پیامِ بخش اول برنامه۱۰۶۲ گنج حضورباسلامما گم کردهایم. نه راه را، که خودِ خودمان را. درون ما، جایی…
انتشار: 2026/08/20 05:24 UTCدریافت: 2026/08/20 08:45 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/20 08:45 UTC
پیامِ بخش اول برنامه۱۰۶۲ گنج حضورباسلامما گم کردهایم. نه راه را، که خودِ خودمان را. درون ما، جایی که قرار است خداوند در آن خانه کند، حالا پر شده از چیزهای کوچک و بیارزش: پول، مقام، فکرِ دیگران، تصویرِ ذهنیِ آدمها، نگرانی از فردا، حسرتِ دیروز.مولانا در اولِ این غزل، یک سوالِ عجیب میپرسد که انگار نه انگار که ما هزاران سال از آن دور شدهایم:دل ناظرِ جمالِ تو، آنگاه انتظار؟ جان مستِ گلستانِ تو، آنگاه خارخار؟(مولانا، دیوان شمس، غزل ۱۱۱۷، بیت ۱)میگوید: «دلِ تو، که اصلِ تو است و نظرگاهِ خداست، مگر ناظرِ جمالِ او نیست؟ پس چرا داری انتظارمیکشی؟! جانِ تو، که از گلستانِ او مست است، چرا اینقدر خار میچینی و خار میخوری؟!»چرا؟ چون ما یادمان رفته که آن «ناظر بودن» یعنی چه. ما فکر میکنیم فقط همین چشمهای سرمان هستیم و این گوشهایمان. درحالیکه یک چشمِ دیگری در درونمان هست، یک گوشِ دیگری که خوابیده. چشمِ دل. و دلِ ما، وقتی بیدار است، خدا را میبیند. نه خدا را در آسمان، که خدا را در خودِ لحظه، در خودِ زندگی. آنقدر نزدیک که فاصلهای نیست.مولانا در جای دیگری این را روشنتر کرده:دل نباشد غیر آن دریایِ نور دل نظرگاهِ خدا، و آنگاه کور؟(مولانا، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۲۲۶۹)یعنی دل چیزی نیست جز دریای نور و نظرگاهِ خداوند. مگر میشود نظرگاهِ خدا کور باشد؟ پس اگر ما کوریم، یعنی چیزی جلوی چشمِ دل را گرفته. اسمش را مولانا گذاشته «پندار»؛ همان پردهای که از همانیدگیها ساخته شده.اما ما چه کردهایم؟ یک پرده کشیدهایم جلوی این چشم. این پرده، از همانیدگیهایی درست شده که ما خودمان با دستهای خودمان بافتیم. با هر «من» و «ما»یی که گفتیم، با هر مقایسهای که کردیم، با هر حسودی که خوردیم، با هر ترسی که به دل راه دادیم. همینها شد این پردهی کلفت. مولانا در دفتر سوم میگوید:دل تو این آلوده را پنداشتی لاجَرَم دل ز اهلِ دل برداشتی(مولانا، مثنوی، دفتر سوم، بیت ۲۲۶۳)یعنی ما این دلِ آلوده را (همان مرکزِ پر از همانیدگی و غم و سودا) به جای دلِ حقیقی پنداشتیم و از اهلِ دل (مثل مولانا) دور شدیم.و حالا، چون این پرده جلوی چشمِ دل است، ما همهچیز را غلط میبینیم. به جای دیدنِ خدا در هر چیزی، فقط «خار» میبینیم. خار یعنی درد، یعنی نگرانی، یعنی اضطراب. هر فکری که میکنیم، یک خار است. هر مقایسهای که میکنیم، یک خار. هر توقعی که از کسی داریم، یک خار. پشتِ سرهم، خارخار. این «خارخار» همان صدایِ فکرهای بیوقفهای است که توی سرمان میپیچد و آراممان نمیگذارد.مولانا در دفتر ششم این پرشهای بیوقفه را به زیبایی به تصویر کشیده:گر ز صندوقی به صندوقی رَوَد او سَمایی نیست، صندوقی بُوَد»(مولانا، مثنوی، دفتر ششم، بیت ۴۵۱۵)یعنی اگر از یک فکر به فکر دیگر بپری، آسمانی نیستی، صندوقی. هر فکر، یک صندوق است که تو را در خودش حبس میکند. و همین پرشهاست که «خارخار» را میسازد.