مولانا می‌گوید:«وگر غولانِ اندیشه همه یک گوشه رفتندیبیابان‌هایِ بی‌مایه پر از نوش و نوایستی» «بیابا…

مولانا می‌گوید:«وگر غولانِ اندیشه همه یک گوشه رفتندیبیابان‌هایِ بی‌مایه پر از نوش و نوایستی» «بیابان‌های بی‌مایه» ذهن همانیده ما است باشد؛ ذهنی که زیر فشار باورهای کهنه، ترس‌ها، قضاوت‌ها، کنترل و فکرهای تکراری خشک شده است.زندگی می گوید : تو اگر در اثر من‌ذهنی خشک و بی‌مایه شده‌ای، نگران نباش؛ اگر فضا را باز کنی، زندگی می‌تواند دوباره در تو جاری شود.اگر غولان اندیشه کنار بروند، این بیابان دوباره می‌تواند زنده شود؛ می‌تواند محل روییدن شادی، خلاقیت، آرامش و فکرهای تازه باشد.«تو همچو وادیِ خشکی و ما چو بارانیتو همچو شهرِ خرابی و ما چو معماری»(مولوی، دیوان شمس، غزل شمارهٔ ۳۰۵۵)پس دست از درست کردن دیگران برداریم و تمرکزمان را روی خود بگذاریم ، فضا را باز کنیم، مولانا را بخوانیم، ابیاتش را تکرار کنیم و مهم‌تر از همه، در زندگی عمل کنیم تا شاید همان بیابانِ خشک و بی‌مایه درون ما، آرام‌آرام باران بگیرد و دوباره پر از نوش و نوا شود.«شاد باش و فارغ و ایمن که منآن کنم با تو که باران با چمن»(مولوی، مثنوی، دفتر اول، بیت ۱۷۲) با تشکرپروین از استان مرکزیt.me/GanjeHozourMessages