قدرت، خشونت سیستماتیک و فریاد زنانه؛ استاد معظم و تعرض منظم نویسنده: شیوا عاملیراد شفیعی 🟠 قدرت، ص…
انتشار: 2026/07/13 17:49 UTC
قدرت، خشونت سیستماتیک و فریاد زنانه؛ استاد معظم و تعرض منظم نویسنده: شیوا عاملیراد شفیعی 🟠 قدرت، صرفاً با اعمال عریانِ خشونت بقای خود را تضمین نمیکند؛ قدرت، پیش از هر چیز «روایت» میسازد. قدرت نهادی تعیین میکند چه کسی حق سخن گفتن دارد، روایت چه کسی…قدرت، خشونت سیستماتیک و فریاد زنانه؛ استاد معظم و تعرض منظمنویسنده: شیوا عاملیراد شفیعی🟠 هرکس که با روانشناسیِ تروما و پویاییشناسی آزار جنسی آشنا باشد، میداند که در یک زیستجهانِ مردسالار، هیچ زنی بدون پرداخت باجهای گزاف روانی و اجتماعی لب به اعتراض نمیگشاید. آسیبدیدگانِ آزار، پیش از هراس از اثباتِ حقوقی واقعه، با اضطراب فلجکننده واکنش خانواده، قضاوتِ سرکوبگر جامعه، فروپاشی روابط بینفردی و تهدیدهای امنیتی دستوپنجه نرم میکنند. اقدام به شکایت برای این زنان، عبوری دوباره و خودخواسته از چرخدندههای همان ترومای نخستین بود؛ نوعی بازخوانیِ دردناک که شجاعتی فراوان می طلبید.🟠 اما پرسش انضمامی این نیست که چرا هیئت تجدیدنظر رسیدگی به تخلفات اداری، حکم اخراج جمال محمدی را نقض و او را تبرئه کرد. برای بخش آگاه جامعه، زنان مبارز و فعالان این حوزه، با در نظر گرفتن کارنامه نهادهای رسمی در بازتولید خشونتهای ساختاری علیه زنان، این تصمیم نه مایه شگفتی بود و نه میتواند کمترین نسبتی با حقیقت یا عدالت داشته باشد. گرهگاه اصلی و هولناک مسئله، مرحله پس از این تصمیم است: پس از اعلام نتیجه رسیدگی، چه بر سر زنانی آمد که به این سازوکار رسمی اعتماد کردند؟ آیا امنیت روانی و فیزیکی آنان حفظ شد؟ آیا نقض نظاممند محرمانگی اطلاعات و افشای محتوای پرونده با هیچ مسئولیتی مواجه شد؟ و آیا نهادی که دیروز از این زنان میخواست روایت خود را بیان کنند، امروز ارادهای برای حفاظت از آنان در برابر انتقامجویی نمادین آزارگر دارد؟وقتی امنیتِ هویت نقض میشود؛ خشونت از نو آغاز میشود🟠 در زیستسیاستِ حاکم بر پروندههای خشونت جنسی، «امنیت هویت» یک امتیاز اعطایی یا دستودلبازیِ نهادی نیست؛ حق بنیادین و سلبناپذیر آسیبدیدگان و شرطِ امکانِ بقای روانی و اخلاقی و اجتماعی آنان است. زنی که آزار جنسی را روایت میکند، صرفاً یک فرم اداری را امضا نمیکند؛ او امنیت روانی، حیثیت اجتماعی خود را به امانت در اختیار نهادی میگذارد که موظف به حفاظت از آن است. شکستن این امانت و نقض این اعتماد، تنها یک تخلف اداری نیست؛ خفه کردنِ نطفهٔ هرگونه دادخواهیِ آینده و مخدوش کردنِ امکانِ همبستگی برای نسلهای بعدی زنان است. چنین رخدادی، پیامی ارعابآمیز به جامعه مخابره میکند: «هر زنی که سخن بگوید، عریان و بیدفاع رها خواهد شد.»🟠 در مطالعات تروما، «امنیت» هرگز به مصونیتِ فیزیکیِ صرف فروکاسته نمیشود؛ امنیت، وضعیتی است که در آن انسان احساس میکند اختیارِ بدن، زندگی و از همه مهمتر، روایتِ زندگیِ خود را پس از تجربهٔ خشونت دوباره به دست آورده است. اما هنگامی که شاکیان میبینند آنچه را با اعتماد به یک نهاد سپرده بودند، اکنون به سلاحی در دستِ آزارگر برای ترور شخصیت و ارعاب عمومی تبدیل شده است، همان احساسِ بیقدرتی، درماندگی و فلجشدگیِ نخستین با شدتی مضاعف بازتولید میشود؛ پدیدهای که ادبیات مطالعات تروما از آن با عنوان آزارِ ثانویه[ii] یاد میکند. در چنین وضعیتی، خشونت پایان نمییابد؛ بلکه از سطح رابطهٔ فردی به سطح عملکرد نهادی ارتقا پیدا میکند و از همین رهگذر، مشروعیت مییابد. به همین دلیل، واداشتنِ دانشگاه کردستان به پاسخگویی در قبال این شکستِ نهادی، صرفاً مطالبهٔ عدالت برای این پرونده نیست؛ بلکه دفاع از بنیادیترین شرطِ امکانِ دادخواهی برای همهٔ زنانی است که در آینده تصمیم خواهند گرفت سکوت را بشکنند.