست.هم خمیری، خُمرۀ طینه دریگرچه عمری در تنورِ آذریمولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۱۷۸۶تو مانند گیاه کاشته شده در بالای تپه هستی که پایت در گل همانیدگی مانده و حتی باد حوادث نتوانسته سبب حرکت و رشد تو به سمت بالا شود و همواره برحسب هواهای نفسانی خود حرکت می­‌کنی. چون حشیشی پا به گِل بر پُشته­‌ایگرچه از بادِ هوس سَرگشته­‌ایمولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۱۷۸۷ای بی­‌خرد تو مانند قوم موسی چهل سال در بیابان بی­‌آب و علف ذهن برجای مانده­‌ای و هر روز از صبح تا شب با شتاب از یک فکر همانیده به یک فکر همانیدۀ دیگر می­‌پری و هنوز سرجای اوّلت هستی و هیچ پیشرفتی نکرده­­ و حضورت بیشتر نشده­‌است. بدان تا زمانی که به گوسالۀ ذهنت، عشق می­‌ورزی و باورپرست، دردپرست و پیرو هواهای نفسانی خود هستی، نمی­‌توانی راه رسیدن به حضور را طی کنی. همچو قومِ موسی اندر حرِّ تیهمانده­‌یی بر جای، چل سال ای سفیهمی­‌روی هر روز تا شب هَرْوَلهخویش می­‌بینی در اوّل مرحلهنگذری زین بُعد سیصد ساله تو تا که داری عشقِ آن گوساله تومولوی، مثنوی، دفتر ششم، ابیات ۱۷۸۸ تا ۱۷۹۰ای انسان به غیر از گوسالۀ من­‌ذهنی که خدا به تو داده [تا مدت کوتاهی جدایی را یاد بگیری و در ۱۰ - ۱۲ سالگی از من­‌ذهنی بیرون بیایی،] لطف و نعمت­‌های زیادی نیز به تو عطا کرده­‌است، اما به­‌خاطر گاوطبعی من­‌ذهنی­‌ات که دوست دارد در مراتع هواهای نفسانی بِچرد، نعمت­‌های بزرگ خدا را فراموش کرده­‌ای. اگر نعمت­‌هایی را که خداوند روزی­‌دهنده به تو داده از اجزای وجودت سؤال کنی، گرچه آن­‌ها به­‌ظاهر لال هستند ولی صد زبان گویا دارند که آن نعمت­‌ها را به تو یادآوری کنند. غیرِ این عِجْلی کزو یابیده­‌ایبی­‌نهایت لطف و نعمت دیده­‌ایگاوْطبعی، زآن نکوییهایِ زفتاز دلت، در عشقِ این گوساله رفتباری اکنون تو ز هر جزوت بپرسصد زبان دارند این اجزایِ خُرسذکر نعمت­‌های رزّاقِ جهانکه نهان شد آن در اوراقِ زمانمولوی، مثنوی، دفتر ششم، ابیات ۱۷۹۲ تا ۱۷۹۵ادامه⬇️خانم فرح از تهرانt.me/GanjeHozourMessages👇