او در مراسم نوبل در استکهلم، به جای لباس رسمی اروپایی، لباس سنتی کلمبیایی «لیکی‌لیکی» را بر تن کرد؛…

او در مراسم نوبل در استکهلم، به جای لباس رسمی اروپایی، لباس سنتی کلمبیایی «لیکی‌لیکی» را بر تن کرد؛ انتخابی آگاهانه که نشان می‌داد می‌خواهد به عنوان نویسنده‌ای آمریکای لاتینی و با هویت خود این جایزه را بپذیرد.و او دقیقاً می‌دانست چه کسی این موفقیت را ممکن ساخته است.در تمام ۵۶ سال زندگی مشترکشان، بارها گفت که اگر مرسدس نبود، «صد سال تنهایی» هرگز نوشته نمی‌شد. این مرسدس بود که باور کرد هجده ماه فقر، ارزش سرمایه‌گذاری بر استعداد همسرش را دارد.وقتی همه می‌گفتند باید شغلی ثابت پیدا کند، او وسایل خانه را فروخت. وقتی دیگران از تسلیم شدن سخن می‌گفتند، او سشوارش را به گرو گذاشت.گابریل بعدها گفت:«مرسدس مهم‌ترین انسان زندگی من است. بدون او هرگز چیزی نمی‌نوشتم.»مرسدس اما با همان سادگی همیشگی گفت:«با او ازدواج کردم، چون نمی‌خواستم زن دیگری با او ازدواج کند.»گابریل گارسیا مارکز در ۱۷ آوریل ۲۰۱۴، در ۸۷ سالگی درگذشت. مرسدس شش سال پس از او، در ۱۵ اوت ۲۰۲۰ و در ۸۸ سالگی چشم از جهان فروبست.آن‌ها ۵۶ سال در کنار هم زندگی کردند، دو پسر را بزرگ کردند و با هم یکی از بزرگ‌ترین میراث‌های ادبی قرن بیستم را ساختند.اما همه چیز از تصمیمی آغاز شد که مرسدس در سال ۱۹۶۵ گرفت؛ اینکه همه دارایی‌هایشان را بفروشد تا همسرش بتواند خود را در اتاقی حبس کند و کتابش را بنویسد.بیشتر مردم از او می‌خواستند شغلی ثابت پیدا کند، درآمدی مطمئن داشته باشد و واقع‌بین باشد.اما مرسدس به جای آن، سشوارش را به گرو گذاشت و برای او «زمان» خرید.هجده ماه بعد، گابریل با شاهکاری از اتاق بیرون آمد.پانزده سال بعد، جایزه نوبل را به دست آورد.آن کتاب ادبیات جهان را دگرگون کرد؛ اما این مرسدس بود که نشان داد چه چیزهایی ممکن است.او همه چیز را روی یک دست‌نوشته شرط بست.و برنده شد.🔰برگرفته از: گروه زمزمه پارسی🔰گروه سعدی شناسی تهرانسر@Hamdeli20 🌺🍃