اما مولانا میگوید این خارها، قرار نبوده باشد. ذاتِ تو، سرشتِ تو، برای این خارها ساخته نشده. تو برای نظاره کردنِ جمالِ بینهایت آمدی، نه برای خار چیدن. تو برای مستیِ گلستان آمدی، نه برای گریه بر خارها. پس این خارها را، این دردها را، به حسابِ ذاتِ خودت نگذار. اینها عارضیاند. مثل زنگزدگیِ رویِ آینهاند. آینه، خودش آینه است. زنگ، به آینه تعلق ندارد. تو هم خودت نوری، خار به تو تعلق ندارد.پس راهِ چاره چیست؟ مولانا در همین غزل، بدون اینکه ما را به زحمت بیندازد، نشان میدهد:هر صبحدم که دامِ شب و روز بردریم از دوست بوسهای و ز ما سجده صد هزار(مولانا، دیوان شمس، غزل ۱۱۱۷، بیت ۳)«دام شب و روز» یعنی همان دوگانگیهای منِ ذهنی (خوب/بد، درست/غلط، من/تو). اگر هر لحظه این دام را بدریم، از خداوند یک بوسه میگیریم و مدام در برابر او سجده میکنیم. سجده یعنی تسلیم، یعنی فضاگشایی، یعنی دست از مقاومت و قضاوت برداشتن.چطور این دام را بدریم؟ با سکوت. با نگاه کردن به خودت، نه به دیگران. با نشنیدنِ صدایِ منِ ذهنیِ همیشه نگران. مولانا در دفتر دوم میگوید:پس شما خاموش باشید اَنْصِتوا تا زبانْتان من شَوم در گفتوگو(مولانا، مثنوی، دفتر دوم، بیت ۳۶۹۲)خاموش باش تا خداوند از زبانِ تو سخن بگوید. وقتی دست از این تلاشِ بینتیجه برمیداری، یکدفعه میبینی که آن پرده، خودش میافتد. و تو، بیآنکه کاری بکنی، میبینی که «ناظر» هستی. ناظرِ جمالِ او. و آن موقع، دیگر انتظار نیست، دیگر خار نیست، فقط حضور است، فقط تماشاست، فقط یک شادیِ بیدلیل که از تهِ دلت بالا میزند. همان بوسهای که خداوند، در همان صبحدمِ این لحظه، بر دلِ تو میزند و تو را از خوابِ منِ ذهنی بیدار میکند.ادامه در صفحه۲👇خانم پوری از تهرانt.me/GanjeHozourMessages
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 7 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — Ganje Hozour Spiritual Messages پیامهای معنوی گنج حضور
📺 اطلاعیه پخش زنده برنامههای اعضای گنج حضور⏰ همه ساعتها به وقت ایران میباشند.🗓 برنامهها هر دو هفته یکبار اجرا میشوند. شنبه🕟 ۱۶:۳۰ — با اجرای خانم فریده مقصودی | شبکه ۵🕡 ۱۸:۳۰ — با اجرای آقای پویا مهدوی | شبکه ۵🕢 ۱۹:۳۰ — با اجرای آقای آیدین جودت | شبکه ۵🕤 ۲۱:۳۰ — با اجرای خانم زهره چاوشی | شبکه ۵یکشنبه🕢 ۱۹:۳۰ — با اجرای خانم پریسا شوشتری | شبکه ۲ یا ۵دوشنبه🕢 ۱۹:۳۰ — با اجرای خانم یلدا مهدوی | شبکه ۵پنجشنبه🕢 ۱۹:۳۰ — با اجرای آقای دکتر فرشید فرگاهی | شبکه ۵جمعه🌅 ۷:۳۰ صبح — با اجرای خانم سارا احسانی | شبکه ۵
