#روایت_زندگیغلامرضا بهاری؛ از کوچههای خوی تا بلندای سازندگی✍ #رضا_حسنزادهبخش۲بهاری در سال ۱۳۶۵، ه…
انتشار: 2026/08/22 16:06 UTCدریافت: 2026/08/23 09:35 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/23 09:35 UTC
#روایت_زندگیغلامرضا بهاری؛ از کوچههای خوی تا بلندای سازندگی✍ #رضا_حسنزادهبخش۲بهاری در سال ۱۳۶۵، همزمان با تحصیل، همکاری خود را با جهاد دانشگاهی دانشگاه صنعتی شریف در حوزه دیجیتال آغاز کرد و در پروژههایی همچون رادار و سیستم ناوبری جنگندههای اف-۴ مشارکت داشت؛ پروژههایی که مدیریت آنها بر عهده شهید تیمسار ستاری بود.در فرصتهایی که پیش میآمد، به جبهه نیز میرفت؛ حضوری که برایش آرامش روحی به همراه داشت. این تجربه، یعنی قرار گرفتن در کنار پروژههای پیچیده فنی و در عین حال لمس مستقیم فضای جنگ و نیازهای کشور، بعدها در شکلگیری نگاه او به تولید داخلی و اتکا به توان مهندسان ایرانی بیتأثیر نبود.شاید کمتر کسی بداند که روحیه اقتصادی و کارآفرینی غلامرضا بهاری نیز سالها پیش از دانشگاه شکل گرفته بود. او در دوران نوجوانی، در کنار درس و فعالیتهای اجتماعی، کار تجاری انجام میداد. به دلیل سن کم، سفارشهای تولید پوشاک را از بوتیکها دریافت میکرد، پارچه، مدل و اندازهها را به خیاطان میسپرد و محصول آماده را تحویل میگرفت. کاشیکاری، چیدن موزائیک و حتی کار در نانوایی نیز بخشی از تجربههای دوران نوجوانی او بوده است.همین تجربهها باعث شد از همان سالها با مفاهیمی مانند بدهکار، بستانکار، مانده حساب، دفاتر کل و معین و حتی چک و وصول آن آشنا شود. بعدها که وارد فضای دانشگاه و سپس صنعت شد، این تجربههای ساده اما واقعی به او کمک کردند تا اقتصاد را از سالهای نوجوانی با معنای کار، تعهد، حساب و معامله بشناسد.اواخر سال ۱۳۶۸، به همراه دو نفر از دوستانش که آنان نیز فارغالتحصیل دانشگاه صنعتی شریف بودند، مؤسسه تحقیقاتی دنیای پردازش را راهاندازی کرد و در اوایل سال ۱۳۶۹ آن را به ثبت رساند؛ مجموعهای که چند سال بعد با عنوان شرکت دنیای پردازش به فعالیت خود ادامه داد. در همان سالهای آغازین، یکی از قراردادهای مهم مجموعه با شهرداری تهران برای ساخت دستگاههای ثبت اخطاریه راهنمایی و رانندگی بود؛ دستگاهی که نخستین سیستم ساختهشده در کشور با صفحهکلید فارسی، نمایشگر و چاپگر کوچک برای صدور جریمه رانندگی بود و بابت ساخت آن در دولت وقت، مورد تقدیر قرار گرفت. دنیای پردازش در سالهای آینده به یک سازمان صنعتی تبدیل شد و توانست در یک دوره بیستساله، حدود ۴۰ هزار دستگاه را در ایران تولید و نصب کند. در ادامه نیز شبکهای از نمایندگان در مراکز استانها برای نصب و خدمات محصولات شکل گرفت و تعداد کارکنان و نیروهای پشتیبانی شرکت در تهران و استانها به صدها نفر رسید.شاید یکی از عوامل موفقیت بهاری بهعنوان سازنده برجها و مجتمعهای بزرگ، ساختن مجموعه خودش بود. او در سال ۱۳۷۱ با خرید زمینی در صادقیه تهران، پروژه ساخت محل شرکت دنیای پردازش را با حدود دو هزار مترمربع زیربنا آغاز کرد. در سال ۱۳۷۵ نیز در زمینی نزدیک شرکت، ۱۶ واحد آپارتمان برای کارکنان شرکت ساخت و پس از پایان این پروژه، همان تیم ساختمانی متشکل از مهندسان، نیروهای فنی، سرکارگران و کارگران برای اجرای پروژههای دیگر به کار گرفته شد و مجموعههای ۷، ۱۰ و ۱۴ واحدی شکل گرفتند.در سال ۱۳۷۹ نیز ساخت ساختمان پزشکان شهید چمران، در تقاطع بزرگراههای چمران و آلاحمد تهران، با ۲۳ واحد و حدود چهار هزار مترمربع بنا آغاز شد.به این ترتیب، ساختوساز برای او از یک فعالیت جانبی، به یک حوزه حرفهای مستقل تبدیل شد.ادامه👇

