«زبانِ مادری»: این زبان، گفتمان و امیالِ اطرافیان ماست که درونی شدهاند. منظورم از «درونی شدن» این…
انتشار: 2026/08/09 12:44 UTCدریافت: 2026/08/11 11:50 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/11 11:50 UTC
«زبانِ مادری»: این زبان، گفتمان و امیالِ اطرافیان ماست که درونی شدهاند. منظورم از «درونی شدن» این نیست که ما مالک آنها میشویم؛ آنها بهرغم درونی شدن، به یک معنا همچنان تنهای بیگانهاند.«تنهای بیگانه»در این جا دیگری با آنچه در مکتب ساختارگرایی به ساختار مشهور است مطابق است. من قصد دارم ساختار را تا جایی دنبال کنم که کارکرد آن را در بدن مشاهده کنیم، ...در معنای آنچه ثابت کند که بدن در اختیار زبان و ساحتِ نمادین است.یکی از روانکاویشوندگانِ سابق من از کثرتِ نشانههای دائمالتغییرِ روانتنی شکایت داشت، هرچند تغییر هر نشانه به قدری آهسته بود که زمان کافی برای ایجاد نگرانی کامل و اجبار او به مراجعه به پزشک را فراهم کند. یکبار دوستش به او گفته بود در وضعیت آپاندیسیت وخیم ناگهان کارش به اورژانس کشیده و خطر حتمی از بیخ گوشش رد شده است. بیمار از همسرش پرسیده بود آپاندیس کدام سمت بدن است و او هم گفته بود. مدتی بعد بیمار در کمال شگفتی در همان سمت بدنش دردی احساس کرد. سرانجام تصمیم گرفت نزد پزشک برود. وقتی محل درد را به پزشک نشان داد، پزشک خنده بلندی سر داد و گفت: «اما آپاندیس سمت دیگر بدن است: آپاندیس شما سمت راست است نه چپ!» درد بیدرنگ برطرف شد...نکته داستان این است که دانش، دانشِ نهفته در واژههای «آپاندیس»، «چپ» و غیره، به احساس نشانههای روانتنی در آن قسمت از بدن میانجامد.بدن با دالها نوشته شده است.#سوژه_لاکانی#بروس_فینک#محمدعلی_جعفری📚t.me/Ganjine_Ketab-----------------------… 🎶 ☕️ 🚬 🐢 🍀 ما را به دستِ اهلش بسپارید!#گنجینه_ی_کتاب---------------------------------------------