بنام زندگی با سپاس از مولانای جان و آقای شهبازی عزیز و یاران عشقیبر گرفته از فرمایشات آقای شهبازی ع…

بنام زندگی با سپاس از مولانای جان و آقای شهبازی عزیز و یاران عشقیبر گرفته از فرمایشات آقای شهبازی عزیز در برنامه ۱۰۶۱و گر كشتىِّ رخت من نگشتى غرقه دريافلك با جمله گوهر هاش پيشِ من گدايستى( مولوی، دیوان شمس، غزل ۲۵۲۱)اگر من سرمایه ام یعنی زندگی خودم را در این هما نیدگی ها به تله نمی انداختم با رفتن به ذهن، تمام کائنات محتاج من بودند.دیگر این ستاره های من جای خود دارندیعنی همانیدگی هایم مثل: پول،مِلك، انسانها و باورها و الگوهاى مقايسه و مسئله سازى و... و غصه هايم مثل: حسد و ملامت و ترس و...بخاطر ديد غلط در ذهن چون اینها در مرکزم هستن و دید آنها را پیدا می کنم واز طرفی چون همه با هم در ارتباط هستند در فضای ذهن این توهم برای من ایجاد می شود که وجودشان نه تنها لازم بلکه ضروری هست.با جدی نگرفتن اتفاق لحظه و انتخاب فضای گشوده شده در هر لحظه و رسیدن به این باور که زندگی به طور کامل و تمام فقط در این لحظه است.فضا باز می شود و همه کائنات محتاج این ارتعاش من هستنبا سپاس شهلااز اصفهانt.me/GanjeHozourMessages