🟠 قدرت آزارگران بر سکوت بنا شده است؛ بر این محاسبهٔ دیرپای مردسالارانه که زنِ آسیبدیده، از هراسِ انزوا، بیاعتبار شدن و همدستیِ نهادهای رسمی، هرگز درد خود را به زبان نخواهد آورد. اما شما، با ایستادگیِ خواهرانهتان، ستونِ اصلیِ این نظمِ ارعاب را فرو ریختید. از این لحظه به بعد، هیچ تصمیمِ اداری، هیچ جایگاهِ آکادمیک، هیچ اقتدارِ نهادی و هیچ آزارگرِ تبرئهشدهای، دیگر قادر نخواهد بود آن سکوتِ تاریخی را از نو برپا کند. شما با بدن و صدای خود، تاریخِ پنهانکاریِ این دانشگاه را به پیش و پس از خودتان شقه کردید. شما پیروزِ این میدانید، حتی اگر ساختارِ مسلط همچنان به بازتولیدِ مصونیتِ مردانه و تطهیرِ خود ادامه دهد، چیزی بنیادین دگرگون شده است: سکوت، دیگر نظمِ طبیعیِ این میدان نیست.نسخه کامل متن:harasswatch.com/news/2615%D8%AF%D8%B1 اینستاگرام@harasswatch
پستهای تلگرام — ديدبان آزار
مسئولیت جهان در قبال زنان افغانستان؛همدردی کافی نیستنویسنده: سعیده بیرانوند🟠 سکوت، تنها یک غفلت دیپلماتیک نیست، بلکه نشانهای از یک فاجعه اخلاقی در ساختار جهانی است. جهان غرب و سازمانهای بینالمللی، اغلب با رویکردی «دیگرسازانه» به مسائل زنان در خاورمیانه مینگرند؛ گویی رنج زن افغان، امری بومی و منفک از زیست جهانی است. حال آنکه، هرگونه عقبنشینی در حقوق زنان در یک نقطه از جهان، تضعیف کلیت آرمان کرامت انسانی در سطح جهانی است. وقتی یک دولت، حقوق نیمی از جمعیت خود را به رسمیت نمیشناسد، مشروعیت حقوقی آن دولت در نظام بینالملل باید با پرسشهای بنیادین روبرو شود. ما بهعنوان فعالان و پژوهشگران حقوق بشر، موظفیم که از فاز همدردی صرف عبور کنیم. رنج زنان افغانستان، رنج تمام کسانی است که در طول تاریخ برای حق انتخاب و استقلال جنگیدهاند. این مبارزه، مبارزهای برای بازپسگیری حق زیستن است. ما باید از آپارتاید جنسیتی در افغانستان نه بهعنوان یک خبر روز، بلکه بهعنوان یک جنایت علیه بشریت یاد کنیم و سازمانهای بینالمللی را به پاسخگویی فرا بخوانیم.نسخه کامل متن:harasswatch.com/news/2627/@harasswatch
🟠 دیدبان آزار: پنج سال از تصرف افغانستان بهدست طالبان گذشت. تصرفی سریع در طی تنها سه روز که بدون همدستی ایالات متحده آمریکا ممکن نمیشد و حالا هم دوام خود را مدیون یک خاموشی و همدستی سراسری است. از همان روزهای ابتدایی، زنان افغانستانی ایستادند، کابوس پیش رو را پیشبینی کردند و نسبت به بیتفاوتی عمومی هشدار دادند. فعالان حقوق زنان افغانستان از همان ابتدا میدانستند که چه در انتظارشان است، هیچیک وعدههای ذبیحالله مجاهد، سخنگوی این گروه را باور نکردند که در کنفرانسی خبری گفت: «ما به زنان اجازه کار و تحصیل خواهیم داد. ما چارچوبهایی داریم، البته که زنان قرار است در چارچوب اسلام در جامعه نقش بسیار پررنگی داشته باشند.» زنان از همان روز سیطره کامل طالبان بر افغانستان در ولایات مختلف، از بلخ و هرات تا نیمروز و کابل، پا پس نکشیدند، بارها به خیابان آمدند، خواستار فرصتها و آزادیهای اولیه شدند و علیه ارتجاع شعار سر دادند. شعارهایی مانند «نان، کار و آزادی»، «ما زنان بیداریم و از تبعیض بیزاریم»، «ما حقوق خود را میخواهیم»، «عدالت عدالت، خستهایم از جهالت» و «کار، نان، آموزش»@harasswatch
