تأملی در سفرنامه حکیم نزاری قُهستانی - زندگینامه، احوال و آرای نزاریبهروز صاحب اختیاریسعدالدین بن ش…
انتشار: 2026/07/19 11:47 UTC
تأملی در سفرنامه حکیم نزاری قُهستانی - زندگینامه، احوال و آرای نزاریبهروز صاحب اختیاریسعدالدین بن شمس الدین بن میرمحمد نزاری قُهستانی از شاعران فارسی زبان نیمه دون قرن هفتم – نیمه اول قرن هشتم هجری قمری (14-13میلادی) بوده است. شاعری کمتر شناخته شده ولی دارای اهمّیت شعری مهم و مناسب.سعدالدین نزاری قُهستانی در سال 645 هجری قمری / 1247 میلادی در روستای فوداج از توابع بیرجند در ناحیه قُهستانی چشم به جهان گشود.بنابراین هم به نزاری قُهستانی شهرت داشته و هم به نزاری بیرجندی مشهور بوده است. نام پدرش شمسالدینبنمحمد بود.دوران کودکی و نوجوان را تحت تربیت پدر خود گذراند و نگرش پدر در شکلگیری و تأثیرپذیری جهانبینی شاعر نقش مهمی داشته است. نزاری در جوانی به مطالعات کثیر و وسیع پرداخت و تنها به دروس تعلیمی مکتب و مدرسه قانع نشد.نزاری از جوانی به ادبیات و فلسفه علاقهمند بود. بر همین اساس است که در آثار و اشعار او به ادبیات و نامهای شاعرانی چون: فردوسی توسی، نظامی گنجوی، خیام نیشابوری، سوزنی سمرقندی، سنایی غزنوی، عطارنیشابوری، و... برمیخوریم.در بررسی آراء و مشرب نزاری میتوان چنین بیان نمود که بهدلیل آمیختگی آن با اصطلاحات عرفانی و آراء فلسفی و سود جستن او از استعاره و ایجاز در آثارش، سبب اظهارات متفاوت و متعددی از سوی محقّقان و پژوهشگران شده و تا هنگامی که بررسی کامل و جامع کلیه آثار حکیم نزاری قُهستانی صورت نپذیرد، نمیتوان نظر قاطعی عنوان کرد، لیکن میتوان به قرائن تاریخی و محتوای آثار او، بهویژه آثار متأخرش، به شناخت آراء و افکار او نزدیکتر شد.پژوهشگر متفکر، جناب دکتر نصرالله پور جوادی، در مقدّمه پر محتوای خود بر مثنوی «مناظره روز و شب» اثبات کردهاند که نزاری اگر چه در ابتدا پیرو اسماعیلیه بوده ولی در سنین سالمندی به تشيّع دوازده امامی و طریقت تصوّف روی میآورد.(1)همچنان که عرفان پژوه متفكّر جناب نجیب مایل هروی در مقّدمه مفّصل خود بر مجموعه آثار صاین الدین علی بنمحمّد تُرکه اصفهانی نگاشتهاند؛ چنین مشابهت احوال در حدود قرنی پس از نزاری (در قرن نهم و دهم هجری قمری) برای فیلسوف متفكّر جناب صاین الدین علی ترُکه اصفهانی نیز مترّتب بوده است.موضوع را از زاویهای دیگر مورد بررسی قرار میدهیم و آن رجوع به آثار خود شاعر است. همانگونه که نزاری نیز خود گفته، تا پنجاه سالگی در سلک اسماعیلیه بوده و لی در اواخر عمر خود به ویژه آن هنگامی که برای «علیشاه» شعر میسراید و در این اشعار، دیگر عقیده اسماعیلی بودن خود را پنهان نکرده بلکه بهطور صریح و مستقیماً اعلام میدارد که حال که بیش از پنجاه سال دارد، دیگر خود را به عنوان یک شیعه دوازده امامی معرفی میکند:منِ مجنونِ والة عاشقپس رو- رنگِ جعفر صادقداشتم اول این شعار – ولیکبد شدم – بر سرش نیامد نیکگر اعادت کنم پس از سی سالبه سرِ خرقه، نیست دور از حالخام بودم مگر، مگر چه بودخامی است این و بس، دگر چه بود(3)هم – گرانی بُوَدْ – پس از پنجاهدر هم آمیختن سفید و سیاه(4)با این وجود، «بایبوردی» معتقد است که این اعتراف نزاری، نه از سر اعتقاد که به حکم تقّیه (احتیاط) است و صحّت ادعّای نزاری مبنی بر کنارهگیری از مباحثات فلسفی مذهبی (اعتقاد به آیین اسماعیلی) را نمیپذیرد.(5)* * *حال به موضوع اهميّت شعرهای نزاری در تاریخ ادبیات ایران پرداخته میشود، به ویژه به مقایسه او با شاعرانی همچون سعدی، حافظ، خیام، و... البته باید متذكّر شد که نزاری در زمانهای چشم به جهان گشود که سعدی شاعری پُر آوازه بود.هرمان اِته معتقد است که: «نزاری و سعدی به احتمال زیاد دیداری باهم داشتهاند» و دلیل آن را نگارش «دستورنامه» به تقلید از بوستان سعدی میداند.امیر کمال الدین حسین گازرگاهی در کتاب «مجالس العشّاق» راجع به دو ملاقات میان سعدی و نزاری سخن میگوید که اولین ملاقات در شیراز و دومین ملاقات در هنگام مسافرت سعدی به بیرجند روی داده است؛ که البته این ملاقاتها مورد تأیید پژوهشگران قرار نگرفته است.عبدالرحمن جامی معتقد است: «طبع شاعری حافظ نزدیک به طبع شاعری نزاری قُهستانی است»، که تأثیرپذیری حافظ در کلام و بیان از یک سو و محتوا و مفاهیم اشعار از دیگر سو، مؤيّد چنین نظریهای شده است.یان ریپکا خاورشناس چک معتقد است که: «نزاری وارث بلاواسطه خیام شمرده میشود.»دنباله نوشتار:iranboom.ir/nam-avaran/49-bozorgan/11637-…

