"ای دل شِکایَتها مَکُن، تا نَشْنَود دِلْدارِ منای دل نمیترسی مَگَر از یارِ بیزِنْهارِ منای دل م…
انتشار: 2026/07/09 14:02 UTC
"ای دل شِکایَتها مَکُن، تا نَشْنَود دِلْدارِ منای دل نمیترسی مَگَر از یارِ بیزِنْهارِ منای دل مَرو در خونِ من، در اشکِ چون جَیحونِ مننَشْنیدهیی شب تا سَحَر آن نالههای زارِ منیادت نمیآید که او، میکرد روزی گفتوگو؟میگفت بَس دیگر مَکُن اندیشهٔ گُلْزارِ مناندازهٔ خود را بِدان، نامی مَبَر زین گُلْسِتاناین بَس نباشد خود تو را، کآگَهْ شوی از خارِ من؟گفتم اَمانَم دِهْ به جان، خواهم که باشی این زمانتو سَردِه و من سَرگِران، ای ساقیِ خَمّارِ منخندید و میگفت ای پسر آری، وَلیک از حَد مَبَروانگَهْ چُنین میکرد سَر، ای مَست و ای هُشیارِ منچون لُطف دیدم رایِ او، افتادم اَنْدَر پایِ اوگفتم نباشم در جهانْ گَر تو نباشی یارِ منگفتا مَباش اَنْدَر جهان، تا رویِ من بینی عِیانخواهی چُنین، گُم شو چُنان، در نَفیِ خود دان کارِ منگفتم مَنَم در دامِ تو، چون گُم شَوَم بیجامِ توبِفْروش یک جامَم به جان، وانگَهْ بِبین بازارِ من"مولانا