(ادامهی پست قبلی)برای من تجربهی خیلی آموزندهای بود. یاد گرفتم با وجود پیشبینیناپذیری زیادی که…
انتشار: 2026/06/26 10:14 UTC
(ادامهی پست قبلی)برای من تجربهی خیلی آموزندهای بود. یاد گرفتم با وجود پیشبینیناپذیری زیادی که در بدنم هست اما باز هم میتونم بهش اعتماد کنم و اونقدر هم غیر قابل اعتماد نیست. بدن کارش رو خوب بلده.البته سیر ترمیم در عمل PRK خیلی تدریجیه و حتا تا ۷ یا ۸ ماه بعد جا داره که دید دقیقتر و شفافتر بشه. اول دید دور خوب میشه و تقریبن ۱۰ روز بعد از عمل دید دور در حدیه که پلاک ماشینها و تابلوها رو میشه خوند و آدم میتونه رانندگی کنه. ولی دید نزدیک بیشتر طول میکشه. من الان ۲ هفته از عملم گذشته. در مورد دید نزدیک میتونم بنویسم ولی نمیتونم بخونم. البته متنهای کوتاه رو میتونم بخونم ولی کتاب و متن طولانی رو هنوز نمیتونم بخونم. به این دلایل برای انتخاب عمل PRK داشتن صبوری و همون طور که گفتم اعتماد به بدن در مورد فرآیند ترمیم نیازه توی شخصیت آدم باشه. برای رفع عیب انکساری دو روش دیگه وجود داره که روشهای جدیدتر و با تکنولوژی پیشرفتهتری هستن: فمتولیزیک و فمتواسمایل. در روش فمتولیزیک یک فلپ از روی قرنیه بر میدارن و بعد میذارن سر جاش و دوباره خودش جوش میخوره. همین فلپ جوش خورده یک نقطه ضعف همیشگی در چشم ایجاد میکنه و با اینکه ریسکش زیاد نیست ولی به هر حال ریسک جابهجایی فلپ در تروماهای چشم مثل خوردن توپ تنیس به چشم وجود داره. البته خوبیش به اینه که خیلی زود یکی دو روز بعد از عمل دید کامل دور و نزدیک به دست میاد. کسانی که به روشهای جدید علمی گرایش زیاد نشون میدن طرفدار این عمل هستن. استدلالشون هم اینه که این یک روش جدیدتر از PRK است، سرعت بهبودش هم خیلی بیشتره و چه دلیلی داره با وجود چنین تکنولوژی جدیدی آدم رو به روشهای قدیمی بیاره؟! بگذارید یکمی قضاوتگرانه و غیر علمی و خودمونی حرف بزنم: روش فمتولیزیک برای آدمهای ادایی جذابتره! (البته این یک شوخی بیمزه بود، جدیش نگیرید!)از اونجایی که من همیشه به دستاوردهای جدید علمی یه نگاه شکاکانه دارم و ویژگی شخصیتی قدیمیطور هم دارم، و به صورت کور شیفتهی دستاوردهای جدید علمی نمیشم عمل PRK برام متناسبتر بود.در روش فمتواسمایل، دو برش کوچیک از قرنیه رو کاملن خارج میکنن. در این روش ریسک جابه جایی فلپ وجود نداره ولی به هر حال یک روش invasive یا تهاجمیه و با خلق و خوی من جور نبود. قدم بعدی انتخاب چشمپزشک بود. خیلی برام مهم بود جراحم کسی باشه که هم به سواد و مهارتش اعتماد کنم، هم شخصیت قابل اعتمادی داشته باشه. در این مورد بسیار خوششانس بودم. با یک پزشک بسیار باسواد و با اخلاق حرفهای مثال زدنی- در حدی که برای من این درجهاز صداقت حرفهای عجیب بود- آشنا شدم. در جلسهی پیش از عمل تمام تلاش دکتر این بود که اگر شک و شبههای دارم من را از این عمل منصرف کنه یا در مورد مزایای روشهای دیگر یعنی فمتولیزیک و فمتواسمایل که خودش انجام نمیداد صحبت کنه و من را به پزشک دیگری ارجاع بده. اگر تحقیقات خودم در مورد انتخاب