گفت ای زن یک سوالت می‌کنممرد درویشم همین آمد فنماین درشت است و غلیط و ناپسندلیک بندیش، ای زن اندیشه…

گفت ای زن یک سوالت می‌کنممرد درویشم همین آمد فنماین درشت است و غلیط و ناپسندلیک بندیش، ای زن اندیشه‌منداین درشت و زشت تر یا خود طلاق؟این تو را مکروه تر یا خود فراق(مولوی، مثنوی، دفتر ششم، ابیات ۱۷۶۴_۱۷۶۶)خداوند از زبان مولانا، راز قدرت آفرینش و بی‌نهایت بودنش را به ما می‌گوید، فن خداوند، خالی بودن مرکزش است، ولی چرا با اینکه خداوند فرصت دانستن این راز بزرگ را به ما داده است، از آن استفاده نمی‌کنیم؟ چرا محدودیت را به بی‌نهایت ترجیح می‌دهیم؟ چرا خداییت خود را انکار می‌کنیم و میل داریم جسم زوال پذیر دردمند و ناتوان باقی بمانیم؟مولانا در این سه بیت، دلیل کوته بینی ما را نیز بیان می‌کند، ما تمرکز خود را روی عیب ها و مشکلات زندگی گذاشته ایم و از خداوند فقط حل شدن آنها را طلب می‌کنیم، خداوند می‌گوید اگر غم تو فقط جدایی از من باشد، تمام آن مشکلات توهمی جسمت نیز حل خواهند شد.رنج کی ماند دَمی که ذوالمننگویدت چونی؟ تو ای رنجور من(مولوی، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۱۷۷۰)حدیث پیامبر:« هر کس همه‌ی غصه هایش را یک غصه، یعنی غصه آخرتش کند، خداوند غصه های دنیایی او را برطرف می‌سازد و هر کس انواع غصه‌های دنیا وجودش را فرا بگیرد، خداوند اهمیتی نمی‌دهد که در کدام وادی از وادی های آن نابود می‌شود.»فاطمه از اندیمشکt.me/GanjeHozourMessages