🗒 کانالهای تلگرام اعضای گنج حضور🟣خانم پریسا شوشتری - پیامهای معنویt.me/ParisaShooshtari_TelMessages🟢خانم پریسا شوشتری - ویدئوهای کوتاهِ معنویt.me/ParisaShooshtari_ShortVideos_Fa⚫️ خانم زهره چاوشیt.me/zohreh_chavoushi🟠خانم مرجان فرخسرشتt.me/Marjan_Farokhseresht🔵 خانم لیلا پیرهادیt.me/leila_pirhadi1 🟡 خانم یلدا مهدویt.me/YaldaMahdavi_GanjeHozour🔵 خانم پروین t.me/parvinmessages🟣 آقای فرهنگ از رشتt.me/MrFarhangMessages🟢 آقای صادق از ایلامt.me/MrSadeghMessages🟤 آقای شاپور عبودیt.me/ShapourAboudi🟠 خانم فریده از هلندt.me/faride_maghsudi🔴 خانم اکرم از قزوینt.me/MsAkramMessages🔵 خانم اعظمt.me/MsAzamMessages⚫️ خانم آیدا t.me/MsAidaMessages🟢 خانم سارا احسانی از آلمانt.me/SaraEhsani_GanjeHozour🟤 خانم شببو سلیمیt.me/ShabboSalimi_GanjeHozour🔴آقای پویا مهدویt.me/Mahdavi_Pouya🔴 خانم شهناز احمدیt.me/ShahnazAhmadi_GanjeHozour🟢 خانم مریم زندیt.me/ganjehozour_MaryamZandi🔴 خانم فرزانه رضایی t.me/Farzaneh_GanjeHozour🟣 خانم فرح نیکانt.me/RumiSchoolofLove🟠 آقای مهران لطفیt.me/khishnegari_ba_masnavi
💫 مجموعه کانالهای برنامهٔ « رها شو »کانال تلگرام:t.me/ganjehozour_rahashow%DA%A9%D8%A7%D9%… بله:ble.ir/rahashow%DA%A9%D8%A7%D9%86%D8%A7%D… روبیکا: rubika.ir/ganjehozour_Rahashow%F0%9F%AA%84 در مجموعه برنامههای رها شو، سعی میکنیم با استناد بر اشعار مولانا و آموزههای آقای پرویز شهبازی در گنج حضور و همچنین با الهام از تجربههای واقعی زندگی، نکاتی کاربردی را در اختیار شما بزرگواران و دوستداران راه عشق به اشتراک بگذاریم.
🔹 ۷. جمعبندی تحلیلی برنامه ۱۰۶۱ یک نقشهٔ کامل برای خروج از منذهنی است:مرکز باز → عدم → حضور → شادی → عقل کل → هدایتمرکز بسته → همانیدگی → درد → غم → ترس → اتلاف سرمایهٔ الهیتحلیل نهایی من:این برنامه میگوید تو یک سازندهٔ الهی هستی.هر لحظه داری جهان خودت را میسازی.با چیزی که در مرکز میگذاری.رضا حسینی از مشهدt.me/GanjeHozourMessages
طرح کلی برنامه ۱۰۶۱🔹 غزل اصلی برنامه ۱۰۶۱ – دیوان شمس، غزل ۲۵۲۱اگر یار مرا از من غم و سودا نبایستیمرا صد در دکان بودی، مرا صد عقل و رایستی🔹 پیام اصلی مولانااگر انسان در مرکز خود غم، درد، ترس و فکرهای منذهنی را نگه ندارد،تمام داراییهای الهی در اختیارش قرار میگیرد:عقل کل، شادی بیسبب، آرامش، هدایت، خلاقیت و حضور.🔹 بخش اول: معنای «نبایستی»مولانا میگوید:انسان امتداد خداوند است، نه منذهنی.هر چیزی که در مرکز تجربه میکنیم، همان را به خداوند تقدیم میکنیم.اگر غم و درد را نگه داریم، درواقع داریم دعا میکنیم که همان ادامه پیدا کند.🔹 بخش دوم: اتلاف سرمایهٔ الهی«مرا صد در دکان بودی» یعنی:اگر غم و سودا در مرکز نبود،صد درصد دارایی الهی در اختیار انسان بود.اما با نگه داشتن درد:سرمایهٔ وجودی تلف میشود،عقل کل خاموش میشود،شادی و هدایت از دست میرود.🔹 بخش سوم: همانیدگیها و غرق شدن کشتی رخت«وگر کشتیّ رخت من نگشتی غرقهٔ دریافلک با جمله گوهرهاش پیش من گدایستی»رخت یعنی دارایی وجودی.وقتی کشتی رخت در دریای همانیدگیها غرق میشود،انسان محتاج چیزهای بیرونی میشود:پول، بدن، خانواده، مقام، تأیید دیگران.اگر مرکز انسان «عدم» باشد،همانیدگیها محتاج انساناند، نه انسان محتاج آنها.