این روش جراحی نبود و اگر نسبت به ویژگیهای اخلاقی صادقانه و کانزروانیو پزشکم از قبل آشنا نبودم، خیلی محتمل بود که نظرم عوض بشه. در نهایت گفتم آقای دکتر من در مورد روش PRK و اینکه فقط میخوام پیش شما عمل کنم تصمیمم را گرفتهام و هیچ شکی ندارم. لطفن در زودترین زمان ممکن برایم وقت عمل بگذارید. پذیرفت ولی باز هم دلش نیامد و گفت: در هر صورت پروندهی شما همچنان باز است و اگه پشیمون شدی به منشی اطلاع بده!از آنجا که معیارهای حرفهای و اخلاقی ایشان را میشناسم با وجود اینکه دوست دارم اسمشان را بگویم ولی جلوی خودم را میگیرم و این کار را نمیکنم. اینهایی که گفتم تجربهی شخصی من از این عمل بود. الان دوست دارم این ور اون ور برم، توی طبیعت برم، کوه برم، شاپینگمالهای بزرگ برم و از اینکه تا "فیها خالدون" هر مکانی رو میتونم ببینم و در کل دنیا رو شفافتر میبینم لذت ببرم. البته هنوز دید نزدیکم ترمیم نشده و نمیتونم کتاب بخونم که احتمالن یکی دو ماه زمان بخواد. راستش الان هرکس رو که میبینم عینکیه، نمیتونم قضاوتش نکنم. تو دلم بهش میگم آخه چرا؟! چرا نمیری وقت عمل بگیری و هفتهی بعدش کارو تموم کنی و خودت رو برای همیشه از عینک نجات بدی؟! من تا ۴۸ سالگی صبر کردم و بالاخره به مقاومتم غلبه کردم. (این عدد ۴۸ هم بد عددیهها! بدجور بوی پنجاه میده. پارسال که ۴۷ بودم اینقدر بوی پنجاه نمیداد.) از عدد سن بگذریم، اما خب من میتونستم دست کم ۲۰ سال زودتر این کارو بکنم و ۲۰ سال بیشتر دنیا رو شفاف ببینم. البته درسته که خبر خاصی هم تو دنیا نیست و شاید همون بهتر که از پشت یه شیشهی خش و لک دار دنیا رو ببینیم که گند و کثافتش با وضوح کمتر دیده بشه ولی با این حال نمیتونم انکار کنم که از دیدن دنیای شفاف دارم لذت میبرم. خوشحالم که دیگه یک چیز اضافه روی صورتم نیست.@hafezbajoghli
پستهای تلگرام — یادداشتهای یک روانپزشک
اگه خدا با من در مورد آفرینش انسان مشورت میکرد، وارد بحث علمی باهاش نمیشدم که بگم دیسک بین مهرههای ستون فقرات رو از جنس بد کار گذاشتی و تق تق میزنه بیرون یا یکمی شریانهای کرونری را گشادتر میگرفتی که زرتی بسته نشه یا برای عروق محیطی کلاژن خارجی به کار میبردی که کیفیتش بهتر باشه و زود سفت نشه و فشار خون نگیریم، وارد بحث آناتومی هم نمیشدم که مثلن این چه کاری بود که عصب راجعهی حنجرهی چپ LRLN را به جای اینکه مستقیم وارد حنجره بکنی تا قوس آئورت اوردیش پایین، بعد دور قوس آئورت پیچوندیش بعد دوباره بردیش بالا! اینها رو انتظار نداشتم رعایت کنی ولی خب حداقل مژهها رو که میتونستی یکمی بلندتر بگیری! این کارو میکردی خب.@hafezbajoghli
من یه کشف ادبیاتی کردم!در ادبیات فارسی one night stand داریم!رابطهی رستم و تهمینه@hafezbajoghli
