ص ۲ در این­‌جا مولانا نکات مهمی را بیان می­‌کند،نکتۀ ۱: هر چیزی که زندگی از عدم در تو به­.وجود آورد…

ص ۲ در این­‌جا مولانا نکات مهمی را بیان می­‌کند،نکتۀ ۱: هر چیزی که زندگی از عدم در تو به­.وجود آورده فقط برای تجربۀ شادی بوده نه غم. ما به­.جای تجربۀ شادی، غم­‌های زیادی را بر خود و دیگران تحمیل می­‌کنیم و با بیان این دردها به خانواده و دوستان، به آن­ها هم درد می­‌دهیم غافل از این­‌که غم­‌ها برای بیداری ما بوده­‌است. هر جزء تو به جای ­ماند ولی خوشی آن­‌ها از یاد رفت و در ضمیر ناخودآگاه تو پنهان شد. جزو جزوت تا بِرُسته­‌ست از عدمچند شادی دیده­‌اند و چند غمزآنکه بی­‌لذّت نروید هیچ جزوبلکه لاغر گردد از هر پیچ جزوجزو ماند و آن خوشی از یاد رفتبل نرفت آن، خُفیه شد از پنج و هفتمولوی، مثنوی، دفتر ششم، ابیات ۱۷۹۷ تا ۱۷۹۹نکتۀ ۲: مراحل جوشیدن آب نمادی از پختگی و تبدیل: وقتی آبی به ۱۰۰ درجه می­‌رسد، شروع به جوشیدن می­‌کند، گرچه آتشِ زیر ظرف پنهان است ولی حباب­‌های روی آب، نمایانگر آتش شعله­‌ور در زیر آن است. کف­‌ها و حباب­‌های آب با تمام وجود می­‌گویند که این جوششِ ما، از آتش است. ما هم با دیدن برنامه­‌ها و تکرار ابیات و کارکردن روی خود، مانند آبی هستیم که روی شعلۀ آتش قرار گرفته، گرچه همیشه نمی­‌توانیم فضاگشا باشیم، گاهی خشمگین می­‌شویم، گاهی می­‌رنجیم و با مقاومت خود، فضا را می­‌بندیم و فکر می­‌کنیم هیچ پیشرفتی نکردیم ولی زندگی به­‌صورت پنهان در ما کار می­‌کند. اول حباب­‌ها همان همانیدگی­‌های ما روی سطح آب نمایان می­‌شود که با شناسایی یکی­‌یکی آن­‌ها را می­‌اندازیم بعد از مدتی که به­‌طور مستمر روی خود کار می­‌کنیم، شروع به قُل زدن شادی و حضور زندگی در خود می­‌شویم. گرچه در آب آتشی پوشیده شدصدهزاران کف بر او جوشیده شدگرچه آتش سخت پنهان می­‌تندکف به دَه انگشت اشارت می­‌کندمولوی، مثنوی، دفتر ششم، ابیات ۱۸۰۸ و ۱۸۰۹نکته ۳ خداوند می­‌خواهد به­‌صورت حال و قال در ما تجلّی کند:اجزای وجود عاشقانی مانند مولانا که مست وصال خدا بوده­‌اند از تجلّی حال خوش درونی­‌شان در آن فضای گشوده­‌شده و قال یعنی گفتاری که از آن فضای گشوده­‌شده می­‌آمد، بارور می­‌شد. دهان آن عارفان از دیدن تجلّی نور حضور در درونشان باز مانده به­‌طوری­‌که دیگر چشمشان، نقش­‌های ذهنی جهان را نمی­‌بیند.همچنین اجزایِ مستانِ وصالحامل از تمثال­‌های حال و قالدر جمالِ حال وامانده دهانچشم، غایب گشته از نقشِ جهانمولوی، مثنوی، دفتر ششم، ابیات ۱۸۱۰ و ۱۸۱۲نکته ۴ خاموشی ذهن: ذهنت را خاموش کن تا خداوند از طریق تو سخن بگوید و با خداوند که گل گویاست، [با ذهنت] تندتند مثل بلبل حرف نزن. زنده شدن تو به خداوند آن­‌قدر پُر جوش و خروش است که خودبه­‌خود باطن تو را نشان می­‌دهد و نیازی به حرف­‌های ذهنی نیست، پس ذهنت را خاموش کن و گوش عدمت را باز کن. هین خَمُش کن تا بگوید شاهِ قُلبلبلی مفْروش با این جنسِ گُلاین گُلِ گویاست پُر جوش و خروشبلبلا ترکِ زبان کن، باش گوشمولوی، مثنوی، دفتر ششم، ابیات ۱۸۱۵ و ۱۸۱۶نکتۀ ۵ چرا منکر حال و الطاف خداوند هستی؟ وقتی من­‌ذهنی با فکرهای دردساز و غم­‌انگیز سراغت بیاید، اگر زرنگ باشی و حواست روی خودت باشد؛ همان لحظه از این وضعیت غم­‌انگیز و ناراحت­‌کننده می­‌پرسی:­ای غصّه­­ که مُنکر حال زندۀ زندگی هستی، [مگر نخواندی که هر جزو تو برای بیان و تجربۀ شادی به­‌وجود آمده،] پس چرا غمگینی؟ اگر هر لحظه فضا را باز کنی، مرکز تو مانند فصل بهار سبز و خرّم و پر از انبار برکات [خرد و شادی] خداوند می­‌شود، پس چطور مُنکر الطاف دائمی و همیشگی خداوند هستی؟چون فرو گیرد غمت، گر چُستی­‌ایزآن دمِ نومیدْکن وا جُستی­‌ایگفتی­‌اش: ای غصّۀ مُنکر به حال راتبۀ اِنعام­‌ها را زآن کمالگر به هر دم نَه­‌ات بهار و خرّمی است همچو چاشِ گُل تَنت انبارِ چیست؟مولوی، مثنوی، دفتر ششم، ابیات ۱۸۲۴ تا ۱۸۲۶ادامه⬇️خانم فرح از تهرانt.me/GanjeHozourMessages👇