امروز‌نوزدهم‌اردیبهشتِ چهارصدوپنج ساعت شش غروب می‌نویسم و‌ معلوم نیست کی ارسال بشه.تنهایی توی پارک…

امروز‌نوزدهم‌اردیبهشتِ چهارصدوپنج ساعت شش غروب می‌نویسم و‌ معلوم نیست کی ارسال بشه.تنهایی توی پارک نشستم چیزهای متنوعی توی‌ ذهنم ‌میگذره، از اینکه اردیبهشت داره تموم میشه پژمرده می‌شم کاش عمرش طولانی تر بود ؛ولی خب ،اینم مثل باقی قشنگی های زندگی عمر کوتاهی داره .و به این فکر میکنم که چی میشه آدم‌ها از دوست داشتن و عشق اساطیری فرار میکنن. و جوابی براش ندارم .ذهنم‌آشفته‌ست و ته همه آشفتگی‌ها و‌فکرهام‌ به ر ختم‌ می‌شه.چی میشه که آدم می‌ترسه از اینکه کسی رو‌ دوست داره ،مثل الان من که میترسم به ر بگم چقدر دوستش دارم .کاش زندگی باهام کمی مهربونتر‌ بود،شایدم‌مهربونه و‌ خودم‌متوجه نیستم شاید این زندگی‌‌که من دارم همون زندگی‌ مهربونی باشه که بقیه آرزوشو‌ دارن همونطور که من آرزوی یه زندگی‌ با یه رنگ‌و‌بوی دیگه ‌دارم.نمیدونم ،معلوم نیست.این‌روزها به همه فکرها و حرف‌ها شک دارم ،معلوم نیست چی‌درسته ،چی‌غلط .دارم فکر‌ میکنم که چه رنج ‌بزرگی ‌سهم‌ بدن کوچیکم‌ ‌شده ،و از اینکه میدونم اگه از رنجهام بگم بقیه رنجم رو‌ کوچیک‌‌ می‌شمرن ،عصبی‌ام. من عاشق زندگی و این دنیا و قشنگی‌هاشم ولی یه وقتایی اینقدر عمیق غرق در رنج‌هام ‌می‌شم که به سختی می‌تونم از دل‌شون یه دلخوشی پیدا کنم برای ادامه دادن .درست شبیه همین حالا که رنجورترین هر دو عالمم ولی محکوم و‌مجبورم به ادامه دادن .انگار دارم راه می‌رم، اما نمی‌دونم میخوام کجا برم به چی برسم و برای چی راه می‌رم.دقیقا وقت‌هایی که دلم برای ر تنگ میشه این شکلی ام ،برای همین بیشتر اوقات همینم چون اکثر مواقع دلم براش تنگه ،کاش ر آدم با جَنَمی بود و می‌تونستم هر وقت دلم براش تنگ ‌می‌شد بهش پیام بدم که ببینمش . ولی افسوس که آدم‌های عزیز زندگیمون ، زندگی ‌رو ‌خیلی برامون سخت‌تر کردن .حداقل برای من اینه.