@homusic

سوگواری برای یک زندگیِ تجربه‌نشدههمایون خشندیشگاهی انسان برای چیزی که از دست داده سوگواری نمی‌کند؛ بلکه برای چیزی سوگواری می‌کند که هرگز فرصت تجربه کردنش را پیدا نکرد.شاید یکی از عمیق‌ترین شکل‌های رنج، نه دردِ نداشتن، بلکه آگاهی از فاصله باشد؛ فاصله میان آنچه هستی و آنچه می‌توانستی باشی. فاصله میان زندگی‌ای که زیسته‌ای و زندگی‌ای که امکان داشت تجربه کنی.انسان فقط رنج نمی‌کشد؛ انسان رنج خود را می‌فهمد. و همین فهمیدن، گاهی خود رنج دیگری است. انسان علاوه بر درد، امکان تصور جهانی دیگر را دارد؛ جهانی که در آن شاید انتخاب‌های بیشتری داشت، آزادی بیشتری داشت و فرصت‌های بیشتری برای تجربه کردن.به همین دلیل، گاهی مسئله پول و ثروت فقط پول نیست. مسئله، امکان زندگی کردن است؛ امکان سفر، انتخاب، آشنایی با جهان‌های تازه و ساختن تجربه‌هایی که هرگز به دست نیامده‌اند.کسی که از نداشتن می‌گوید، همیشه حسرت دارایی ندارد؛ گاهی حسرت فرصت‌هایی را دارد که هیچ‌وقت به او نزدیک نشدند.شاید به همین دلیل است که بعضی رنج‌ها را نمی‌توان با جملات ساده آرام کرد. نمی‌توان به هر محرومیتی معنایی زیبا نسبت داد و گفت حتماً حکمتی در آن بوده است. بعضی رنج‌ها فقط حاصل برخورد انسان با جهانی هستند که همیشه عادلانه نیست.خیام قرن‌ها پیش در برابر همین راز ایستاده بود؛ در برابر کوتاهی عمر، بی‌ثباتی جهان و پرسش‌هایی که پاسخ قطعی ندارند. بزرگی خیام شاید در این بود که به جای ساختن پاسخ‌های جعلی، با پرسش زندگی کرد.مسئله این است که انسان می‌بیند، می‌فهمد، مقایسه می‌کند و به گذشته و آینده نگاه می‌کند. سپس از خود می‌پرسد:اگر شرایط دیگری داشتم، چه کسی می‌شدم؟روزگار، مجموعه‌ای از چیزهایی است که پیش از انتخاب ما وجود داشته‌اند؛ خانواده، طبقه اجتماعی، اقتصاد، زمانه، شانس و هزار عامل دیگر. انسان مسئول انتخاب‌های خویش است، اما انتخاب‌هایش همیشه در جهانی انجام می‌شوند که خودش انتخاب نکرده است.شاید بعضی از ما سوگوار چیزی باشیم که هرگز نداشتیم؛ نه یک دارایی، نه یک موقعیت، بلکه یک امکان.امکانِ زندگی‌ای دیگر.و شاید نام این حس، ناامیدی نباشد.شاید نامش فقط این باشد:سوگواری برای یک زندگیِ تجربه‌نشده«افسوس که نامهٔ جوانی طی شدو آن تازه بهار زندگانی طی شدحالی که ورا نام جوانی گفتندمعلوم نشد که او کی آمد کی شد»خیام@homusic

موزیک‌هایی که در بالا هستند، با هوش مصنوعی ساخته شده‌اند. این روزها بعضی از آثار تولیدشده با هوش مصنوعی، فراتر از یک کنجکاوی تکنولوژیک هستند؛ گاهی واقعا شنیدنی‌اند و دست‌کم به‌عنوان یک تجربه جدید، ارزش تأمل دارند.من هیچ‌وقت با تکنولوژی مشکلی نداشته‌ام و به همین دلیل هم معمولا نگاه متعصبانه‌ای به آن ندارم.اگر با دقت به آثار فارسیِ تولیدشده با هوش مصنوعی گوش کنید، به نکاتی برمی‌خورید که می‌تواند تلنگری برای آهنگسازان و تنظیم‌کنندگان ما باشد. بیش از هر چیز، نوع تنظیم، انتخاب صداها و نگاه به استایل موسیقی، تفاوتی را نشان می‌دهد که نمی‌توان به‌سادگی از کنار آن گذشت.ای کاش این تنظیم‌ها توسط نوازندگان و خوانندگان واقعی اجرا شوند تا بتوانیم تجربه‌ای کامل‌تر و انسانی‌تر از این ایده‌ها داشته باشیم.بخش زیادی از این نوع تنظیم‌ها را سال‌هاست در موسیقی غربی شنیده‌ایم؛ زمانی که هنوز هوش مصنوعی هم وجود نداشت. شاید هوش مصنوعی چیزی را از صفر خلق نکرده باشد، اما امروز به‌خوبی فاصله ما با جریان روز موسیقی جهان را به ما یادآوری می‌کند.این تلنگری برای همه ماست؛ نه برای ترسیدن از تکنولوژی، بلکه برای استفاده از آن. امیدوارم هرچه زودتر بتوانیم با کمک فناوری، این فاصله را کمتر کنیم و دوباره به زبان روز موسیقی دنیا نزدیک شویم.@homusic

«بشنو از نی» با چهارده روایت در این آلبوم منحصر به‌فرد، چهارده موسیقی‌دان و چهره‌ی درخشان از تاریخ موسیقی سنتی و کلاسیک ایران گرد آمده‌اند تا بخشی از روح بی‌کران مثنوی معنوی مولانا را در قالب نغمه، آواز و ساز بازتاب دهند. آثار حاضر در این مجموعه، گزیده‌ای هستند از اجرای قطعه‌ی «بشنو از نی چون حکایت می‌کند» و بخش‌هایی دیگر از مثنوی، که با صدا و ساز بزرگ‌ترین استادان موسیقی ایرانی به ثبت رسیده‌اند. از شکوه بی‌همتای صدای غلامحسین بنان و محمدرضا شجریان گرفته تا تکنوازی‌های آسمانی حسن کسایی، جلیل شهناز، محمد موسوی، رضا شفیعیان؛ در کنار نام‌هایی چون عبدالوهاب شهیدی، ایرج (حسین خواجه‌امیری)، شهرام ناظری، محمدرضا لطفی و فرامرز اصلانی، هنرمندانی چون ناهید دایی‌جواد، هنگامه اخوان، غلامرضا دادبه و یحیی معتمد وزیری (نوذر).تهیه و تدوین: محمد حسینی باغسنگانی

Jack savotettiRussian Roulette@homusic