آشوب به پا کرده ای، ای حضرت خورشید دوبارهیک شهر نشستند به تحسین و تماشا و نظاره سر خط خبرها شده توص…

آشوب به پا کرده ای، ای حضرت خورشید دوبارهیک شهر نشستند به تحسین و تماشا و نظاره سر خط خبرها شده توصیف تو و آمدنِ تودل برده ای از خلق به صد غمزه و ایما و اشارهچشم همه روشن به جمال تو و من غرق خیالتاز فرط حسادت، به خدا دل شده بی تاب و دو پارهبا مردم این شهر چنان خوبی و با من به سر جنگمن در پی تو پای پیاده، تو شدی عین سوارهآخر تو که هستی که چنین مبهمی و ضد و نقیضیزیبایِ سیه چشمِ بد اخلاقِ پر از شور و شراره از شادی و از غمزه و از قهر و غم آمیخته داری  آخر چه کند دل؟ تو بگو دلبر فتانه چه چاره ؟آئین جدیدی؟ که به هم ریخته ای نظم جهان را؟یا مصحف عشقیّ و پر از سوره و آیات و امارهگیریم که این شعشعه از شیوه تابندگی توستگیریم که دلخواه تو شد دوری و پرهیز و کنارهبا من صنما «بهتر از این باش که با خلق جهانی»هر چند که تو شمسی و من هم رده از ماه و ستارهیک لحظه به سر بردنِ در دایره عشق تو یعنی یک سال نه، ده سال نه، یک عمر نه، یک قرن و هزارهلب باز کن از بحر خدا، پلک بزن، تیر بیاندازطبعم شده آکنده و لبریز غزل گشته دوباره کمال_پیری_آذر_هریس‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌  ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‍‌‍‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