بعد از شنل گوگول، جنگ و صلح برای منبزرگترین شکست بوده.(حکایتهایی از دیوانگیهای روزمره، بوکوفسکی، نظامآبادی)پ.ن: بزرگترین شاهکار ادبیات جهان یعنی جنگ و صلح تولستوی برای ایشون بزرگترین شکست بوده! همین چیزیه که من رو شیفتهی بوکوفسکی میکنه! قشنگ زر میزنه و راه میره! خودش هم میدونه داره زر میزنه. اصلن ادبیات یعنی زر زدن. کل زندگی یعنی زر زدن. بوکوفسکی دنبال حرف حساب نیست. سبکش زر زدنه. مثل لباسهای داغونی که وقتی میپرسیم چرا اینجوریه، میگن مدلشه! مدل بوکوفسکی هم همینه. از نظر من متناسبترین مدل با واقعیت محض زندگی! من شیفتهی انسانهایی هستم که راحت زر میزنن و از آدمهایی که حرف حسابی میزنن گریزانم. چون عمیقن معتقدم در این دنیای ناحسابی، حرف حسابی نداریم. بوکوفسکی جان! از نظر تو جنگ و صلح تولستوی یک شکست بزرگه؟! دمت گرم! زر زدنت باحاله.@hafezbajoghli
همهی مردم در لس آنجلس دارند همین کار را میکنند. مثل خر دنبال یک کوفتی میروند که وجود ندارد. در اصل یک جور ترس از روبه رو شدن با خود، ترس از تنها ماندن، ترس من از شلوغی است؛ مثل خر دنبال شلوغی رفتن.(حکایتهایی از دیوانگیهای روزمره، بوکوفسکی، نظامآبادی)پ.ن: دیگه این جوری با پتک نکوبون تو سرمون بوکوفسکی جان! یه عمر دنبال چیزی داریم میدویم که وجود نداره! پا میشیم میریم تو شلوغی شاید یه فرجی بشه! شاید یه اتفاقی بیفته! شاید یه ماجرایی پیش بیاد! شاید راه سعادت بشری رو تو این شلوغی یافتیم! در همین حد خریتانه! در همین حد احمقانه! دویدن دنبال چیزی که وجود نداره! فکر نمیکردم در این حد داغون باشم. واقعن چرا مثل خر راهمو کج میکنم به جاهای شلوغ؟! @hafezbajoghli
بعضی آدم ها همیشه میخواهند جایی بروند «بریم یه فیلم ببینیم.» بریم قایق سواری.» «بریم دختر بازی.» منم همیشه میگویم:«گوربابای همهشون. بذارید من این جا بشینم.»(حکایتهایی از دیوانگیهای روزمره، بوکوفسکی، نظامآبادی)پ.ن: الان کشف کردم انسانها به دو دسته تقسیم میشن: انسانهایی که میخوان جایی برن، انسانهایی که نمیخوان جایی برن.من خودم تا چند وقت پیش جزو دستهی دوم بودم. اصلن برام تعریف نشده بود که بعد از تموم شدن کارم باید جایی برم. نمیدونم چه بلایی سرم اومده که مدتیه همیشه میخوام جایی برم. فرقی نداره کجا، فقط یه جایی باشه غیر از خونه. قشنگ تبدیل شدم به یه آدم هرجایی!@hafezbajoghli
سوار ماشین میشدم و در حال راندن در کنارهی خیابان دنبال جای خوبی میگشتم تا چیزی بخورم. منظورم از جای خوب جایی است که شلوغ نبود و غذای خوبی هم داشت.این دو انگار نسبت عکس دارند؛ یعنی اگر جایی غدایش خوب باشد باید مردم هم آنجا باشند، اما مثل خیلی از حقایق این حقیقت هم لزومن صادق نبود. گاهی مردم جایی جمع میشوند که آشغال به تمام معنا سرو میکند.پس هر شب سیاحت من شروع میشد برای پیدا کردن جایی که غذای خوب داشته باشد و جمعیت دیوانه واری آنجا را پر نکرده باشد. گاهی گیر میآمد.(حکایتهایی از دیوانگیهای روزمره، بوکوفسکی، نظامآبادی)پ.ن: من این راز رو به این وضوح نمیدونستم ولی الان که فکرشو میکنم مثالهای زیادی به ذهنم میاد. پزشکهای خیلی خوبی که سرشون شلوغ نیست، هنرمندان عمیقی که مشهور نیستن، و همچنین رستورانها و کافههای خیلی خوبی که شلوغ نیستن. برعکسش هم قطعن هست. جاهای شلوغ و آشغال تو دنیا کم نیست. اونقدر روی خرد جمعی حساب نکنید.@hafezbajoghli