🔹 بخش چهارم: شکلهای برنامه دایرهٔ همانیدگیها:مرکز انسان از «عدم» تبدیل میشود به چیزهایی که به آنها هویت تزریق کردهایم.دایرهٔ عدم اولیه:مرکز واقعی انسان قبل از ورود به جهان؛فضای باز، بیفکر، بیدرد.افسانهٔ منذهنی:مقاومت، قضاوت، دشمنسازی، آیندهسازی، گذشته سازی، ترس، اضطراب، عقل جسمی.حقیقت وجودی انسان:شادی بیسبب، حضور، هدایت، آرامش، صبر، خلاقیت، قنوت، جاودانگی.🔹 نتیجهٔ نهایی برنامهاگر در این لحظه غم و سودا را در مرکز نگذاری:عقل کل فعال میشود،هدایت جاری میشود،شادی بیسبب میآید،همانیدگیها قدرتشان را از دست میدهند.اگر مرکز را ببندی و درد را نگه داری:منذهنی تقویت میشود،دارایی وجودی تلف میشود.🔹 ۱. پیام مرکزی برنامه برنامهٔ ۱۰۶۱ یک حرف اصلی دارد:انسان هر لحظه دارد چیزی را به خداوند تقدیم میکند.اگر در مرکز، غم، درد، ترس، نگرانی، قضاوت یا همانیدگی باشد،درواقع انسان دارد میگوید:«خدایا، من همین را میخواهم.»و زندگی هم همان را زیاد میکند.اگر مرکز باز باشد، یعنی «عدم»،انسان هدایت، شادی، عقل کل، آرامش و خلاقیت را تقدیم میکندو همان را دریافت میکند.این برنامه میگوید:تو هر لحظه سازندهٔ سرنوشت خودت هستی، با چیزی که در مرکز میگذاری.🔹 ۲. چرا مولانا میگوید «اگر یار مرا از من غم و سودا نبایستی»؟مولانا میگوید:اگر زندگی از تو «غم و سودا» نمیخواست،تو صد درصد دارایی الهی را داشتی.یعنی:غم و سودا، انتخاب خود ماست، نه خواست خداوند.این جمله یک انقلاب فکری است:هیچ درد و رنجی از بیرون نمیآید؛ما آن را انتخاب میکنیم، نگه میداریم، و تقدیم میکنیم.🔹 ۳. مفهوم «کشتی رخت»رخت یعنی دارایی وجودی:شادی، حضور، عقل کل، آرامش، خلاقیت، عشق.وقتی کشتی رخت در دریای همانیدگیها غرق میشود،انسان محتاج چیزهای بیرونی میشود:پول، بدن، خانواده، مقام، تأیید دیگران.تحلیل من:برنامه ۱۰۶۱ میگوید انسان از جنس خداست، اما خودش را به چیزهای کوچک فروخته.🔹 ۴. نقش منذهنی در این برنامهمنذهنی در این برنامه یک «دزد» معرفی میشود:دزد شادی، دزد حضور، دزد عقل کل.مولانا میگوید:اگر منذهنی را در مرکز نگه داری،دارایی الهی تو تلف میشود.تحلیل من:منذهنی فقط یک اشتباه است، نه یک دشمن.با دیدن آن، قدرتش از بین میرود.🔹 ۵. چرا مولانا میگوید «فلک با جمله گوهرهاش پیش من گدایستی»؟این بیت یعنی:اگر مرکز انسان عدم باشد،تمام همانیدگیها محتاج انساناند، نه انسان محتاج آنها.تحلیل من:وقتی مرکز باز باشد، انسان از جنس بینهایت میشود.چیزهای محدود نمیتوانند صاحب انسان شوند.🔹 ۶. پیام عملی برنامه برنامه ۱۰۶۱ فقط عرفان نیست؛یک دستورالعمل عملی است:۱. هر لحظه ببین در مرکزت چیست.۲. اگر درد است، آن را تقدیم نکن.۳. فضا را باز کن.۴. مرکز را عدم کن.۵. اجازه بده عقل کل وارد شود.۶. شادی بیسبب را تجربه کن.۷. همانیدگیها را از مرکز بیرون بگذار.این برنامه میگوید:زندگی با تو کار میکند، نه با شرایط بیرونیt.me/GanjeHozourMessagesآقای رضا 👇
غولان اندیشهفاطمه از ساریt.me/GanjeHozourMessages