🟡تهران در روزهای تابستانی و پس از جنگنویسنده: زهره رجبیتهران برای من حال دیگری داشت: شهری زنده، اما خسته؛ شهری فعال، اما معلق. کافهها باز بودند و مردم در خیابان رفتوآمد میکردند. زنان حضور داشتند، کار میکردند، رانندگی میکردند و در فضاهای عمومی دیده میشدند. بسیاری از دختران جوان، بهویژه نسل زد، شکلهای تازهای از حضور در شهر را تجربه میکردند. زنان موتورسوار را بیشتر از سفرهای قبلیام میدیدم. در بخشهایی از شهر، زنان با پوششهایی متفاوت از هنجار رسمی رفتوآمد میکردند و در همه موارد با مداخله مستقیم مأموران مواجه نمیشدند. اما این حضور، لزوما به معنای آرامش نبود. پشت این زندگی روزمره، خستگی، گرانی، ترس و انتظار جریان داشت.متن کامل: harasswatch.com/news/2634/@harasswatch
🟡نویسنده: مرجان علیپور (فعال برابری جنسیتی اهل افغانستان)در آستانه پنجمین سالگرد سقوط دولت افغانستان و پس از گذشت بیش از هزار و هفتصد و هفتاد روز از ممنوعیت تحصیل زنان، این مقاله در تلاش است تا بخشی از پیامدهای این ممنوعیت بر زندگی زنان را مورد بررسی قرار دهد. برای درک بهتر وضعیت زنان افغانستان، ضروری است که عمیقتر به این مسئله بنگریم و ببینیم که نظام آپارتاید جنسیتی طالبان، درکنار بیعدالتیهای اجتماعی، اقتصادی و سیاسی، چه «پیامدهای معرفتی» برای زنان بهجا میگذارد. در این مقاله، با بهرهگیری از نظریۀ «خشونت معرفتی»، به تحلیل وضعیت کنونی زنان افغانستان پرداختهام. با بررسی ادبیات موجود در زمینۀ پیامدهای محرومیت از آموزش، بر این باورم که ممنوعیت تحصیل دختران و زنان در افغانستان، نمونهای آشکار از خشونت معرفتی است. این نوع خشونت، در بلندمدت، شرایط اجتماعی و سیاسیای را رقم خواهد زد که در آن، سخنگفتن برای زنان به چالشی جدی تبدیل شده و صدای آنان در خانه و جامعه شنیده نخواهد شد. متن کامل:harasswatch.com/news/2633/@harasswatch
🟡مردسالاری چگونه خود را به نمایش میگذارد؟نویسنده: منصور محمدیکریستین آندرسن، نویسندهٔ نامدار دانمارکی، پادشاهی شیفتهٔ شکوه و نمایش را روایت میکند که فریب دو پارچهفروش را میخورد؛ شیادانی که ادعا میکنند لباسی میبافند که تنها افراد دانا و شایسته قادر به دیدن آن هستند. پادشاه، وزیران و درباریان، با آنکه هیچ لباسی نمیبینند، از ترس آنکه نالایق یا نادان تلقی شوند، همگی وجود آن را تأیید میکنند. نمایش تا آنجا پیش میرود که پادشاه برهنه در برابر مردم رژه میرود، تا اینکه کودکی سکوت را میشکند و حقیقت را بر زبان میآورد: پادشاه هیچ لباسی بر تن ندارد.این داستان معمولاً بهعنوان نقدی بر خودفریبی، چاپلوسی یا اقتدار سیاسی خوانده شده است. اما این مقاله استدلال میکند که لباس جدید پادشاه را میتوان تمثیلی از نظم مردسالار نیز دانست؛ نظمی که بیش از آنکه بر اجبار مستقیم استوار باشد، از رهگذر تولید هنجار، شرم و مشارکت جمعی بازتولید میشود. از این منظر، داستان آندرسن تنها دربارهٔ فریب یک پادشاه نیست، بلکه دربارهٔ سازوکار اجتماعیِ قدرت است.متن کامل:harasswatch.com/news/2632/@harasswatch
🟡مرضیه نیری اعدام شدمرضیه نیری، زن ۲۴ ساله و قربانی ازدواج اجباری در نوجوانی، سحرگاه شنبه ۱۷ مرداد ۱۴۰۵ در زندان مرکزی قزوین اعدام شد. او به اتهام قتل همسرش به قصاص نفس محکوم شده بود.نیری در ۱۷ سالگی و تحت فشار خانواده با مردی ازدواج کرد که به او علاقهای نداشت. به گفته منابع نزدیک به پرونده، همسر او و دوستانش در خانه اقدام به مصرف مواد مخدر و مشروبات الکلی میکردند و نیری پیش از حادثه بارها نسبت به رفتار دوستان همسرش و تلاش آنها برای نزدیک شدن و تعرض به خود ابراز نگرانی کرده بود. با این حال، همسرش در برابر این رفتارها واکنش مؤثری نشان نمیداد و مانع حضور آنها در خانه نمیشد.نسخه کامل یادداشت:instagram.com/p/Db6Gty7oLT7/?igsh=bWFjNGt…
