این دویی اوصافِ دیدِ اَحْوَل استورنه اوّل آخِر، آخِر اوّل استمولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۸۱۹دوبینی…

این دویی اوصافِ دیدِ اَحْوَل استورنه اوّل آخِر، آخِر اوّل استمولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۸۱۹دوبینی و کثرت‌نگری از خوصیات چشمکثرت‌بین است. و الاّ اوّل همان آخِر، وآخر همین اوّل است. [ چنان‌که درقسمتی از آیهٔ ۳ سورهٔ جدید فرماید:هُوَ الْاَوَّلُ وَالْآخِرُ...«اوست اوّل و آخِر...»مراد از اوّل و آخر بودن خداوند این است که او مِن جمیعِ‌الجِهات قدیم است و از هرگونه سایهٔ خویشی فنا شو در شعاع آفتاب چند بینی سایهٔ خود نورِ او را هم ببینمولوی، دیوان شمس، غزل شمارهٔ ۱۹۳۸از وی ار، سایه نشانی می‌دهدشمس، هر دَم نورِ جانی می‌دهدمولوی، مثنوی، دفتر اول بیت ۱۱۷سَمَر: افسانه به مناسبت آن‌که غالباً در شب گفته می‌شود.اگر چه سایه، بر وجود آفتاب دلالتمی‌کند، یعنی انوار جان‌فضای آفتابدلیل بر هستی ذات آفتاب استسایه، خواب آرَد تو را همچون سَمَرچون بر آید شمس، اِنْشَق‌َّ الْقَمَرمولوی مثنوی، دفتر اول، بیت ۱۱۸t.me/GanjeHozourMessagesناشناس