من یه کشف زبان‌شناسی کردم!کاربرد سفید با سپید فرق داره.سپید مفهومی‌تر و فلسفی‌تره. سفید فقط یک رنگه…

اگه خدا با من در مورد آفرینش انسان مشورت می‌کرد، وارد بحث علمی باهاش نمی‌شدم که بگم دیسک بین مهره‌های ستون فقرات رو از جنس بد کار گذاشتی و تق تق می‌زنه بیرون یا یکمی شریان‌های کرونری را گشاد‌تر می‌گرفتی که زرتی بسته نشه یا برای عروق محیطی کلاژن خارجی به کار می‌بردی که کیفیتش بهتر باشه و زود سفت نشه و فشار خون نگیریم، وارد بحث آناتومی هم نمی‌شدم که مثلن این چه کاری بود که عصب راجعه‌ی حنجره‌ی چپ LRLN را به جای این‌که مستقیم وارد حنجره بکنی تا قوس آئورت اوردیش پایین، بعد دور قوس آئورت پیچوندیش بعد دوباره بردیش بالا! این‌ها رو انتظار نداشتم رعایت کنی ولی خب حداقل مژه‌ها رو که می‌تونستی یکمی بلندتر بگیری! این کارو می‌کردی خب‌.@hafezbajoghli

من یه کشف ادبیاتی کردم!در ادبیات فارسی one night stand داریم!رابطه‌ی رستم و تهمینه@hafezbajoghli

‌بعد از شنل گوگول، جنگ و صلح برای منبزرگ‌ترین شکست بوده.(حکایت‌هایی از دیوانگی‌های روزمره، بوکوفسکی، نظام‌آبادی)پ.ن: بزرگ‌ترین شاهکار ادبیات جهان یعنی جنگ و صلح تولستوی برای ایشون بزرگ‌ترین شکست بوده! همین چیزیه که من رو شیفته‌ی بوکوفسکی می‌کنه! قشنگ زر می‌زنه و راه می‌ره! خودش هم می‌دونه داره زر می‌زنه. اصلن ادبیات یعنی زر زدن. کل زندگی یعنی زر زدن. بوکوفسکی دنبال حرف حساب نیست‌. سبکش زر زدنه. مثل لباس‌های داغونی که وقتی می‌پرسیم چرا این‌جوریه، می‌گن مدلشه! مدل بوکوفسکی هم همینه. از نظر من متناسب‌ترین مدل با واقعیت محض زندگی! من شیفته‌ی انسان‌هایی هستم که راحت زر می‌زنن و از آدم‌هایی که حرف حسابی می‌زنن گریزانم. چون عمیقن معتقدم در این دنیای ناحسابی، حرف حسابی نداریم. بوکوفسکی جان! از نظر تو جنگ و صلح تولستوی یک شکست بزرگه؟! دمت گرم! زر زدنت باحاله.@hafezbajoghli

‌همه‌ی مردم در لس آنجلس دارند همین کار را می‌کنند. مثل خر دنبال یک کوفتی می‌روند که وجود ندارد. در اصل یک جور ترس از روبه رو شدن با خود، ترس از تنها ماندن، ترس من از شلوغی است؛ مثل خر دنبال شلوغی رفتن.(حکایت‌هایی از دیوانگی‌های روزمره، بوکوفسکی، نظام‌آبادی)پ.ن: دیگه این جوری با پتک نکوبون تو سرمون بوکوفسکی جان! یه عمر دنبال چیزی داریم می‌دویم که وجود نداره! پا می‌شیم می‌ریم تو شلوغی شاید یه فرجی بشه! شاید یه اتفاقی بیفته! شاید یه ماجرایی پیش بیاد! شاید راه سعادت بشری رو تو این شلوغی یافتیم! در همین حد خریتانه! در همین حد احمقانه! دویدن دنبال چیزی که وجود نداره! فکر نمی‌کردم در این حد داغون باشم. واقعن چرا مثل خر راهمو کج می‌کنم به جاهای شلوغ؟! @hafezbajoghli

بعضی آدم ها همیشه می‌خواهند جایی بروند‌ «بریم یه فیلم ببینیم.» بریم قایق سواری.» «بریم دختر بازی.» منم همیشه می‌گویم:«گوربابای همه‌شون. بذارید من این جا بشینم.»(حکایت‌هایی از دیوانگی‌های روزمره، بوکوفسکی، نظام‌آبادی)پ.ن: الان کشف کردم انسان‌ها به دو دسته تقسیم می‌شن: انسان‌هایی که می‌خوان جایی برن، انسان‌هایی که نمی‌خوان جایی برن.من خودم تا چند وقت پیش جزو دسته‌ی دوم بودم. اصلن برام تعریف نشده بود که بعد از تموم شدن کارم باید جایی برم. نمی‌دونم چه بلایی سرم اومده که مدتیه همیشه می‌خوام جایی برم. فرقی نداره کجا، فقط یه جایی باشه غیر از خونه. قشنگ تبدیل شدم به یه آدم هرجایی!@hafezbajoghli

سوار ماشین می‌شدم و در حال راندن در کناره‌ی خیابان دنبال جای خوبی می‌گشتم تا چیزی بخورم. منظورم از جای خوب جایی است که شلوغ نبود و غذای خوبی هم داشت.این دو انگار نسبت عکس دارند؛ یعنی اگر جایی غدایش خوب باشد باید مردم هم آن‌جا باشند، اما مثل خیلی از حقایق این حقیقت هم لزومن صادق نبود. گاهی مردم جایی جمع می‌شوند که آشغال به تمام معنا سرو می‌کند.پس هر شب سیاحت من شروع می‌شد برای پیدا کردن جایی که غذای خوب داشته باشد و جمعیت دیوانه واری آن‌جا را پر نکرده باشد. گاهی گیر می‌آمد.(حکایت‌هایی از دیوانگی‌های روزمره، بوکوفسکی، نظام‌آبادی)پ.ن: من این راز رو به این وضوح نمی‌دونستم ولی الان که فکرشو می‌کنم مثال‌های زیادی به ذهنم میاد. پزشک‌های خیلی خوبی که سرشون شلوغ نیست، هنرمندان عمیقی که مشهور نیستن، و همچنین رستوران‌ها و کافه‌های خیلی خوبی که شلوغ نیستن. برعکسش هم قطعن هست. جاهای شلوغ و آشغال تو دنیا کم نیست. اون‌قدر روی خرد جمعی حساب نکنید.@hafezbajoghli