هزار بار از خودم معذرت میخواهمکه به برخی آدمها اجازه دادمبه من بیاحترامی کنند، در حالی کهمن هیجانزده میکوشیدم خوبیهایشان را ببینم.من درک، صبر و مهربانی نشان دادم،حتی زمانی که از رفتارشان آسیب میدیدم.بعضی درسهای زندگی دردناکاند؛زیرا آدم میفهمد که نشانهها را نادیده گرفته بود،فقط برای آنکه نگاه نیک و محبتشنسبت به دیگران را حفظ کند.اکنون میآموزم که همانگونه کهبه دیگران ارزش میدهم، از خود نیز پاسداری کنم.