‍ 📝‌استوری‌هایم را ورق می‌زدم که این عکس را دیدم. برای لحظه‌ای فکر کردم استوری یکی از فعالان جنبش ب…

‍ 📝‌استوری‌هایم را ورق می‌زدم که این عکس را دیدم. برای لحظه‌ای فکر کردم استوری یکی از فعالان جنبش بادی پازتیو است. اما دقت کردم دیدم مربوط به تبلیغ است. تبلیغ تیغ. به وجد آمدم از دیدن بدنی که شبیه زندگی بود. شبیه برشی از زندگی روزمره. شبیه بدن زنی که در استخر دیدم، شبیه بدن دوستان و اقوامم، شبیه بدن خودم. لاغر نیست، مو دارد، استرچ مارک(ترک پوستی) دارد. واقعی‌ست. شبیه ماست.آنچه رسانه به ما نشان می‌دهد و به عنوان نمونه و الگویی از زن و بدن زیبا می‌فروشد، شبیه ما نیست اما آغازگر مسیری‌ست. مسیر بی‌انتهای شبیه آن‌ها شدن. نشان دادن یک بدن به عنوان «زیبا» قضاوت ما نسبت به تصویر خود و دیگران را مخدوش می‌کند. چشم‌های ما به دیدن آن نوع از بدن، یعنی بدن بدون چربی، بدون لک، بدون مو، بدون معلولیت، بدون خال و کشیده عادت می‌کند. ما در معرض بمباران با این تصاویر هستیم. مجله، روزنامه، شبکه‌های اجتماعی، همه و همه تصویری دروغین و استثنایی را بارها و بارها به ما نشان می‌دهند، آنقدر که آن تصویر در نگاه ما غالب می‌شود. در نتیجه ما تلاش بی‌پایان برای شبیه به آن تصویر شدن را آغاز می‌کنیم. رژیم‌های کاهش/افزایش وزن، لیزر، بوتاکس، عمل‌های جراحی، فیلر و ... ساعت‌های دغدغه ذهنی، روانی و اقتصادی برای شبیه شدن به تصویری که واقعی نیست! افسانه‌ست! افسانه‌ی زن لاغر، بی چین و چروک و بی‌موی زیبا! فکر کنید با این سرمایه‌ای که صرف رسیدن و شبیه شدن به افسانه می‌شود، چه کارها که نمیشد کرد!یاد مردی می‌افتم که پرسید «مگر شکم زنان مو دارد؟» یا دیگری که گفت «مگر باردار شدی که پشت رانت ترک دارد؟» از این برداشت‌ها بسیار است. زیرا آن زنی که می‌بینند (به ویژه مردان در کشورهایی که زنان حجاب دارند) زنی‌ست که رسانه نشان می‌دهد و نماینده قریب به اتفاق بدن‌های ما نیست.👤 سمانه سوادی💟 کانال هوای حوا @Havaye_Havva